یه چیزی که توی مردای هر دو تا سریال مشترکه و خیلی سافتم میکنه اینه که رفتاری که با خانماشون دارن رو کسی یادشون نداده و اصلا هم الگوی خوبی نداشتن که از اون یاد بگیرن. لی وو و جین جائو ذاتاً انسان، مهربون و عسل هستن. یاد یه حرف قدیمی افتادم که میگه یه رود باید از سرچشمه بجوشه و جاری بشه وگرنه هر قدرم با سطل آب بریزی بالاخره خشک میشه؛ یه مَردم باید ذاتاً مَرد باشه وگرنه هیچ‌کی نمیتونه درستش کنه.