ای خیاط ، اگر میتوانی رختی بر قامتم بدوز
که آستینها،
دست ها را نه دست به سینه کند
و نه دست به کمر .
🎬هزاردستان 1358
👤علی حاتمی
@Simayekohan
که آستینها،
دست ها را نه دست به سینه کند
و نه دست به کمر .
🎬هزاردستان 1358
👤علی حاتمی
@Simayekohan
یک پوستر خلاقانه و جذاب
آیا می دانید کارخانجات تولید بطری های پلاستیکی سالانه ۲.۵ میلیون تن دی اکسید کربن تولید میکنند
@Simayekohan
آیا می دانید کارخانجات تولید بطری های پلاستیکی سالانه ۲.۵ میلیون تن دی اکسید کربن تولید میکنند
@Simayekohan
- از کجا میدونی اون عاشقته؟
+ چون اون بدترین چیزها رو در مورد من میدونه و مشکلی نداره.
🎬Meet Joe Black
@Simayekohan
+ چون اون بدترین چیزها رو در مورد من میدونه و مشکلی نداره.
🎬Meet Joe Black
@Simayekohan
هر وقت ناامید شدید چند ثانیه به این تصویر زیبا نگاه کنید!
هر استاد ماهری روزی یک تازه کار ناشی بوده است.
@Simayekohan
هر استاد ماهری روزی یک تازه کار ناشی بوده است.
@Simayekohan
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
لحظه برخورد خودرو به مانعی با سرعت 200 کیلومتر در ساعت ، ایمن ترین ماشین های جهان هم در سرعت بالا تابوت مرگ هستند
"با فرهنگ رانندگی کنیم"
@Simayekohan
"با فرهنگ رانندگی کنیم"
@Simayekohan
داستان واقعی زندگی اغلب ماها
ما چیزهایی رو میخریم که بهشون نیاز نداریم ، اونم با پولی که نداریم و برای تحت تاثیر قرار دادن افرادی که ازشون خوشمون نمیاد.
@Simayekohan
ما چیزهایی رو میخریم که بهشون نیاز نداریم ، اونم با پولی که نداریم و برای تحت تاثیر قرار دادن افرادی که ازشون خوشمون نمیاد.
@Simayekohan
🍀چند سالی است که دی ماه در ایران نه یادآور برف و باران و ننه سرما و این قصه ها، که راوی حکایت بابانوئل و عکس های ایرانیان با چراغ های رنگینٍ آویزان از درخت های کاج کریسمس است و شماتت و سرزنش مردم از سوی برخی از اهل قدرت که این کارها خود باختگی فرهنگی است و ترویج فرهنگ غرب و ...
من هم شگفت زده ام از این تب فراگیر. اینکه خانواده هایی با درآمد متوسط، فرارسیدن سال میلادی را با هزینه جشن می گیرند که بسیاری از آنها بعید است حتی ترتیب ماه هایش از ژانوبه تا دسامبر را بدانند. اما چرا برخی در ایران (و هر سال تعداد بیشتری) این روز را جشن می گیرند؟
در کنار همه دلایلی که جامعه شناسان قاعدتاً باید آن را کشف کنند یکی از مهمترین دلایل فقدان شادی است. وقتی گرانی و فقر و تبعیض و بیکاری و ... قلب مردم را فشرده می کند و آنها را در خود می شکند به صورت طبیعی دنبال بهانه های شادی می گردند. چرا باید آنها را سرزنش کنیم؟
نمی شود با همان ملودی که سینه می زنیم، کف بزنیم و گمان کنیم که بله! کار فرهنگی کردیم و مردم باید شادمان شوند و چه مرگتان است که خوشحال نمی شوید و کیف نمی کنید؟! اصلاً مگر شادی دستوری است؟ اینکه فکر کنید تلویزیون از قول یک مقام خیلی مسئول بفرماید: « لبخند بزنید»! و مردم ریسه بروند خیال پردازانه نیست؟
اینجا کره شمالی نیست. اینجا ایران است و این مردم حتی اگر گاهی از سر ترس یا احترام به شوخی های بی مزه کسی خندیده اند به این معنی نیست که در اعماق وجودشان شاد هستند!
آقای قرائتی می گفت: «ما دکترای گریه داریم اما برای خنده سیکل هم نداریم»!
اعتراف صادقانه ای است.
آنقدر که در این سال ها مردم را به گریه کردن بر گناهان کرده و نکرده تشویق کرده اید برای خندیدن آنها کاری کرده اید؟! اصلاً قبول دارید که خنده و شادی مهم است و تنها با خندوانه و دورهمی به دست نمی آید؟ قبول دارید که ممانعت از برگزاری یک جشن باستانی در پاسارگاد برای بخشی از مردم شادی آفرین نیست و بغض ایجاد می کند؟
تا زمانی که شادی «ملی» مثل عزای «ملی» به رسمیت شناخته نشود، از آن استقبال نشود و لبخندآفرینان مثل اشک آفرینان اگر تشویق نمی شوند دستکم تنبیه نشوند، حق نداریم به مردم بگوییم که چرا در کریسمس جشن گرفتید؟ چرا ولنتاین به هم گل و خرس هدیه دادید؟ با بخشنامه و دستورالعمل و اخم و تخم درست نمی شود. زیاد هم فشار بدهید که این مردم بروند بهشت از آن ور جهنم می زنند بیرون! ما یاد گرفته ایم که در مقابل فشارها، خم شویم اما نمی شکنیم، خم می شویم تا تیزی و تندی توفان ها بگذرد و دوباره قامت راست می کنیم. این مردم شادی می خواهند. برای همین از فیلم های کمدی حتی کم مایه هم استقبال می کنند. برای همین حتی بلیط های گران کنسرت های داخلی را می خرند. گمان نکنید همه آنها که می روند کنسرت مرفه های بی درد و پورشه سواران هستند. اتفاقاً این بخش برای دیدن کنسرت «آن جای دیگر» می روند و «اصل جنس » را گوش می دهند نه بعضی «بدل» های داخلی را! ما را به خاطر بابانوئل با آن ریش پت و پهن و یک درخت کاج و چهار ریسه که معنایش را هم نمی دانیم این همه شماتت نکنید. سرزنش نکنید. به جای این همه طلبکار بودن بفرمایید برای شادی عمومی چکار کرده اید؟
چطور به خودتان حق می دهید این همه شادی هایی که مردم در کنج دنج خانه هایشان با هزینه شخصی خلق می کنند را سرزنش کنید؟ دل تان نگرفت و خسته نشدید از این همه خبر «دستگیر 100 جوان در پارتی»...
وقتی دستگیرشان می کنید خوشحالید یا گریه می کنید که چرا جوان ما شادی اش را از قرص نشاط آور و شیشه تمنا کرده است؟ این بچه هایی که دستگیر و بازداشت و محکوم می کنید فرزندان خودتان، محصول دستورالعمل های تربیتی خودتان از قنداق گرفته تا مهدکودک و دبستان و دبیرستان و دانشگاه! اینها را دیگر نمی توانید بیندازید گردن اینو آن!!
شماتت مردم آسان است. ما سالهاست سرزنش می شویم،
به چکاوک اما نمی توانید بگوید نخوان!... چکاوک یک دفعه می پرد روی درخت کاج و کریسمس را جشن می گیرد.
📚🖌 لذت سرزنش کریسمسی مردم! | یادداشتی از: احسان محمدی | منبع: کانال علوم اجتماعی )
@Simayekohan
من هم شگفت زده ام از این تب فراگیر. اینکه خانواده هایی با درآمد متوسط، فرارسیدن سال میلادی را با هزینه جشن می گیرند که بسیاری از آنها بعید است حتی ترتیب ماه هایش از ژانوبه تا دسامبر را بدانند. اما چرا برخی در ایران (و هر سال تعداد بیشتری) این روز را جشن می گیرند؟
در کنار همه دلایلی که جامعه شناسان قاعدتاً باید آن را کشف کنند یکی از مهمترین دلایل فقدان شادی است. وقتی گرانی و فقر و تبعیض و بیکاری و ... قلب مردم را فشرده می کند و آنها را در خود می شکند به صورت طبیعی دنبال بهانه های شادی می گردند. چرا باید آنها را سرزنش کنیم؟
نمی شود با همان ملودی که سینه می زنیم، کف بزنیم و گمان کنیم که بله! کار فرهنگی کردیم و مردم باید شادمان شوند و چه مرگتان است که خوشحال نمی شوید و کیف نمی کنید؟! اصلاً مگر شادی دستوری است؟ اینکه فکر کنید تلویزیون از قول یک مقام خیلی مسئول بفرماید: « لبخند بزنید»! و مردم ریسه بروند خیال پردازانه نیست؟
اینجا کره شمالی نیست. اینجا ایران است و این مردم حتی اگر گاهی از سر ترس یا احترام به شوخی های بی مزه کسی خندیده اند به این معنی نیست که در اعماق وجودشان شاد هستند!
آقای قرائتی می گفت: «ما دکترای گریه داریم اما برای خنده سیکل هم نداریم»!
اعتراف صادقانه ای است.
آنقدر که در این سال ها مردم را به گریه کردن بر گناهان کرده و نکرده تشویق کرده اید برای خندیدن آنها کاری کرده اید؟! اصلاً قبول دارید که خنده و شادی مهم است و تنها با خندوانه و دورهمی به دست نمی آید؟ قبول دارید که ممانعت از برگزاری یک جشن باستانی در پاسارگاد برای بخشی از مردم شادی آفرین نیست و بغض ایجاد می کند؟
تا زمانی که شادی «ملی» مثل عزای «ملی» به رسمیت شناخته نشود، از آن استقبال نشود و لبخندآفرینان مثل اشک آفرینان اگر تشویق نمی شوند دستکم تنبیه نشوند، حق نداریم به مردم بگوییم که چرا در کریسمس جشن گرفتید؟ چرا ولنتاین به هم گل و خرس هدیه دادید؟ با بخشنامه و دستورالعمل و اخم و تخم درست نمی شود. زیاد هم فشار بدهید که این مردم بروند بهشت از آن ور جهنم می زنند بیرون! ما یاد گرفته ایم که در مقابل فشارها، خم شویم اما نمی شکنیم، خم می شویم تا تیزی و تندی توفان ها بگذرد و دوباره قامت راست می کنیم. این مردم شادی می خواهند. برای همین از فیلم های کمدی حتی کم مایه هم استقبال می کنند. برای همین حتی بلیط های گران کنسرت های داخلی را می خرند. گمان نکنید همه آنها که می روند کنسرت مرفه های بی درد و پورشه سواران هستند. اتفاقاً این بخش برای دیدن کنسرت «آن جای دیگر» می روند و «اصل جنس » را گوش می دهند نه بعضی «بدل» های داخلی را! ما را به خاطر بابانوئل با آن ریش پت و پهن و یک درخت کاج و چهار ریسه که معنایش را هم نمی دانیم این همه شماتت نکنید. سرزنش نکنید. به جای این همه طلبکار بودن بفرمایید برای شادی عمومی چکار کرده اید؟
چطور به خودتان حق می دهید این همه شادی هایی که مردم در کنج دنج خانه هایشان با هزینه شخصی خلق می کنند را سرزنش کنید؟ دل تان نگرفت و خسته نشدید از این همه خبر «دستگیر 100 جوان در پارتی»...
وقتی دستگیرشان می کنید خوشحالید یا گریه می کنید که چرا جوان ما شادی اش را از قرص نشاط آور و شیشه تمنا کرده است؟ این بچه هایی که دستگیر و بازداشت و محکوم می کنید فرزندان خودتان، محصول دستورالعمل های تربیتی خودتان از قنداق گرفته تا مهدکودک و دبستان و دبیرستان و دانشگاه! اینها را دیگر نمی توانید بیندازید گردن اینو آن!!
شماتت مردم آسان است. ما سالهاست سرزنش می شویم،
به چکاوک اما نمی توانید بگوید نخوان!... چکاوک یک دفعه می پرد روی درخت کاج و کریسمس را جشن می گیرد.
📚🖌 لذت سرزنش کریسمسی مردم! | یادداشتی از: احسان محمدی | منبع: کانال علوم اجتماعی )
@Simayekohan