آزادی با دشواری‌های زیادی همراه است و دموکراسی بی‌نقص نیست. ولی هرگز مجبور نشده‌ایم برای نگهداشتن مردم‌مان، دور کشور دیوار بکشیم.

- جان اف کندی
کانال سیگنال آزادی
@Signal99

می‌دونستید BMW از ساخت هر دستگاه 735i فقط چند هزار دلار سود می‌کنه؟ اما همین خودرو وقتی وارد ایران می‌شه، مجموع تعرفه‌ها، مالیات‌ها و عوارض، می‌تونه چندین ده برابر سود خودِ کارخانه باشه.

شرکتی که سال‌ها تحقیق کرده، میلیاردها دلار سرمایه‌گذاری کرده، هزاران مهندس استخدام کرده و یک محصول پیچیده ساخته، سهمش از این معامله چند هزار دلاره. اما کسی که نه خودرو طراحی کرده، نه موتور ساخته، نه خط تولید راه انداخته و نه ریسک تولید رو پذیرفته، از همون خودرو درآمدی چندین برابر تولیدکننده به دست میاره.

بعد بعضیا هنوز با اطمینان می‌گن: «مشکل اینه که سرمایه‌دارها زیادی سود می‌کنن!» انگار اگر از تولیدکننده کمتر بگیریم و از کسی که فقط اجازه ورود کالا رو صادر می‌کنه بیشتر، ناگهان عدالت برقرار می‌شه!

اقتصادی که در آن گرفتنِ سهم از تولید، سودآورتر از خودِ تولید باشد، دیر یا زود تولیدکننده را تنبیه می‌کند و رانت را به سودآورترین کسب‌وکار تبدیل می‌کند.

کانال سیگنال آزادی
@Signal99

چین با سرعت در حال افزایش نقدینگی است

حجم نقدینگی (M2) این کشور حالا به حدود ۵۰ تریلیون دلار رسیده؛ یعنی بیش از دو برابر آمریکا، در حالی که اندازه اقتصاد چین هنوز حدود دو سوم اقتصاد آمریکاست.

اما این آمار به تنهایی چیزی را ثابت نمی‌کند. ساختار نظام مالی چین با آمریکا متفاوت است و نسبت M2 به GDP در چین ذاتاً بالاتر است. با این حال، یک نکته مهم را نمی‌شود نادیده گرفت:

وقتی رشد نقدینگی از رشد اقتصاد واقعی جلو می‌زند، آن پول بالاخره باید جایی برود. همه آن وارد کارخانه‌ها و تولید نمی‌شود. بخشی از آن وارد بازار دارایی‌ها می‌شود؛ از سهام گرفته تا مسکن و طلا.

اتفاقاً همین حالا هم نشانه‌هایش دیده می‌شود. ETFهای طلای چین یکی از قوی‌ترین نیمه‌های نخست سال تاریخ خود را ثبت کرده‌اند و بانک مرکزی چین هم با وجود قیمت‌های بالای طلا، همچنان به خرید ادامه می‌دهد.

از نگاه اقتصاد جریان اصلی، این می‌تواند نتیجه سیاست‌های انبساطی برای مقابله با رکود و ضعف تقاضا باشد. اما اگر از زاویه اقتصاددانانی مثل هایک و میزس نگاه کنیم، داستان کمی متفاوت است.

خلق پول، ثروت جدید تولید نمی‌کند. فقط قدرت خرید جدید ایجاد می‌کند؛ قدرت خریدی که قبل از اینکه اثرش در قیمت‌ها دیده شود، ابتدا به دست کسانی می‌رسد که به پول تازه دسترسی دارند. به همین دلیل، پول جدید معمولاً اول وارد بازار دارایی‌ها می‌شود و بعد اثرش به بقیه اقتصاد می‌رسد.

شاید به همین دلیل باشد که در بسیاری از دوره‌های تاریخ، طلا فقط از تورم مصرف‌کننده جلو نمی‌زند؛ بلکه از تورم دارایی‌ها هم جا نمی‌ماند.

برای همین، وقتی یک بانک مرکزی با وجود قیمت‌های بالا همچنان خریدار طلاست، شاید بیشتر از اینکه درباره آینده طلا حرف بزند، درباره آینده پول‌های کاغذی حرف می‌زند. The Economist Telegram

کانال سیگنال آزادی
@Signal99