موضع مستقل و طبقاتی مردم، نفی هر دو قطب ارتجاعی این جنگ است: نفی جمهوری اسلامی و نفی مداخله امپریالیستی. راه رهایی جامعه از مسیر مبارزه مستقل کارگران، زنان، جوانان و همه ستمدیدگان می‌گذرد، نه از موشک‌های دولت‌ها و نه از وعده‌های قدرت‌های خارجی.
شرایط کنونی، بیش از هر چیز، ضرورت گسترش تشکل‌های مستقل و پیوندزدن مبارزات پراکنده را برجسته می‌کند. اعتراض کارگران و بازنشستگان، مبارزه زنان، مقاومت دانشجویان، کارزار علیه اعدام، مبارزات دادخواهانه و جنبش آزادی‌خواهانه مردم کردستان، اجزای جدا از هم نیستند. هر یک از این مبارزات بخشی از نبرد عمومی جامعه علیه استثمار، تبعیض و استبداد است.
برای نیروهای چپ و کمونیست، مسئله اصلی آن است که این اعتراض‌ها به نیرویی سازمان‌یافته و پایدار تبدیل شوند. ایجاد مجامع عمومی، شوراهای کارگری، تشکل‌های مستقل زنان، کمیته‌های محلات، نهادهای دانشجویی و شبکه‌های همبستگی در شهرها و روستاها، شرط آن است که مردم از حالت اعتراض‌های پراکنده فراتر روند و در تعیین مسیر مبارزه نقش مستقیم داشته باشند.
در کردستان باید علیه گرانی، بیکاری، بی‌آبی، قطع برق، سرکوب کولبران، اعدام و تبعیض ملی، تبعیض علیه زنان مبارزه کرد. این مطالبات باید به مبارزات کارگران و زحمتکشان در سراسر ایران پیوند بخورد. نیروی تغییر نه در انتظار مداخله خارجی، بلکه در سازمان‌یابی مردم و در اتحاد مبارزاتی آنان نهفته است.
ما حاکمیت شورایی را بدیلی برای دولت‌های استبدادی، مذهبی، سرمایه‌دار و وابسته می‌دانیم. در چنین نظامی، تصمیم‌گیری درباره زندگی سیاسی و اجتماعی از انحصار دولت و احزاب حاکم خارج می‌شود و به نهادهایی سپرده می‌شود که خود مردم در محل کار و زندگی‌شان تشکیل می‌دهند. حل مسئله ملی در کردستان، جدا از مبارزه طبقاتی و مبارزه برای آزادی‌های عمومی نیست. مردم کردستان باید خود درباره آینده سیاسی و اجتماعی‌شان تصمیم بگیرند؛ اما این تصمیم باید بر پایه مشارکت همه مردم، برابری زنان و مردان، منافع کارگران و زحمتکشان و همبستگی با جنبش سراسری مردم ایران شکل گیرد، نه بر پایه رقابت احزاب مسلح یا اتکا به دولت‌های خارجی.
شورای همکاری نیروهای چپ و کمونیست در کردستان، ضمن گرامی‌داشت یاد جان‌باختگان و مبارزان مقاومت مردم کردستان، خود را متعهد می‌داند که در کنار کارگران، زنان، جوانان و همه مردم آزادی‌خواه برای گسترش مبارزه علیه جمهوری اسلامی، مخالفت با جنگ و مداخله خارجی، تقویت تشکل‌های توده‌ای و پیوند مبارزات کردستان با جنبش‌های سراسری تلاش کند.
۲۸ مرداد برای ما فقط یادآوری یک جنایت تاریخی نیست؛ نشانه این حقیقت نیز هست که آزادی را نمی‌توان از بالا هدیه گرفت و نمی‌توان آن را از بیرون وارد کرد. آزادی زمانی پایدار می‌شود که مردم خود سازمان یابند، تصمیم بگیرند و اداره جامعه را به دست گیرند.

مرگ بر جمهوری اسلامی
زنده باد حاکمیت شورایی مردم
زنده باد سوسیالیسم

شورای همکاری نیروهای چپ و کمونیست در کردستان
۲۶ مرداد ۱۴۰۵ ــ ۱۷ اوت ۲۰۲۶

نه به قتل زنان، نه به قوانین زن‌ستیز، نه به ناموس‌پرستی!
مردم مبارز و آزادی‌خواه کردستان!
بار دیگر خشونت مردسالارانه جان یکی از زنان زحمتکش جامعه را گرفت. قتل فجیع لطیفه محمدزاده، راننده آژانس در سقز، زنی که برای استقلال اقتصادی و تأمین زندگی خود و فرزندش تلاش می‌کرد، تنها یک جنایت فردی نیست. این جنایت جلوه‌ای هولناک از خشونتی است که در بستر مناسبات مردسالارانه، فرهنگ ناموس‌پرستی، قوانین زن‌ستیز و ساختاری که حقوق و آزادی زنان را به رسمیت نمی‌شناسد، بازتولید می‌شود.
قتل زنان را نمی‌توان صرفاً به خشونت یک فرد یا یک اختلاف خانوادگی تقلیل داد. جمهوری اسلامی طی بیش از چهار دهه حاکمیت خود، تبعیض جنسیتی را به بخشی از ساختار قانونی و سیاسی جامعه تبدیل کرده است. قوانین اسلامی و زن‌ستیز، حجاب اجباری، نابرابری حقوقی، محدود کردن حق طلاق و حضانت و دخالت حکومت در خصوصی‌ترین عرصه‌های زندگی زنان، همگی اجزای نظامی هستند که فرودستی زن را به رسمیت می‌شناسد و بازتولید می‌کند.
ناموس‌پرستی یکی از خشن‌ترین اشکال فرهنگ مردسالارانه و تفکر مالکیت بر زن است. در این نگرش، زن نه انسانی آزاد و مستقل، بلکه تابع اراده مرد، خانواده و سنت تلقی می‌شود. استقلال اقتصادی، حق جدایی، انتخاب شریک زندگی و تصمیم‌گیری آزادانه درباره سرنوشت خویش می‌تواند به عنوان «سرپیچی» یا «بی‌آبرویی» تعریف شود و کنترل، تهدید و خشونت علیه زنان مشروعیت پیدا کند.
ما از کارگران، زنان و جوانان، فعالان اجتماعی، نیروهای آزادی‌خواه و برابری‌طلب و تشکل‌های مستقل در کردستان می‌خواهیم مبارزه و مقاومت خود علیه خشونت علیه زنان، ناموس‌پرستی و مناسبات زن‌ستیز را هرچه گسترش دهند. زنانی که برای استقلال اقتصادی، خروج از روابط خشونت‌آمیز و انتخاب آزادانه مسیر زندگی خود تلاش می‌کنند، نباید در این مبارزه تنها گذاشته شوند.
ایجاد و تقویت تشکل‌های مستقل زنان، شبکه‌های همبستگی، نهادهای مردمی و سازوکارهای جمعی برای حمایت از زنان و کودکان در معرض خشونت ضرورتی فوری است. تجربه مبارزات مردم کردستان نشان داده است که اتکا به نیروی متشکل و آگاه جامعه می‌تواند در برابر ارتجاع، تبعیض و خشونت سدی واقعی ایجاد کند.
مبارزه علیه قتل زنان از مبارزه علیه مناسبات سیاسی، اجتماعی و اقتصادی‌ای که نابرابری و فرودستی زنان را بازتولید می‌کنند، جدا نیست.
زنان در ایران و کردستان بارها نشان داده‌اند که نه قربانیان خاموش، بلکه یکی از نیروهای اصلی مبارزه برای آزادی و برابری‌اند.
قتل لطیفه محمدزاده باید بار دیگر زنگ خطری برای همه ما باشد. پاسخ به چنین جنایاتی نمی‌تواند به سوگواری و محکومیت محدود بماند. باید در برابر فرهنگی که خشونت علیه زن را توجیه می‌کند، در برابر قوانینی که نابرابری را رسمیت می‌بخشند و در برابر نظامی که این مناسبات را حفظ و بازتولید می‌کند، متشکل، آگاهانه و جمعی ایستاد.
جامعه‌ای آزاد بدون آزادی زنان ممکن نیست و برابری اجتماعی بدون برابری کامل و بی‌قیدوشرط زنان و مردان معنایی ندارد.
شورای همکاری نیروهای چپ و کمونیست در کردستان این جنایت را به شدت محکوم می‌کند و ضمن ابراز همدردی با خانواده و نزدیکان #لطیفه_محمدزاده، خود را در کنار همه زنانی می‌داند که قربانی خشونت، تهدید، تبعیض و ستم جنسیتی شده‌اند.
✊ نه به ناموس‌پرستی و نه به قتل زنان!
🔴 سرنگون باد رژیم زن‌ستیز جمهوری اسلامی!
📌 شورای همکاری نیروهای چپ و کمونیست در کردستان
📅 مرداد ۱۴۰۵ / اوت ۲۰۲۶
#لطیفه_محمدزاده #زن_زندگی_آزادی #نه_به_قتل_زنان #نه_به_ناموس_پرستی #حقوق_زنان

🔴 در پشتیبانی از فراخوان «نه به اعدام؛ آری به حق حیات»
شورای همکاری نیروهای چپ و کمونیست در کردستان از فراخوان شورای هماهنگی تشکل‌های صنفی فرهنگیان ایران برای پیوستن به کارزار «نه به اعدام؛ آری به حق حیات» قاطعانه پشتیبانی می‌کند.
اعدام، سلب سازمان‌یافته و قانونی حق حیات انسان به دست حکومت است. هیچ دولت، نظام، دستگاه قضایی یا قدرت سیاسی مالک جان انسان‌ها نیست و هیچ قانونی نمی‌تواند کشتن انسان را به عملی انسانی و مشروع تبدیل کند. مخالفت با اعدام، دفاع از بنیادی‌ترین حق انسان، یعنی حق حیات، و ایستادگی در برابر سیاست مرگ، انتقام و ارعاب است.
در جمهوری اسلامی، اعدام علاوه بر ماهیت ضدانسانی خود، همواره یکی از ابزارهای سرکوب و ایجاد وحشت در جامعه بوده است. حکومت با توسل به زندان، شکنجه و اعدام کوشیده است اعتراض و مبارزه مردم را مهار کند و در برابر گسترش نارضایتی‌های اجتماعی فضای رعب و سکوت ایجاد کند. از همین رو، مبارزه علیه اعدام از مبارزه برای آزادی‌های سیاسی و اجتماعی و مقابله با سرکوب حکومتی جدا نیست.
امروز که خطر اعدام همچنان جان زندانیان و محکومان بسیاری را تهدید می‌کند، گسترش یک جنبش اجتماعی و سراسری علیه اعدام ضرورتی فوری است. اقدام مستقل تشکل‌های فرهنگیان در دفاع از حق حیات، گامی ارزشمند در جهت گسترش چنین مبارزه‌ای است.
ما از کارگران، معلمان، زنان، جوانان، دانشجویان، بازنشستگان، تشکل‌های مستقل و همه نیروهای آزادی‌خواه و برابری‌طلب می‌خواهیم با پیوستن به این کارزار و با استفاده از تمامی ظرفیت‌های اجتماعی و اعتراضی خود، صدای «نه به اعدام» را هرچه گسترده‌تر کنند و برای توقف احکام اعدام و برچیدن کامل این مجازات ضدانسانی به میدان بیایند.
📌 حق حیات قابل سلب نیست. 📌 اعدام باید بی‌قیدوشرط لغو شود.
✊ زنده باد زندگی! ✊ نه به اعدام و قتل حکومتی!
🔗 امضای پتیشن: لینک امضای پتیشن «نه به اعدام؛ آری به حق حیات» در بیو پیج قرار گرفت (یا کامنت اول را چک کنید).
شورای همکاری نیروهای چپ و کمونیست در کردستان اوت ۲۰۲۶
متن پیشنهادی برای کامنت اول (جهت انتشار لینک پتیشن و هشتگ‌های مکمل):
🔗 لینک پتیشن جهت امضا و حمایت: https://fa.petitions.com/533042#a
(لینک فعال و قابل کلیک در بیو پیج نیز قرار داده شده است)
#نه_به_اعدام #آری_به_حق_حیات #لغو_اعدام #حق_حیات #نه_به_قتل_حکومتی #نه_به_اعدام_زندانیان #شورای_هماهنگی_تشکل‌های_صنفی_فرهنگیان #حقوق_بشر #آزادی #کردستان #زنده_باد_زندگی

با تأثر فراوان مطلع شدیم که «#سونیا_عزیز»، فرزند گرامی رفقایمان اختر تال و علی عبدالله‌پور، پس از مبارزه‌ای سخت با بیماری سرطان سینه، در سن ۳۲ سالگی در کشور سوئد چشم از جهان فروبست.

درگذشت نابهنگام سونیای عزیز را صمیمانه به رفقا اختر و علی، خانواده‌ی گرامی آنان و همه‌ی بستگان و دوستان تسلیت می‌گوییم و خود را در غم و اندوه بزرگ آنان شریک می‌دانیم.
یاد و خاطره‌ی سونیای عزیز گرامی و همواره زنده باد.

شورای همکاری نیروهای چپ و کمونیست در کردستان
۲۷ آگوست ۲۰۲۶ / ۶ شهریور ۱۴۰۵

⁨ لینک بازپخش↙️
https://www.clubhouse.com/i/دواین-گۆڕانکارییەکانی-کوردستانی-سوریا-و-ناوچەکە/0M38OPOs⁩