لینک بازپخش↙️

https://www.clubhouse.com/room/mgEKolJV?utm_medium=ch_room_pxr&utm_campaign=0-H2XRq2FQiFZnypYRDc1A-2209101&chs=JJyCqZpNod%3Ab1z3EnBl7IrwBTiwj91_Fe30pmZoqdS_JyxqtP7heww

پیام نوروزی
بهاری از میان خاکستر و خون

مردم آزادی‌خواه کردستان،
بهار می‌رسد، در حالی‌که آسمان شهرهایمان هنوز از دود جنگ تیره است و صدای آژیر و انفجار، جای ترانه‌ی پرندگان را گرفته است. کودکان این سرزمین، به‌جای خرید #عید، یا آواره شده‌اند یا هراسناک، از پشت پنجره‌ها، آسمانی را تماشا می‌کنند که هر لحظه بیم فروریختن آن می‌رود.

هنوز خاک گورهای تازه‌ی جان‌باختگان روزهای خونین دی—که صدای اعتراض مردم را با گلوله پاسخ دادند—خشک نشده است که فریادهای مردم زیر آوار جنگ ماند؛ #جنگی ارتجاعی که جمهوری اسلامی نه‌تنها در افروختن آن شریک است، بلکه خود یکی از مسببان اصلی ادامه و ویرانی آن است.

یک سال گذشته، سالی بود پر از اعتراض و مبارزه علیه ستم و تبعیض. این اعتراضات در خیابان‌ها، دانشگاه‌ها، کارگاه‌ها و کارخانه‌ها قابل مشاهده بود؛ اما شعله‌های این مقاومت با سایه‌ی جنگی سیاه و سنگین مواجه شد—جنگی که مبارزه و توان همبستگی مردم را هدف گرفته است.

این جنگ، از یک‌سو نتیجه‌ی سیاست‌های جمهوری اسلامی است و از سوی دیگر، حاصل سیاست‌های کشورهای امپریالیستی که برای تقسیم حوزه‌ی نفوذ و غارت منابع ایران دندان تیز کرده‌اند. هدف آن، درهم‌شکستن جنبشی است که می‌خواست و می‌تواند راه نجات مردم باشد.

امروز مردم این سرزمین در تنگنایی دوگانه برای بقا گرفتار آمده‌اند:
از یک سو زیر فشار سرکوب و فقر تحمیلی جمهوری اسلامی، و از سوی دیگر زیر بمباران و موشک‌باران آمریکا و اسرائیل.

میان دو آتش، مردم در جست‌وجوی راهی برای زندگی و رهایی‌اند.
در کنار این جنگ ارتجاعی، بحران‌های اقتصادی، سیاسی و معیشتی هر روز فشار بیشتری بر زندگی مردم وارد می‌کنند: صدها هزار نفر آواره شده‌اند، آمار واقعی کشته‌ها نامعلوم است، قیمت‌ها سر به فلک کشیده، فقر خانه‌ها را فرا گرفته و بیکاری و ناامنی، سفره‌ها را تهی‌تر کرده‌اند. زندان‌ها لبریز از آزادی‌خواهان‌اند و چوبه‌های دار در تاریکی شب قد می‌کشند؛ اما هنوز در همان شب‌ها، صدایی آرام و مصمم از خانه‌ها به گوش می‌رسد که از آینده‌ای روشن سخن می‌گوید.

در چنین روزهایی، نوروز هم‌زمان عید و آینه‌ی رنج و امید ماست:
از یک‌سو خانه‌هایی که آوار می‌شوند و زندان‌هایی که از فعالان سیاسی لبریزند؛ و از سوی دیگر، مادرانی که با چشمانی خیس اما سری افراشته، نام فرزندانشان را به شعار عدالت بدل کرده‌اند؛ زندانیانی که از دل سلول‌های تنگ، کلمات را به دیوارها می‌سپارند تا فراموش نشوند؛ و جوانانی که در دانشگاه‌ها، کلاس را به میدان پرسش و اعتراض تبدیل کرده‌اند.

این روزها روشن‌تر از همیشه پیداست که آزادی نه از دهانه‌ی توپ‌ها و موشک‌های قدرت‌های جهانی که بر سر این خاک می‌بارند زاده می‌شود، و نه از جانب جمهوری اسلامی که جنگ را بهانه‌ی سرکوب هرچه بیشتر کرده است.

سرنوشت این سرزمین در دست همان‌هایی است که صبح زود بر سر کار می‌روند، در صف نان می‌ایستند، گور عزیزانشان را خود می‌کَنند و شب‌هنگام، در سکوت خانه‌های کوچک و ویران، هنوز از آینده سخن می‌گویند.

کارگران و زحمتکشان، زنان و مردان آزادی‌خواه، دانشجویان، معلمان و همه‌ی فرودستانی که در هر اعتصاب، هر تجمع کوچک و هر شعار پنهانی در کوچه و خیابان، رشته‌های نازک اما پیگیر همبستگی را می‌بافند.

نوروز امسال را بهانه کنیم برای پیمانی تازه:
که نگذاریم جنگ ما را از هم جدا کند؛
که درد دیگری را درد خود بدانیم؛
که رنج زندانیان و آوارگان را از یاد نبریم؛
و امید را نه در وعده‌ی دولت‌ها و بمب‌افکن‌ها، بلکه در گام‌های خودمان بجوییم.
این پیام، پیش از هر چیز، سلام و درود است به همه‌ی آنان که بهای ایستادگی را پرداخته‌اند:
به خانواده‌های جان‌باختگان راه آزادی؛
به مادران دادخواه که سوگ را به پرچم مقاومت بدل کرده‌اند؛
به زندانیانی که تاریک‌ترین اتاق‌ها را به روشن‌ترین سنگرها تبدیل کرده‌اند؛
و به همه‌ی مردمی که با وجود فقر، ترس و خستگی، هنوز از عدالت، صلح، برابری و سرنگونی انقلابی ستم دست نکشیده‌اند.

زندگی امروز ما اگرچه در جهنم جنگ و فقر می‌گذرد، اما این سرنوشت نهایی ما نخواهد بود. آینده‌ای آزاد و انسانی هنوز ممکن و ضروری است، اگر به هم تکیه کنیم و امید را زنده نگاه داریم.
بهارمان اگرچه از میان خاک و خون می‌گذرد، اما خواهد رسید.
نوروزتان اگرچه زیر سایه‌ی جنگ است، اما با یاد آزادی روشن باد.
به امید آینده‌ای روشن و گذار از این شرایط جهنمی که سرمایه‌داران رقم زده‌اند.

شورای همکاری نیروهای چپ و کمونیست در کردستان
نوروز ١٤٠٥
#نوروز

رفیق توفیق پیرخضری، مبارز نستوه آرمان‌های سوسیالیستی، از میان ما رفت

کارگران، زحمتکشان و همرزمان انقلابی!
با اندوهی عمیق و قلبی آکنده از غم، به اطلاع می‌رسانیم که رفیق #توفیق_پیرخضری، از اعضای فعال و متعهد «شورای همکاری نیروهای چپ و #کمونیست در کردستان» و از کادرهای برجسته جنبش کمونیستی، در غروب دوشنبه ۲۳ مارس ۲۰۲۶، بر اثر ایست قلبی در بیمارستانی در شهر استکهلم، چشم از جهان فروبست.

رفیق توفیق، فرزند محله مبارز «کمیز» سنندج، بیش از چهار دهه از زندگی آگاهانه و سرافرازانه خود را وقف مبارزه برای رهایی طبقه کارگر و تحقق آرمان‌های والای انسانی کرد. او که از معلمان مبارز و آگاه دوران انقلاب ۵۷ بود، با حضور در «جمعیت دفاع از آزادی و انقلاب» و مشارکت در سازماندهی بنکه‌های مردمی سنندج، گام در مسیری نهاد که تا واپسین لحظات زندگی، با استواری و تعهد به آن وفادار ماند.

او از کادرهای نخستین و استوار جنبش بود که در دهه‌های شصت و هفتاد، در دشوارترین شرایط سرکوب و نبرد، در تشکیلات علنی کومه‌له و در متن نبرد طبقاتی، حضوری فعال، آگاهانه و پیگیر داشت و پرچم سرخ سوسیالیسم را برافراشته نگاه داشت.
رفیق توفیق در دوران تبعید نیز هرگز از آرمان‌های خود فاصله نگرفت. او با کار در مدارس و رانندگی اتوبوس در سوئد، زندگی کارگری خود را تداوم بخشید و هم‌زمان، حضوری فعال در صفوف جنبش کمونیسم کارگری داشت. در سال‌های اخیر نیز به‌عنوان یکی از ستون‌های فعال «شورای همکاری نیروهای چپ و کمونیست در کردستان»، در جهت تقویت همبستگی و اتحاد نیروهای انقلابی، نقش مهمی ایفا کرد.

شورای همکاری، رفیقی مسئول، مشاوری تیزبین و مبارزی صمیمی را از دست داده است. فقدان رفیق توفیق، زخمی عمیق بر پیکر جنبش ماست، اما تعهد و آرمان او برای آزادی و برابری، در حافظه تاریخی طبقه #کارگر و در مبارزات جاری ما، ماندگار خواهد ماند.
ما ضمن ابراز همدردی صمیمانه با همسر، فرزندان، خانواده پیرخضری و تمامی رفقا و همراهان، بر این پیمان استوار می‌مانیم که راه او را تا لغو هرگونه استثمار و برپایی جامعه‌ای آزاد، برابر و انسانی ادامه دهیم.

یاد رفیق توفیق پیرخضری گرامی و نامش در سنگرهای مبارزه ماندگار باد!

زنده باد حاکمیت شورایی!
زنده باد سوسیالیسم!
شورای همکاری نیروهای چپ و کمونیست در کردستان
۲۴ مارس ۲۰۲۶

اطلاعیه مشترک

دومین نشست هیئت نمایندگی شورای همکاری نیروهای چپ و کمونیست در کردستان با هیئت نمایندگی کمیته مرکزی کومه‌له، سازمان کردستان حزب کمونیست ایران، برگزار شد

در تاریخ ۱۷ مارس ۲۰۲۶، دومین نشست مشترک هیئت نمایندگی شورای همکاری نیروهای چپ و کمونیست در کردستان متشکل از رفقا مریم مصطفی سلطانی، پرشنگ بهرامی، جلیل رضایی، شیوا سبحانی، جلال محمدنژاد و علی خدری با هیئت نمایندگی کمیته مرکزی کومه‌له، سازمان کردستان حزب کمونیست ایران شامل رفقا ادیب وطندوست، سروه ناصری، اسعد رستمی، وریا احمدی و شورش کریمی برگزار شد.

در آغاز نشست، هر دو هیئت دیدگاه‌های خود را درباره وضعیت خطیر سیاسی کنونی در ایران و منطقه مطرح کردند. در ارزیابی جنگ ارتجاعی آمریکا، اسرائیل و جمهوری اسلامی و پیامدهای زیانبار آن برای مردم ایران و خاورمیانه، و نیز تأثیرات منفی آن بر جنبش سرنگونی انقلابی در ایران و اعتراضات حق‌طلبانه در منطقه، میان دو طرف هم‌جهتی سیاسی جدی وجود داشت. در چنین شرایطی، هیئت‌های دو طرف بر ضرورت همکاری جدی و مؤثر میان نیروهای چپ و سوسیالیست تأکید کردند.

در ادامه مباحث، دو پیشنهاد مشخص مطرح شد.
از سوی هیئت شورای همکاری نیروهای چپ و کمونیست، طرح پیوستن رفقای کومه‌له به شورای همکاری، با حقوق برابر در ارائه پیشنهادها و مشارکت در تصمیم‌گیری‌ها در کنار دیگر اعضای کنونی شورا، مطرح شد. هیئت نمایندگی کومه‌له با این طرح موافقت نداشت و در مقابل، پیشنهاد تلاش مشترک برای تشکیل یک ائتلاف فراگیر چپ را مطرح کرد. هیئت شورای همکاری نیز با این طرح موافق نبود و اعلام کرد که شورای موجود از همان آغاز به‌مثابه ائتلافی از نیروهای چپ و کمونیست و فعالین مستقل شکل گرفته است.

با وجود این تفاوت‌نظرها درباره دو طرح مطرح‌شده، مباحث نشست پیرامون ضرورت همکاری‌های سیاسی و عملی مشخص، چه در داخل کردستان و چه در خارج از کشور، ادامه یافت. هر دو طرف بر تداوم دیالوگ سازنده به‌منظور برداشتن گام‌های عملی و گسترش زمینه‌های همکاری تأکید کردند. در این نشست، مباحث سیاسی جدی در فضایی رفیقانه و مسئولانه مطرح شد.

هیئت نمایندگی شورای همکاری نیروهای چپ و کمونیست در کردستان
هیئت کمیته مرکزی کومه‌له – سازمان کردستان حزب کمونیست ایران
۲٦ مارس ۲۰۲۶