کاش واقعا تو پالتیکس نبودم چون دیگه نمت.

داشتم به شعر آیه‌های زمینی فروغ فکر میکردم.

آیه های زمینی_فروغ فرخزاد

آنگاه
خورشید سرد شد
و برکت از زمین ها رفت
و سبزه ها به صحرا ها خشکیدند
و ماهیان به دریا ها خشکیدند
و خاک مردگانش را
زان پس به خود
نپذیرفت
شب در تمام پنجره های پریده رنگ
مانند یک تصور مشکوک
پیوسته در تراکم و طغیان بود
و راهها ادامه خود را
در تیرگی رها کردند
دیگر کسی به عشق نیندیشد
دیگر کسی به فتح نیندیشید
و هیچ کس
دیگر به هیچ چیز نیندیشید
در غارهای تنهایی
بیهودگی به دنیا
آمد
خون بوی بنگ و افیون می داد
زنهای باردار
نوزادهای بی سر زاییدند
و گاهواره ها از شرم
به گورها پناه آوردند
چه روزگار تلخ و سیاهی
نان نیروی شگفت رسالت را
مغلوب کرده بود
پبغمبران گرسنه و مفلوک
از وعده گاههای الهی گریختند
و بره های گمشده
دیگر صدای هی هی چوپانی را
در بهت دشتها نشنیدند
در دیدگان آینه ها گویی
حرکات و رنگها و تصاویر
وارونه منعکس می گشت
و بر فراز سر دلقکان پست
و چهره وقیح فواحش
یک هاله مقدس نورانی
مانند چتر مشتعلی می سوخت
مرداب های الکل
با آن بخار های گس مسموم
انبوه بی تحرک روشن فکران را
به ژرفنای خویش کشیدند
و موشهای موذی
اوراق زرنگار کتب را
در گنجه های کهنه جویدند
خورشید مرده بود
خورشید مرده بود و فردا
در ذهن کودکان
مفهوم گنگ گمشده ای داشت
آنها غرابت این لفظ کهنه را
در مشق های خود
با
لکه درشت سیاهی
تصویر می نمودند
مردم
گروه ساقط مردم
دلمرده و تکیده و مبهوت
در زیر بار شوم جسد هاشان
از غربتی به غربت دیگر می رفتند
و میل دردناک جنایت
در دستهایشان متورم میشد
گاهی جرقه ای جرقه ناچیزی
این اجتماع ساکت بی جان را
یکباره از
درون متلاشی می کرد
آنها به هم هجوم می آوردند
مردان گلوی یکدیگر را
با کارد میدریدند
و در میان بستری از خون
با دختران نا بالغ
همخوابه میشدند
آنها غریق وحشت خود بودند
و حس ترسناک گنهکاری
ارواح کور و کودنشان را
مفلوج کرده بود
پیوسته در
مراسم اعدام
وقتی طناب دار
چشمان پر تشنج محکومی را
از کاسه با فشار به بیرون می ریخت
آنها به خود فرو می رفتند
و از تصور شهوتناکی
اعصاب پیر و خسته شان تیر میکشید
اما همیشه در حواشی میدانها
این جانیان کوچک را می دیدی
که ایستاده اند
و خیره گشته اند
به ریزش مداوم فواره های آب
شاید هنوز هم در پشت چشمهای له شده در عمق انجماد
یک چیز نیم زنده مغشوش
بر جای مانده بود
که در تلاش بی رمقش می خواست
ایمان بیاورد به پاکی آواز آبها
شاید ولی چه خالی بی پایانی
خورشید مرده بود
و هیچ کس نمی دانست
که نام آن
کبوتر غمگین
کز قلب ها گریخته ایمانست
آه ای صدای زندانی
آیا شکوه یأس تو هرگز
از هیچ سوی این شب منفور
نقبی به سوی نور نخواهد زد ؟
آه ای صدای زندانی
ای آخرین صدای صدا ها ...

سروش هیچکس در حال مزدوریابی

جناب تیمسار اول یه جاوید شاه بگید بعد درباره جاویدنام‌ها و زندانی‌ها حرف بزنین چون سروش هیچکس گفته ببینین مخالف نباشن😐

جاوید شاه چک😐

یعنی عقل تو کله شما نیست و بهتون حرف هم میزنن به کونتون برمیخوره. الان هیچ هدف واحد و مشخصی جز رسوندن صدامون به دنیا، یاد کردن از جاویدنام‌‌هامون و آزادی نداریم بعد اونور دنیا نشسته اداهای یکه سناری درمیاره که چی؟ اول ببینین طرف سلطنت طلب هست یا نه!!! بابا جدی با کیا اومدیم سیزده بدر.

در حال حاضر دشمن خونی هم بودیم هم باید دو دقیقه روی ماه همو ببوسیم که بتونیم به هدفمون برسیم ولی طبق معمول همیششششششه اونور زمین باید یه تری به قصه بزنه.

بنده وقتی out of nowhere یه دیک پیک هم گرفتیم

اصلا مردم عقلشونو از دست دادن

الان چه وقت ارباب برده‌ایه

چچچچ

دیک پیک وسط جنگ آخه

وای از خنده دارم میمیرم بخدا😭😭

باید ریپلای میکردم اینو میگفتم

مردم چه کینک های عجیبی دارن

خدا خیرش بده خیلی وقت بود اینطوری نخندیده بودم😭😭😭

بیا اربابم شو