دارم همزمان ۲۸۳۷۳۸۱۷ تا اپ اسکرول میکنم. استرایک دولینگوم سیو شده و درموردش بغض دارم. شاید درباره دولینگو نیست. شاید برای اخباریه که دارم اسکرول میکنم و میخونم. شاید برای اینه که ۱۴ روز تو بی‌خبری مطلق بودیم و الان داریم چیزهایی رو میبینیم که فقط نقل دهن به دهن شد برامون. چیزایی که دیگه تهش بودن. دارم فکر میکنم الان که نامزدای اسکار رو گفتن چقدر مردم درموردشون حرف میزنن و چقدر ما داریم درباره چی حرف میزنیم. توییتر رو میرم بالا و پایین و هرچی که میخونم قفسه سینه‌م درد میگیره. قد ۱۴ روز بغض دارم که باید بترکه ولی نمیترکه.

حالا بگین خودتون خوبین؟ عزیزاتون؟ همه؟

کصکلک دونم خشک شده فعلا.

واقعا دیگه کیرم تو چپ و راست و بالا و پایین و این بیاد اون بیاد.

از ریز و درشت دنیا متنفرم. اولم از خاک پاک وطن و مردم وطن.

برم بکپم پنج درصد بیشتر شارژ ندارم.

از این موضوع حالم بد میشه که مملکت خودش تو جنگه و پاشده درباره ما حرف زده بعد بقیه در صلح و آرامش و صفا کک مبارکشونم نگزیده. در آخر روز آدمایی که عین هم زجر کشیده باشن میفهمن دیکتاتوری یعنی چی.

بغلتون میکنم عزیزای دلم. ایندفعه دیگه فقط خودمون برای خودمون موندیم🫂

ولی در نهایت همزمان تمام کشورهایی که بمب اتم دارن یدونه ول بدن که همشم بخوره تو سر من.

و اگه در زندگی بعدیم ایرانی شدم یکی منو در نطفه خفه کنه. جدی.

این دو هفته واقعا احمدشاه قاجار بودم.

هفته اول که بیکار خونه نشسته بودم، فقط به فیلم هریت و هانگر گیمز فکر میکردم. بعد چپ و راست میرفتم آهنگاشونو میخوندم.

نمی‌دونم انگار اون هفته اول ته دلم یه امیدی یه چیزی بود. الان دیگه نیست واقعا.

یک لحظه وصل شده‌م و فقط می‌‌خوام بنویسم زن، زندگی، آزادی
برای همیشه.

نشسته بودیم مستند دایناسورها میدیدیم. بعد من پریدم وسط و گفتم کاش الان یه دایناسور بودم. مرده و منقرض شده. داییم میخنده میگه دایناسور هم میشدی تو خاک پاک وطن زیست میکردی.

واقعا هفته اول اگه عزیزام کنارم نبودن یه کاری دست خودم میدادم با اتفاقاتی که داشتیم.

بعد به این فکر میکنم که بقیه چی؟ عزیزای بقیه که رفتن چی؟ دوباره حالم بد میشه.