بریتانیا سوراخی نبوده که بعد از استعمار توش گند نزده باشه. از هند بگیر تا آفریقا و فیلیپین.
زنان آفریقایی بعد از استعمار ناچار به پوشیدن دامن‌های ویکتوریایی میشدن و مردهاشون هم باید کت و شلوار میپوشیدن. یا مثلا پارچه‌های طرح‌دار و به اصطلاح پلنگی در آفریقا اصلا معنا ندارن. این پارچه‌ها Wax print هستن که ایده بریتانیا بود.
جلوی لباسای بومی (مثل کنته تو غنا) گرفته میشد که در عموم پوشیده نشن.

درباره wax print خونه آرزوهاتون خراب میشه اگه بگم هیچوقت لباسای بومی آفریقایی نبودن. البته درمورد wax print باید بگم در اصل ایده بازرگان‌های هلندی بوده که تو قرن ۱۹ میرن آفریقا و میگن عاووو خوشگلا نظرتون چیه پارچه‌های خوشگل موشگل بپوشین؟

فیلیپین استعمار اسپانیا رو داشت. اینجا بریتانیا یه فحش از روش برداشته میشه.

یا مثلا درباره فیلیپین گفته میشه که تا قبل از استعمار اسپانیا، زنان و مردان کاملا برابر بودن و ارزش زنان براشون خیلی زیاد بوده. اسپانیا میره میبینه عاووووو چه غلطا! نبینم شیطنت زیادی بکنین.

فیلیپینیا ارواح طبیعت پرست بودن:(((

«قبل از استعمار»

آره خلاصه اینم عاقبت اروپا.

ممنونم که با ما بودید.

همیشه حرف بزن غنی شدم.

قوربون شومااااااا

بنده همیشه حرف میزنم.

دهنم بسته شه باید شک کنین.

فعالیت چنل اینطوریه که سازمان امنیت ملی تمام کشور‌ها به راحتی میتونن حکم تیر برام بزنن.

شده KGB هم دوباره راه میوفته

تو سال ۱۸۴۰, بین بریتانیا کبیر و مائوری‌ها یه قراردادی به اسم وایتانگی یا به مائوری Te Tiriti o Waitangi امضا میشه. توی قرن نوزدهم وقتی بریتانیا دوره میفته به استعمار سوراخ به سوراخ دنیا، پاش به نیوزیلند باز میشه. از اون طرف مائوری‌ها میبینن که عه وا؟ این اروپاییا اگه بیان اینجا ما زندگی برامون نمیمونه. بین بریتانیایی‌ها و مائوری‌ها درگیری‌های شدید رخ میده. با پا گذاشتن اروپایی‌ها به نیوزیلند، کل بنیان و اساس نیوزیلند به مرور تغییر میکنه که همین باعث درگیر مائوری‌ها با این احمقا می‌شده. بریتانیا میفهمه که داره سوخت میده. پس یه معاهده رو میکنه به اسم وایتانگی.
وایتانگی حالا دقیقا چیه؟
دولت بریتانیا میبینه داره خیلی سوخت میده و با این وضعیت نیوزیلند از کفش میره. پس باید مائوری‌هارو به رسمیت می شناخته که اینطوری بتونه اونارو کنترل کنه و نظم و امنیت رو به نیوزیلند برگردونه.
اینطوری میشه که وایتانگی توی سال ۱۸۳۹ برای اولین بار نوشته میشه و توی ۱۸۴۰ امضا میشه.
وایتانگی سه بخش داره.
بخش اول روی این موضوع مانور میده که حاکمیت کلی نیوزیلند بیفته به دست بریتانیا.
بخش دوم به مائوری‌ها تضمین داده میشه که مهاجران اروپایی هیچ دخالتی در رسوم فرهنگی و قبیله‌ای و هیچ تجاوزی به زمین و منابع طبیعی تحت کنترل مائوری‌ها صورت نگیره و بلکه اون‌ها تضمین میدن که از جان و مال مائوری‌ها حفاظت بشه.
و مورد سوم تاکید بر احترام مهاجران اروپایی به اداب و رسوم مردم مائوری بوده.
این قرارداد به دو زبان مائوری و انگلیسی نوشته میشه و ازش دو یا سه نسخه وجود داره که گویا یکم باهم متفاوتن که توی سال‌های اخیر باعث درگیری مائوری‌ها با بریتانیایی‌ها شده.

این قرارداد توی منطقه‌ای به اسم وایتانگی و با حضور نمایندگان بریتانیا و مائوری امضا میشه. یکی از نمایندگان بریتانیا، ویلیام هابسون بوده که بعد از این جریان، فرماندار نیوزیلند میشه. بعد از طایفه‌های مائوری حس میکردن این قرارداد بو داره و اونو امضا نکردن که البته حق داشتن.
با گذشت زمان و وجود دو نسخه انگلیسی و مائوری، مردم متوجه میشن که یکی داره این وسط شارلاتان بازی درمیاره. توی نسخه مائوری گفته میشه که بله مائوری‌ها مالک زمین و اموال خودشون هستن و بریتانیا به اونا تسلطی نداره اما توی نسخه انگلیسی کاملا بر خلاف این ماجرا نوشته شده. توی نسخه انگلیسی حاکمیت کلی نیوزیلند، از صفر تا صد، به دست بریتانیا میفته و همین اختلاف بین دو نسخه باعث شروع درگیری مجدد بین مائوری‌ها و بریتانیایی‌‌ها میشه و مدت طولانی به جنگ و مذاکره صلح مشغول میشن.
سالها بعد، تو سال ۱۹۷۵، دوباره قرارداد وایتانگی تصویب میشه تا دوباره اتحاد بین مائوری و انگلیسی‌ها شکل بگیره و از وایتانگی به عنوان یکی از اسناد مهم دولتی و سیاسی یاد میشه.
مائوری‌ها سالها برای حفظ فرهنگ و تمدنشون تلاش کردن و حتی با وجود اروپاییان استعمارگر بازم اونو حفظ کردن. حالا دوباره بحث‌ها بالا گرفته که مائوری‌ها کم کم از امور حکومتی حذف بشن و توی محدودیت قرار بگیرن.