نمی‌دونم گفتم این نکته رو یا نه، اما هر ژانر عناصر و مفاهیم مخصوص به خودش رو داره که لازمه در نقد لحاظ بشن.

هر روز یسری موقعیت بگم بعد شماها بگین oc یا کرکتر داستانی‌تون در اون وضعیت چه واکنشی می‌دن یا چه حرفی می‌زنن؟

از شخصیت‌های خودساخته اتون بگین‌. نه شخصیت کتاب یا فیلم و سریال و انیمه.
جواب‌هارو فور می‌کنم اینجا

اگه دوست ندارین جوابتون فور شه، می‌تونین بهم بگین.

خیلی جالب شد😂

آیوا شخصیت اصلیم تو lights of ruin:
چند ثانیه شوکه میشه که چرا این شخص زدتش. بعد چشماش بی روح میشه و می‌پرسه: «الان نوبت منه؟»
و اگه لازم‌ بدونه وارد دعوا میشه، چون حس میکنه بهش توهین شده.


نیلران شخصیت خاکستر حارس: دستشو رو صورتش میذاره و نمیفهمه چی شده یا چرا باید سیلی بخوره‌. دردش براش جالبه و یادآور اینه که میتونه چیزی رو احساس کنه. در نهایت احتمالا بدون حرف از کنار اون فرد رد میشه.

عاشق آیوام😂🤏

نیلران قلبمو می‌شکنهههه😭😭💔نازیییی

هامون رو میگم!

- شترق.
چشم‌های هامون گرد می‌گردند و آمیخته با تعجب، به فردی که لحظه‌ای پیش بی‌هوا سیلی محکمی را بر صورتش خوابانده بود، می‌نگرد.
در همین بین، دست راستش را بر روی صورتش می‌گذارد و با دست چپش کروات سرخ رنگ همیشگی‌ش را صاف می‌کند.
- هوی، چته مردک؟
مرد سیلی‌زننده، سرش را می‌خاراند و پوزخندی که به زور می‌خواهد بر لبش غالب کند می‌گوید:
- آه، ببخشید. دستم خورد!
هامون دستش را به جلوی دهانش می‌آورد و سرفه‌ای از دیار برره را به حلقومش رهسپار می‌سازد.
سپس به سوی او قدم برمی‌دارد. تا جایی که در زاویه چهل و پنج درجه درجه‌ای نسبت به سوی مستقیم او قرار بگیرد.
لحظه‌ای اطرافش را می‌سنجد و بعد، لگدش را محکم بر نشیمن‌گاه سیلی‌زننده غالب می‌کند.
- آخ.
و باز هم غالب می‌کند.
- آخ، دیوونه‌ای؟
و باز هم غالب می‌کند.
در میان لگدهای ممتد هامون، مرد سیلی‌زننده رویش را به سوی سر کوچه برمی‌گرداند و شروع به دویدن می‌کند تا از هجوم پای هامون در امان بماند. اما هامون نیز، به دنبال او شروع به دویدن می‌کند.
- خب منم داره پام می‌خوره، وایسا تا محکم‌تر نخورده!
و هامون است که هم‌چنان به دنبال او می‌دود و هنوز اصرار می‌ورزد تا لگدش را بر نشیمن‌گاه او غالب سازد.

عالی بود😂😂😂 هامون خیلی خوبههه

چقدر مظلومه😭😭💔

چقدر گنگ و خفن بود🤌🤌
جدی شخصیتت خیلی جذابه🤭🤭

رافائل شخصیت قسم خون:
اول اینکه سیلی نه صورتش رو می‌چرخونه و نه ردی بجا می‌ذاره(چون داداشمون خوناشامه و ککش هم نمی‌گزه) ولی با چشمای تماماً سرخ برمی‌گرده سمت طرف و سرتا پاش رو برانداز می‌کنه و یه تای ابروشو بالا می‌اندازه. بعد دست طرف رو می‌گیره و می‌شکونتش.
یکم شکنجش می‌کنه به روش خودش و تهشم خونش رو سر می‌کشه و جنازش رو می‌ندازه تو جنگل تا گرگا کلکش رو بکنن.

نارین شخصیت کتاب اصلیم:
از اونجایی که بچم امپث هست، با چشمای گرد شده و شوکه به طرف نگاه می‌کنه، انگار سعی می‌کنه احساس و قصد طرف رو بخونه. اگه خشمی رو ازش ببینه، بهش لبخند می‌زنه و بغلش می‌کنه.
و میگه: اشکالی نداره. همه چیز درست میشه.


نایریکا شخصیت شهزاده خائن:
شوکه به اون شخص نگاه می‌کنه و کم کم خشم سردی جاش رو می‌گیره.
- چطور جرعت می‌کنی روی شهدخت دیرمان دست بلند کنی؟
و بعد دستور میده بندازنش توی سیاهچاله تا بعدا به حسابش برسه.

اگه شخصیت اصلی نوام سیلی بخوره شوکه میشه و دو جفت چشماش گرد میشن. سعی میکنه موقعیت رو تحلیل کنه و بفهمه برای چی سیلی خورده و چرا باید یه غریبه بهش سیلی بزنه. بعدش همه این افکار بی اهمیت میشن و واکنش های فیزیکی خودشونو نشون میدن. میلرزه، میترسه، گریه اش میگیره و فرار می‌کنه.

حالا اگه شخصیت دوم اصلی نوام سیلی بخوره. مهم نیست اون فرد مقابلش غریبه اس یا آشنا مهم نیست به چه دلیلی سیلی خورده، اول موقعیتش رو تحلیل میکنه که دورشون شلوغ نباشه بعد یه سیلی به آدم مقابلش میزنه و جملاتی رو به زبون میاره و به اون آدم میگه که از شمشیر هم تیزتر و برنده تر ان.

دلم سوختتت😭😭💔

واکنش مورد علاقم:
کارش درسته🤭🤭

کاوه

- شترق.
با چشم‌هایی غضب‌آگین به آن مرد سروپاخمیده سیه‌چرده که لباس‌هایش از پارگی‌های متعددی پر شده بود، خیره می‌گردم. چطور می‌تواند انقدر وقیح و بزدل باشد؟ مشتم را گره می‌سازم و آن را به بالا می‌کشم. دندان‌هایم را به هم فشار می‌دهم. رگ‌های سرم از درد به هم پیچیدگی‌ وحشتناکی که به آن دچار شده بودند، فغان‌شان را در سراسر وجودم، بیرون می‌ریزند. آری... کنون نوبت من است. هنوز مشتم را به کاملی، به بالا نکشانده‌ام که چیزی در قلبم می‌سوزد و تیر می‌کشد.
آه... داشتم چه می‌کردم؟ می‌خواستم که سیلی‌اش زنم؟ آه... چگونه انقدر سهل عقب‌کشیده بودم. مگر فراموش کرده‌ بودم که او نادان است. و درگیر شاه و درباریانی که تمام اراده او را به تسخیر کثافت خود درآورده اند...
اما... اما چه می‌شود که او بی‌هوا به من یک‌سیلی می‌زند. آنهم برای آنکه برایش حرف از خورشید زدم؟ سزای آنکه برای آن آدمیان، حرف از خورشید و نور بزنی سیلی‌ست؟
در همین حین، دست‌ چپش را به سرعت بالا می‌آورد. از فاصله‌ای که دستش را محکوم به آن کرده و هم‌چنین چشم‌های خشمگین و خون‌آلودش، مبرهن است که می‌خواهد سیلی محکم‌تری بزند. هنوز دست‌ چپش را به سوی صورتم روانه نکرده که دستش را در بین دی‌اکسید‌کربن‌های جاری در هوا می‌گیرم و او را به آغوش خود می‌کشم و فشار می‌دهم. و کنون بدن لرزان اوست که در آغوشم هق‌هق می‌کند و می‌گرید و پیراهن آغشته‌شده به خاکم را به اشک‌هایی که از چشم‌هایش جاری می‌شود معطر می‌کند.
و‌ به گمانم تنها خدا می‌داند که پس از چند سال است که دوباره اشک از چشم‌هایش جاری می‌شود.

رضایی که صحنه می‌نویسه:
چقدر متفاوت بود😔😔 کجکاو شدم راجب داستانت!

شما که کاوه نمیدی بخونیم💔