این روزا خیلی کتاب نمی‌خونم.
چند هفته‌ست که سراغ دوره‌های نویسندگیم نرفتم.
حتی مدتیه که به ندرت می‌نویسم.

اما سخت مشغول فکر کردن و دوره کردنم.
نوشته‌های قبلیم رو می‌خونم و فکر می‌کنم.
سعی می‌کنم خودم رو زیر سوال ببرم، کلماتم رو تحلیل کنم، شنیده‌ها و گفته‌هام رو مرور کنم.
اونچه که خلق کردم، اونچه که یاد گرفتم و در تلاشم برای ارائه‌اش، آیا واقعا کاربردی و درسته؟
آیا هدفی که در ذهن داشتم رو به ثمر می‌رسونه؟
آیا کافیه؟
آیا لازمه گسترده‌تر یا محدود‌تر بشه؟

به نظرم گاهی خوبه که فقط متوقف شیم و به عقب نگاه کنیم.
مرور و تحلیل کنیم.

تا الان ۴۳ چپتر از درفت اول کتاب اصلیم رو نوشتم، اما تا الان به این فکر نکرده بودم که بخاطر راهی که اومدم، به خودم افتخار کنم.

درسته که هنوز راه زیادی مونده تا به جایی برسم که بتونم کتابم رو تو دستم بگیرم.
ولی بازم لایق اینم که کمی تامل کنم در بین راه، تا فقط به خودم افتخار کنم.

خیلی افراد هستن که وقتی از دور به نویسندگی نگاه میکنن با خودشون میگن چقدر آسونه و چه بسا این حرف رو به نویسنده‌های زیادی میزنن.
اما هیچ مرحله‌ای از نویسندگی آسون نیست!

خیلی سخت‌تر و طاقت فرساتر از اونی هست که به نظر میاد.
توی مسیرت با هزاران هزار دست‌انداز و مانع روبه‌رو میشی؛ طوری که خیلی وقت‌ها ناامیدت میکنن و به این فکر میکنی که آیا توی مسیر درستی هستی یا نه.

خیلی وقت‌ها پیش میاد نوشته‌هایی که سرچشمه‌شون قلب و ذهن هست رو زیرسوال میبریم و اونها رو مسخرع میبینیم.

سخت‌ترین مانع هم اونجاییه که صداهای توی ذهنت با هر کلمه‌ای که مینویسی ازت ایراد میگیرن و بهت میگن داری غلط مینویسی، اینطور نباید بنویسی، این کلمه رو چرا استفاده کردی، این جمله جاش اینجا نیست.
و همین باعث میشه که چیزی که میخواستی بنویسی رو فراموش کنی و ذهنت درگیر مسائل دیگه بشه.
و دلیلی میشه برای اینکه سمت نوشتن نری چون میدونی اگه دوباره شروع به نوشتن کنی، مغزت قراره همش رو زیرسوال ببره.
پس با خودت فکر میکنی که اگه انقدر بدی پس برای چی اصلا مینویسی؟