ما دل سپرده‌ایم به گریه برای هم
باران به جای من، من و باران به جای هم

ابری گریست در من و در وی گریستم
تا دم زنیم، دم‌زدنی در هوای هم

ما تاب خورده‌ایم که ما قد کشیده‌ایم
گهواره‌های چابک‌مان دست‌های هم

باری به پایبندی هم پیر می‌شویم
تا پیر می‌شوند درختان به پای هم

غم نیست نیستن که همه در تداوُمیم
چون ابتدای یک دگر از انتهای هم

تنها صداست آنچه در این راه، ماندنی است*
خوش باد زنده ماندن‌مان در صدای هم

حسین منزوی / شـــعر پارسی

*تنها صداست که می‌ماند «فروغ فرخزاد»

وَ خیلی نزدیکی
سایه‌ات، سایه‌ات
همه جا هست
کنارِ موسیقی وُ باران وُ
جاده وُ نور وُ کلمه

بیژن الهی / شـــعر پارسی

از ذوقِ بغل‌گیریِ آن قامتِ رعنا
هر مو به تنم چون مژه آغوش برآورد

فیاض لاهیجی / شـــعر پارسی

من آن روزی که چون شبنم عزیز این چمن بودم
تو ای باد سحرگاهی کجا در بوستان بودی؟

کنون خار سر دیوار دامن می‌کشد از تو
خوشا روزی که صائب شبنم این بوستان بودی

صائب تبریزی / شـــعر پارسی

قسم به عزت و قدر و مقام آزادی
که روح‌بخش جهان است نام آزادی

به پیش اهل جهان محترم بُوَد آن‌کس
که داشت از دل و جان، احترام آزادی

چگونه پای گذاری به صِرف دعوت شی
خبه مسلکی که ندارد مرام آزادی

هزار بار بُوَد به ز صبح استبداد
برای دسته پابسته شام آزادی

به روزگار، قیامت به پا شود آن روز
کنند رنج‌بران چون قیام آزادی

اگر خدای به من فرصتی دهد یک روز
کِشم ز مرتجعین انتقام آزادی

ز بند بندگی خواجه کی شوی آزاد
چو «فرخی» نشوی گر غلام آزادی

فرخی یزدی / شـــعر پارسی

چنان ز عکسِ رخِ دوست دیده پرگل شد
که شاخِ هر مژه آرامگاهِ بلبل شد

کلیم همدانی / شـــعر پارسی