موسوی و کروبی در ۸۸ حمایت خارجی را رد کردند. حالا هم مداخلهٔ خارجی را رد می‌کنند. می‌دانند که این رژیمِ توتالیترِ اشغالگر جز با مداخلهٔ خارجی در حمایت از مردمِ انقلابی ساقط نمی‌شود. خوب می‌دانند که در ایرانِ آزاد دو «متهم» در دادگاهِ ملّی خواهند بود. همین است که همه‌چیز را به تصمیمِ محالِ رژیم برای رفراندوم محول می‌کنند.

کسانی که از این دو نفر پیروی می‌کنند دو گروهند: متوهمانی که از پایانِ اشغال و مواجهه با ملّتی که پهلوی‌گراست می‌ترسند؛ و تبهکارانی که به‌نحوی در جنایت یا فساد مالی یا دیگر تبهکاری‌هایی که این رژیم را سرپا نگه داشته دست داشته‌اند. هردو در یک چیز مشترک‌اند: ترس و بیزاری از ملّت و اراده‌اش به بازپس‌گیریِ ایران.

[...]

@Shabkhhwan

علی بندری زاده و پروردهٔ اصلاح‌طلب‌ها در صنعتِ نشر و کتاب است. «شرف اهل قلم»شان آن‌طور وسط ایستاد و خون شست، این «شرف اهل پادکست»شان هم تکرار می‌کند: «وضعیت مبهم و پیچیده است، سرمان به کار خودمان باشد.» اینها انگل‌های «وضعیت عادی مطلوب رژیم‌»اند، وضع «غیرعادی» نابودشان می‌کند.

شرکت «ابر آروان» که از مهم‌ترین اهرم‌ها و همدست‌های جنایت علیه بشریت است (با مشارکتِ مستقیم در قطعِ اینترنت)، اسپانسر «بی‌پلاس» بوده، احتمالاً چراغ‌خاموش هنوز هم هست. در جهان انگل‌ها، «حساب‌وکتاب» از حقیقت مهم‌تر است.

[...]

@Shabkhhwan

«شیعهٔ در قدرت» همین است. می‌کُشد و از تحقیرِ بازمانده و توهین به کشتگان هم لذت می‌برد. کشتن و ریشخندِ کشته‌ها را تقرب به امامان و خدایش می‌بیند. این حجم از توحش در مخیلهٔ هیچ حیوانی نمی‌گنجد. نابودیِ هرچه شدیدتر و زودترِ رژیم و شیعهٔ حکومتی به هر روشی اخلاقی‌ترین، ملّی‌ترین، و انسانی‌ترین کارِ ممکن است. اولین و آخرین گزینه همین است.

@Shbakhwan

ویدیوی اول: بچه‌شیعه، وقتی که می‌کُشد
ویدئوی دوم: بچه‌شیعه، وقتی که کُشته می‌شود

باید کاری با آن کرد که اثری از آثارش نماند، مگر در تاریخ. همین و بس.

@Shabkhwan

پنجاهفتی‌‌ها ـــــ‌از دوم‌خردادی‌ها و ملّی‌چی‌ها، ملّی‌مذهبی‌ها، نهضت آزادی، تکنوکرات‌های ته‌ریش‌دار و فاندگیرها بگیر تا عمدهٔ روشنفکرهای چپ و فرقهٔ جنون و فدائیان و مجاهدین‌ـــــ ریشه‌شان در «مصدق» است و بقای سیاسی‌شان را عملاً وابسته به «میرحسین» می‌بینند. سرانجام در موسوی‌ست که به وحدتِ کلمه می‌رسند. کم‌اند اما دارایی‌های استراتژیکِ زیادی در دست دارند. راهِ بازپس‌گیریِ ایران از بریدنِ بی‌رحمانهٔ این بندِ ناف می‌گذرد.

[...]

@Shabkhwan

پروژه را از عمله‌های پزشکیان تا نخاله‌های الاحوازیه و فرقهٔ جنون و مجاهدین انجام می‌دهند و هماهنگ و یک‌صدا برایمان با آن هشتگِ ضحاک‌آلود از «دموکراسی» می‌گویند. لابد یعنی بیست‌سی میلیون ایرانی که به خیابان رفتند و قتل‌عام شدند غیردموکراتیک اقدام کرده‌اند، و دموکراتیک قتل‌عام شده‌اند. ترس و بیزاریِ اینها از مردم و اراده‌شان ته ندارد. و خوش‌خیالانه تصور می‌کنند نفرتِ مردم تنها از رژیم است نه از پنجاه‌وهفت و پنجاهفتی. با این کارها به آن نفرت دامن می‌زنند.

پنجاهفتی چنین هیولایی‌ست. از دروغ و توهم تغذیه می‌کند و تنها تباهی به جا می‌گذارد.

[...]

@Shabkhwan

این ملّت بهای سنگینی برای بازپس‌گیری کشورش پرداخته. ده‌ها هزار قربانی داده. مردم ارزشمندترین دارایی‌شان را قربانی کرده‌اند: ججانشان را. این رژیم را ــــ‌برعکسِ شما‌ــــ اشغالگر می‌داند و مبارزه‌اش را نبردی برای آزادسازیِ ایران تلقی می‌کند. اگر کنارش نمی‌ایستید، روبرویش هم نایستید. اگر فرضِ محال می‌خواهید کنارش بایستید، باید عزیزترین چیزتان را قربانی کنید: انقلاب ۵۷. راهِ دیگری نیست. شرمنده که ماجرا به این دوگانهٔ ساده ختم شده است: انقلابِ شیروخورشید در برابر انقلاب ۵۷. موسوی از آخرین گاردهای زندهٔ ۵۷ است و هنوز در مرزهای آن حرکت می‌کند. شما که عمری «رادیکال» حرف زده‌اید، بهتر است از مرزهای تناقض فاصله بگیرید. کسی از شهر تبعیدتان نمی‌کند. کسی حقوقتان را نقض نمی‌کند. ایرانِ آزاد از این دوزخِ اشغالی برای شما بیشتر جا خواهد داشت. کشورِ همه‌مان خواهد بود. همه‌مان.

اگر درسی از انقلاب ۵۷ گرفته باشیم، این است که بیش و پیش از هرچیز، «به ایران فکر کنیم» و هیچ‌ ایدئولوژی‌ای را بر آن برتری ندهیم و در مواجهه با شرّ مردد و منعفل نباشیم. اول و آخر، ایران. با این تجربه و این نگرشِ بی‌شائبه است که فرصتی برای ساختن ایران فردا خواهیم داشت. به ایران فکر کن حسام، تو هم به ایران فکر کن.

ــــ از نامهٔ سرگشاده به حسام سلامت

[متنِ کامل]

@Shabkhwan

ضحاک در وقتِ خطر می‌گفت «از ایران بگو»، اینها در وقتِ خطر می‌گویند «از دموکراسی بگو». همان‌قدر که ضحاک به «ایران» باور دارد، اینها هم به «دموکراسی» باور دارند.

@Shabkhwan

از «دموکراسی» بگو. فقط قبلش کامنت‌ها را ببند. «دموس» بیجا می‌کنه نظر بده!

@Shabkhwan

ــــ ببین، بیست‌سی میلیون جمعیت توی خیابان مصادره‌پذیر نیست، ”جاویدشاه“ و ”پهلوی برمی‌گرده“ هم مصادره‌پذیر نیست، جاویدنام‌ها و اسیرهای شیروخورشیدی هم که مصادره‌پذیر نیستند. پس ما چه‌کار کنیم؟

ــــ کی به کیه. کلّی‌گویی کن. سنگ مفت، گنجشک مفت‌: از دموکراسی بگو.

@Shabkhwan

پشتِ این ژست‌های همیشگیِ دموکراسی‌طلبانه ولوله‌ای به راه افتاده. در سه سالِ اخیر شبانه‌روز از رسانه‌ها و خبرگزاری‌ها و همهٔ امکاناتشان استفاده کردند که ثابت کنند «پهلوی» پایه و پایگاهی در داخلِ کشور ندارد، که اگر صدایی در حمایت از آن می‌شنوید محدود به «لمپن‌هایی» است که به ورزشگاه‌ها می‌روند یا «ٰربات‌هایی» که نمی‌گذارند ما کینه‌ها و توهمات مان را به صاحب‌فاندهای خارجی بقبولانیم و کسب اعتبار کنیم.

می‌گفتیم آنچه می‌بینید «نوک کوه یخ» است. می‌گفتیم یا خبر ندارید یا دارید و خودتان را به بی‌خبری می‌زنید. آمار و جدول و چارت می‌کشیدید و داده‌کاو و آمارساز و متخصص‌های دیگری ردیف می‌کردید که بگویید پهلوی‌گرا شدنِ جامعه واقعیت ندارد. می‌گفتیم این انتخابات‌ها عددسازی است ولی چون نمی‌خواستید آن کوه یخ عظیم را ببینید نادیده می‌گرفتید و ترجیح می‌دادید رژیم عدد بسازد. با خودتان می‌گفتید آن عدد شاید به حساب ما هم واریز شود ولی آن کوه یخ تنها کشتی‌مان را غرق می‌کند.

سال‌ها حاضر شدید به هر خفتی تن بدهید تا بگویید «دموکراسیِ نسبی» در این رژیم برقرار است. به جنایتکاران علیه بشریت رأی دادید و همه را تحریک کردید تا به «تقویت امکانات دموکراتیک» در این رژیم کمک کنند. نادیده می‌گرفتید که آن کوهِ یخ دارد مدام بزرگ‌تر می‌شود. از اعضای هیئت‌های علمی تا تحلیلگرهای خیلی خبرهٔ رسانه‌ای کمک می‌کردند تا «دموکراسی خانوادگی» شما رنگ و بوی «دموکراسی» بگیرد. تا آنجا پیش رفتید که کودنی همچون پزشکیان را «آخرین امکان تحقق دموکراسی» دانستید و بخشی از شما «زن زندگی آزادی» را به قربانگاه او و روزنه‌گشاهای اطرافش بردید. حالا هم می‌خواهید با این بازی‌ها تاریخ را به پیش از ۱۸ دی‌ماه برگردانید. کوه با حرف تکان نمی‌خورد.


ــــ از جستار دو صدای شکست ۵۷؛ از «ای ایران بخوان» تا «از دموکراسی بگو»

[نسخهٔ کامل را اینجا بخوانید.]

[یا اینجا در ایکس.]

@Shabkhwan

«سروش صحت بودن» در زمانهٔ توتالیتاریسم، در وقتِ قتل‌عام، ساده است اما هرکسی حاضر نیست خفّتِ این سادگی را بپذیرد. نویسندگان و هنرمندانی که ممنوعیت و گمنامی و تبعید را پذیرفتند، تن به خفّت «صحت‌بودن» ندادند. از فرش‌های خونین تا توانستند فاصله گرفتند، بالاخره یک‌جا فاصله گرفتند، و در کنار ملّتی ایستادند که شاید هیچ‌گاه نامشان را نداند یا نشنود ولی برای آینده‌ای می‌جنگد که ممنوعیت و تبعید و کشتار سهمِ هیچ‌کس نباشد.


ــــ از یادداشتِ سروش صحت بودن در زمانهٔ قتل‌عام

نسخهٔ کاملِ متن: اینجا [متن‌تصویر] و اینجا [متن]

@Shabkhwan