پیشنهاد: در ایرانِ آینده دو بنگاهِ بی‌بی‌سیِ فارسی و الجزیره نباید در ایران اجازهٔ فعالیت پیدا کنند. این عینِ دفاع از آزادیِ رسانه در ایران است. اینها مهم‌ترین تریبون‌های ستیز و دشمنی با هویت و خواستِ ملّتِ ما هستند. دربارهٔ ایران همچون یک «رسانه» عمل نکرده‌اند که مشمولِ «آزادیِ رسانه‌ها» شوند.

امیدوارم دست‌کم دربارهٔ این موضوع بیندیشیم و بحث کنیم.

@Shabkhwan

نیز اینها کمترین خون‌بهای چهل‌وهفت سال و دو روز جنایتِ توتالیتاریسمِ مذهبی‌ست: نابودیِ کاملِ حقوقی و حقیقیِ نهادِ آخوند: حوزه‌های علمیه، ویران یا منحل؛ انتقالِ همهٔ اموال وقفی و غیروقفی به دولتِ ملّی؛ وقف انحصاراً در اختیارِ نهادهای دولتی و عمومی؛ خمس و زکات و وجوهات شرعی و دیگر مالیات‌های مذهبی، ممنوع (یا تحتِ نظارتِ مالیاتی و حساب‌کشیِ شدید و دائمی)؛ لباسِ آخوندی و هر نشانگانِ دیگری از توتالیتاریسمِ مذهبی در سپهرِ جامعه ممنوع؛ دادگاه‌های ویژه و تمامِ حقوقِ ویژهٔ آخوندیت، تعطیل. دینِ رسمی حذف. مذهبِ اجباری حذف. تعیینِ اختیاریِ دین یا بی‌دینی و بی‌خدایی، پس از هجده‌سالگی به انتخابِ خودِ شخص. تکایا و مسجدهای دولتی، تغییرِ کاربری. آرامگاه‌های سرانِ رژیم، ویران یا تغییرِ کاربری. امامزاده‌های نیم‌قرنِ اخیر، تخریب یا تغییرِ کاربری. کتبِ دینی از مدرسه‌ها حذف. تغییرِ تاریخِ رسمی. هر نشانهٔ دینی در نهادهای دولتی و نهادهای آموزشی ممنوع. هر معاهدهٔ دینی با دیگر کشورها فسخ. هر نهاد ذیلِ «اخوتِ اسلامی»، منحل و ممنوع. ادای سوگند به کتاب‌های دینی در نهادهای دولتی، تعطیل. ثبتِ ازدواج و طلاق و تمامِ قراردادهای اجتماعی، انحصاراً در اختیارِ نهادهایِ دولتی مطلقاً بدونِ مداخلهٔ آخوند. در یک کلام، یک لائیسیتهٔ فراگیرِ ایرانی.

اگر این فرصتِ تاریخی را از دست بدهیم، نیم‌هزارهٔ دیگر باید منتظر ماند تا فرصتِ حذفِ این دم‌ودستگاهِ اهریمنی از این کشور فراهم شود.

[...]

@Shabkhwan

امیدوارم ضحاک در خاکِ ایران محاکمه شود و در خاکِ ایران دفن نشود. زنده‌اش لازم است، مرده‌اش نه.

@Shabkhwan

مسعود یوسف حصیرچین مترجم و سازندهٔ پادکست «شرق وحشی» را در دزفول بازداشت کرده‌اند. اکنون در زندانِ اهواز است. مسعود از میهن‌دوست‌ترین نویسندگان و پژوهشگرانِ ایران است. ترجمه‌ها و برنامه‌هایش در شناخت حکومت‌های توتالیتر را هزاران نفر دنبال کرده‌اند و الهام‌بخش بسیاری از جوان‌های ایران‌گرا و لیبرال شده است. صدایش باشیم.

[...]

@Shabkhwan

دیشب مأمورهای امنیتی در تهران به خانهٔ علی اسداللهی یورش برده‌ و بازداشتش کرده‌اند. در روزهایی که بسیاری از نویسندگان و مترجمان در برابرِ خیزشِ ملّیِ ایرانیان ایستادند یا سکوت کردند، علی اسداللهی صدای راستین ملّتش بود. مترجمی زبان‌ورز و شاعری میهن‌پرست و تراز اول، معتبر در فضای شعرِ جهان. علی اسداللهی صدای ملّتِ ایران بوده و هست، صدایش باشیم.

[...]

@Shabkhwan

علی اسداللهی، شاعر و مترجم، دیشب با یورش مأموران امنیتی به خانه‌اش در تهران بازداشت و به مکانی نامعلوم برده شد. او در این روزهای خونین که بسیاری از نویسندگان و شاعران سکوت کرده‌اند، صدای راستین خیزش ملّی ایران است. نمی‌توانند این صدا را خاموش کنند. صدای ملّت ایران خاموش‌شدنی نیست. صدای او باشیم.

تحریریهٔ بارو
دوشنبه ۶ بهمن‌ماه ۱۴۰۴

Baru

بی‌بی‌سیِ فارسی سرنگهبانِ سلاخ‌خانه‌ای‌ست که رژیمِ اشغالگر از ایران ساخته است. هوشیارانه و زیرکانه مواظب است که مبادا دستاوردی که در سالِ سیاهِ ۵۷ داشت از دست برود. انقلابِ ۵۷ را میراثِ خودش می‌داند. خودش را از صاحبانِ برحقِ آن فاجعهٔ قرن می‌داند. اگر آن روز ستادِ هماهنگیِ طاعونِ سرخ‌وسیاه بود، امروز قرارگاهِ مرکزیِ وقیح‌ترین خونشورها و توجیه‌کنندگانِ قتل‌عام است.

[Essay]

@Shabkhwan

موسوی و کروبی در ۸۸ حمایت خارجی را رد کردند. حالا هم مداخلهٔ خارجی را رد می‌کنند. می‌دانند که این رژیمِ توتالیترِ اشغالگر جز با مداخلهٔ خارجی در حمایت از مردمِ انقلابی ساقط نمی‌شود. خوب می‌دانند که در ایرانِ آزاد دو «متهم» در دادگاهِ ملّی خواهند بود. همین است که همه‌چیز را به تصمیمِ محالِ رژیم برای رفراندوم محول می‌کنند.

کسانی که از این دو نفر پیروی می‌کنند دو گروهند: متوهمانی که از پایانِ اشغال و مواجهه با ملّتی که پهلوی‌گراست می‌ترسند؛ و تبهکارانی که به‌نحوی در جنایت یا فساد مالی یا دیگر تبهکاری‌هایی که این رژیم را سرپا نگه داشته دست داشته‌اند. هردو در یک چیز مشترک‌اند: ترس و بیزاری از ملّت و اراده‌اش به بازپس‌گیریِ ایران.

[...]

@Shabkhhwan

علی بندری زاده و پروردهٔ اصلاح‌طلب‌ها در صنعتِ نشر و کتاب است. «شرف اهل قلم»شان آن‌طور وسط ایستاد و خون شست، این «شرف اهل پادکست»شان هم تکرار می‌کند: «وضعیت مبهم و پیچیده است، سرمان به کار خودمان باشد.» اینها انگل‌های «وضعیت عادی مطلوب رژیم‌»اند، وضع «غیرعادی» نابودشان می‌کند.

شرکت «ابر آروان» که از مهم‌ترین اهرم‌ها و همدست‌های جنایت علیه بشریت است (با مشارکتِ مستقیم در قطعِ اینترنت)، اسپانسر «بی‌پلاس» بوده، احتمالاً چراغ‌خاموش هنوز هم هست. در جهان انگل‌ها، «حساب‌وکتاب» از حقیقت مهم‌تر است.

[...]

@Shabkhhwan

«شیعهٔ در قدرت» همین است. می‌کُشد و از تحقیرِ بازمانده و توهین به کشتگان هم لذت می‌برد. کشتن و ریشخندِ کشته‌ها را تقرب به امامان و خدایش می‌بیند. این حجم از توحش در مخیلهٔ هیچ حیوانی نمی‌گنجد. نابودیِ هرچه شدیدتر و زودترِ رژیم و شیعهٔ حکومتی به هر روشی اخلاقی‌ترین، ملّی‌ترین، و انسانی‌ترین کارِ ممکن است. اولین و آخرین گزینه همین است.

@Shbakhwan

ویدیوی اول: بچه‌شیعه، وقتی که می‌کُشد
ویدئوی دوم: بچه‌شیعه، وقتی که کُشته می‌شود

باید کاری با آن کرد که اثری از آثارش نماند، مگر در تاریخ. همین و بس.

@Shabkhwan

پنجاهفتی‌‌ها ـــــ‌از دوم‌خردادی‌ها و ملّی‌چی‌ها، ملّی‌مذهبی‌ها، نهضت آزادی، تکنوکرات‌های ته‌ریش‌دار و فاندگیرها بگیر تا عمدهٔ روشنفکرهای چپ و فرقهٔ جنون و فدائیان و مجاهدین‌ـــــ ریشه‌شان در «مصدق» است و بقای سیاسی‌شان را عملاً وابسته به «میرحسین» می‌بینند. سرانجام در موسوی‌ست که به وحدتِ کلمه می‌رسند. کم‌اند اما دارایی‌های استراتژیکِ زیادی در دست دارند. راهِ بازپس‌گیریِ ایران از بریدنِ بی‌رحمانهٔ این بندِ ناف می‌گذرد.

[...]

@Shabkhwan

پروژه را از عمله‌های پزشکیان تا نخاله‌های الاحوازیه و فرقهٔ جنون و مجاهدین انجام می‌دهند و هماهنگ و یک‌صدا برایمان با آن هشتگِ ضحاک‌آلود از «دموکراسی» می‌گویند. لابد یعنی بیست‌سی میلیون ایرانی که به خیابان رفتند و قتل‌عام شدند غیردموکراتیک اقدام کرده‌اند، و دموکراتیک قتل‌عام شده‌اند. ترس و بیزاریِ اینها از مردم و اراده‌شان ته ندارد. و خوش‌خیالانه تصور می‌کنند نفرتِ مردم تنها از رژیم است نه از پنجاه‌وهفت و پنجاهفتی. با این کارها به آن نفرت دامن می‌زنند.

پنجاهفتی چنین هیولایی‌ست. از دروغ و توهم تغذیه می‌کند و تنها تباهی به جا می‌گذارد.

[...]

@Shabkhwan

این ملّت بهای سنگینی برای بازپس‌گیری کشورش پرداخته. ده‌ها هزار قربانی داده. مردم ارزشمندترین دارایی‌شان را قربانی کرده‌اند: ججانشان را. این رژیم را ــــ‌برعکسِ شما‌ــــ اشغالگر می‌داند و مبارزه‌اش را نبردی برای آزادسازیِ ایران تلقی می‌کند. اگر کنارش نمی‌ایستید، روبرویش هم نایستید. اگر فرضِ محال می‌خواهید کنارش بایستید، باید عزیزترین چیزتان را قربانی کنید: انقلاب ۵۷. راهِ دیگری نیست. شرمنده که ماجرا به این دوگانهٔ ساده ختم شده است: انقلابِ شیروخورشید در برابر انقلاب ۵۷. موسوی از آخرین گاردهای زندهٔ ۵۷ است و هنوز در مرزهای آن حرکت می‌کند. شما که عمری «رادیکال» حرف زده‌اید، بهتر است از مرزهای تناقض فاصله بگیرید. کسی از شهر تبعیدتان نمی‌کند. کسی حقوقتان را نقض نمی‌کند. ایرانِ آزاد از این دوزخِ اشغالی برای شما بیشتر جا خواهد داشت. کشورِ همه‌مان خواهد بود. همه‌مان.

اگر درسی از انقلاب ۵۷ گرفته باشیم، این است که بیش و پیش از هرچیز، «به ایران فکر کنیم» و هیچ‌ ایدئولوژی‌ای را بر آن برتری ندهیم و در مواجهه با شرّ مردد و منعفل نباشیم. اول و آخر، ایران. با این تجربه و این نگرشِ بی‌شائبه است که فرصتی برای ساختن ایران فردا خواهیم داشت. به ایران فکر کن حسام، تو هم به ایران فکر کن.

ــــ از نامهٔ سرگشاده به حسام سلامت

[متنِ کامل]

@Shabkhwan

ضحاک در وقتِ خطر می‌گفت «از ایران بگو»، اینها در وقتِ خطر می‌گویند «از دموکراسی بگو». همان‌قدر که ضحاک به «ایران» باور دارد، اینها هم به «دموکراسی» باور دارند.

@Shabkhwan

از «دموکراسی» بگو. فقط قبلش کامنت‌ها را ببند. «دموس» بیجا می‌کنه نظر بده!

@Shabkhwan

ــــ ببین، بیست‌سی میلیون جمعیت توی خیابان مصادره‌پذیر نیست، ”جاویدشاه“ و ”پهلوی برمی‌گرده“ هم مصادره‌پذیر نیست، جاویدنام‌ها و اسیرهای شیروخورشیدی هم که مصادره‌پذیر نیستند. پس ما چه‌کار کنیم؟

ــــ کی به کیه. کلّی‌گویی کن. سنگ مفت، گنجشک مفت‌: از دموکراسی بگو.

@Shabkhwan

پشتِ این ژست‌های همیشگیِ دموکراسی‌طلبانه ولوله‌ای به راه افتاده. در سه سالِ اخیر شبانه‌روز از رسانه‌ها و خبرگزاری‌ها و همهٔ امکاناتشان استفاده کردند که ثابت کنند «پهلوی» پایه و پایگاهی در داخلِ کشور ندارد، که اگر صدایی در حمایت از آن می‌شنوید محدود به «لمپن‌هایی» است که به ورزشگاه‌ها می‌روند یا «ٰربات‌هایی» که نمی‌گذارند ما کینه‌ها و توهمات مان را به صاحب‌فاندهای خارجی بقبولانیم و کسب اعتبار کنیم.

می‌گفتیم آنچه می‌بینید «نوک کوه یخ» است. می‌گفتیم یا خبر ندارید یا دارید و خودتان را به بی‌خبری می‌زنید. آمار و جدول و چارت می‌کشیدید و داده‌کاو و آمارساز و متخصص‌های دیگری ردیف می‌کردید که بگویید پهلوی‌گرا شدنِ جامعه واقعیت ندارد. می‌گفتیم این انتخابات‌ها عددسازی است ولی چون نمی‌خواستید آن کوه یخ عظیم را ببینید نادیده می‌گرفتید و ترجیح می‌دادید رژیم عدد بسازد. با خودتان می‌گفتید آن عدد شاید به حساب ما هم واریز شود ولی آن کوه یخ تنها کشتی‌مان را غرق می‌کند.

سال‌ها حاضر شدید به هر خفتی تن بدهید تا بگویید «دموکراسیِ نسبی» در این رژیم برقرار است. به جنایتکاران علیه بشریت رأی دادید و همه را تحریک کردید تا به «تقویت امکانات دموکراتیک» در این رژیم کمک کنند. نادیده می‌گرفتید که آن کوهِ یخ دارد مدام بزرگ‌تر می‌شود. از اعضای هیئت‌های علمی تا تحلیلگرهای خیلی خبرهٔ رسانه‌ای کمک می‌کردند تا «دموکراسی خانوادگی» شما رنگ و بوی «دموکراسی» بگیرد. تا آنجا پیش رفتید که کودنی همچون پزشکیان را «آخرین امکان تحقق دموکراسی» دانستید و بخشی از شما «زن زندگی آزادی» را به قربانگاه او و روزنه‌گشاهای اطرافش بردید. حالا هم می‌خواهید با این بازی‌ها تاریخ را به پیش از ۱۸ دی‌ماه برگردانید. کوه با حرف تکان نمی‌خورد.


ــــ از جستار دو صدای شکست ۵۷؛ از «ای ایران بخوان» تا «از دموکراسی بگو»

[نسخهٔ کامل را اینجا بخوانید.]

[یا اینجا در ایکس.]

@Shabkhwan

«سروش صحت بودن» در زمانهٔ توتالیتاریسم، در وقتِ قتل‌عام، ساده است اما هرکسی حاضر نیست خفّتِ این سادگی را بپذیرد. نویسندگان و هنرمندانی که ممنوعیت و گمنامی و تبعید را پذیرفتند، تن به خفّت «صحت‌بودن» ندادند. از فرش‌های خونین تا توانستند فاصله گرفتند، بالاخره یک‌جا فاصله گرفتند، و در کنار ملّتی ایستادند که شاید هیچ‌گاه نامشان را نداند یا نشنود ولی برای آینده‌ای می‌جنگد که ممنوعیت و تبعید و کشتار سهمِ هیچ‌کس نباشد.


ــــ از یادداشتِ سروش صحت بودن در زمانهٔ قتل‌عام

نسخهٔ کاملِ متن: اینجا [متن‌تصویر] و اینجا [متن]

@Shabkhwan