‏پدر کشتی و تخم کین کاشتی
مادر کشتی و تخم کین کاشتی
پدربزرگ کشتی و تخم کین کاشتی
مادربزرگ کشتی و تخم کین کاشتی
نوه کشتی و تخم کین کاشتی
خواهر کشتی و تخم کین کاشتی
برادر کشتی و تخم کین کاشتی
پسر کشتی و تخم کین کاشتی
دختر کشتی و تخم کین کاشتی
دوست کشتی و تخم کین کاشتی

تا روز انتقام...

[...]

@Shabkhwan

- خدایتان خون ریخت، خدایتان خون شست

تیپ ویژهٔ «نواندیشان دینی» نشان دادند که خدایشان همان خدای ضحاک است، همان خدای دههٔ شصت است. همان‌قدر خون‌خوار، همان‌قدر وحشی، همان‌قدر ایرانی‌ستیز. تنها ریش‌هایش کمی کوتاه شده، کت‌وشلوار پوشیده، و کمی شعر هم یاد گرفته. با تکرار حرف‌های رژیم اشغالگر پای اسرائیل و امریکا و تروریست‌ها را وسط کشیدند تا رژیم همدست پیدا کند. نه بزرگ‌ترین قتل‌عام مردمِ بی‌دفاع پس از جنگ جهانی دوم را محکوم کردند، نه ذره‌ای مسئولیت این کشتار را بر عهدهٔ ضحاک دانستند. حرف‌های رژیم را به‌شکلی تکرار کردند و روضه‌ای خواندند تا کسی نگوید چرا لالمانی گرفتند.

حرفم با شما همدست‌ها و توجیه‌کنندگان جنایت است که اسم خودتان را «نواندیش» گذاشته‌اید. خدای «رحمان» شما همین خدایی‌ست که جنایت را همچون «مذهب حقه» موعظه می‌کند. همین خدایی‌ست که هرچقدر خون بریزد و ویران کند عین خیالتان نیست.

سربازها و سردارهای خدایتان در خیابان‌ها مردم را به رگبار بستند. کودک و پیر و جوان را به خاک و خون کشیدند. از پشت‌بام‌ها یکی‌یکی کشتند و ذکر گفتند. در بیمارستان‌ها کشتند و تسبیح انداختند. ذخایر خون را از بیمارستان‌ها ربودند و یاد کربلا کردند. زخمی‌ها را از بیمارستان‌ها بردند و تیر خلاص زدند. جوان‌ها را زنده‌زنده در کیسه‌ها روی هم انداختند. با بولدوزر پیکر میهن‌پرستان ایرانی را دپو کردند. پول تیر گرفتند و زکات دادند. شیرینی خواستند. بازماندگان را تحقیر کردند و زینب‌زینب کردند. گور میهن‌پرستان را در دورترین جا از خانه‌هایشان تعیین کردند تا آثارِ جنایت را پاک کنند. دسته‌جمعی و بی‌نشان دفن کردند. زنده‌به‌گور کردند. سر بریدند. مثله کردند. به پیکرهای بی‌جان رگبار بستند و تف کردند. برادران دینی‌شان را آوردند که از این «عید قربانِ ایرانی‌ها» سهمی ببرند. دختران را در فرار از پشت کشتند. کشتند و خندیدند. در راه بازداشتگاه کشتند. بی‌محاکمه کشتند. اعدام کردند. اجزای بدن کشتگان را بیرون کشیدند تا برای جنودِ شیعه عمر و پول بسازند. جلو خانه‌ها نوجوان‌ها را کشتند. در بن‌بست‌ها سالم و جانباز را گیر انداختند و به رگبار بستند. قساوتی نبود که نکردند. ذکر گفتند و جنایت کردند، حیدرحیدر کردند و کشتند، الله‌الله سر دادند و سر بریدند.

با شما هستم! این خدای شما، این مذهب شما، چیست که کسب‌وکارش با خون مردم بی‌دفاع می‌گردد؟ این خدای پانصدسالهٔ شما چندصدهزار ایرانیِ دیگر را باید قربانی کند تا وجودش از این خاک گم شود؟ چه باید کند که تمام شود؟

خدای شما دوست دارد بکوبد و بکشد و هیچ «کافر بیگانه‌ای» در دفاع از ایرانی‌ها چیزی نگوید و کاری نکند. هر جنایتی برای این خدا و فرزندانش «داخلی»ست تا راحت باشد. انگار کشتن برای خدای شما از زمین‌های بدخشان تا مدیترانه خانوداگی‌ست. هر جنایتی کردند و هر بار چهارتا جملهٔ «رحم» از لای چندصد جملهٔ «قتال» بیرون کشیدید تا دل خودتان و پیروان را خوش کنید و مردم را بخوابانید.

این بار کشتار چنان بزرگ است چندان عظیم است که فکر می‌کنید خدایتان هم با همه خونخواری‌اش به‌تنهایی نمی‌تواند گردنش بگیرد. چنان کشته‌اند و می‌کشند که کار با اداهای همیشگی درنمی‌آید. چاره چیست؟ دنبال «همدست» می‌گردید. دنبال «شریک جرم» می‌گردید. پای امپریالیسم جهان‌خوار را وسط می‌کشید، رهبر خیزش ملّی (شاهزاد رضا پهلوی) را هدف می‌گیرید و در تقصیر شریکش می‌کنید، به هر کاری دست می‌زنید تا بار کشتار را تقسیم کنید. می‌دانید که وزنش از دماوند هم سنگین‌تر است.

نه، آقایانِ بی‌شرم و ریاکار! قطره‌قطرهٔ این دریای خون بر سر و دست خدای شما و هم‌کیشان شماست. کمترین خون‌بهای این قتل‌عام چیزی جز انهدامِ تمام‌عیارِ نهادِ «آخوند» در ایران نیست. پس از نیم‌هزاره زمانش رسیده است که این خدای خون‌خوار را بی‌خدایان و خدادارهای ایرانی به جایی تبعید کنند که آمده بود: جبل‌عامل، نجف، بصره و جهنم‌درّه‌های دیگر. این کشتار شکافی عظیم در تاریخ ما ساخته که خدای شما (این خدایی که دو چهره اما یک مغزِ واحد دارد) تاوانش را با سقوط در قعر آن خواهد پرداخت. زمانِ تبعیدش از این خاکِ مقدس فرا رسیده است.

او فیلیپ عرب یا والریان نیست که با زانوزدن زنده بماند، سلطان قاجار نیست که به سفارتی پناه ببرد و با کالسکه بدرقه شود، محمود افغان نیست که آویخته شود، حتا ضحاک نیست که در دماوند به بند کشیده شود، او خدای مادربزرگ‌ها و پدربزرگ‌های ساده‌دل ما هم نیست. ضحاک فرزند ارشد اوست. شما فرزندان وقیحش هم می‌توانید در جمجمه‌های گندیده‌تان نگاهش دارید، اما روزی که سلاح از دستش بیفتد و به زیر کشیده شود، در پهنهٔ این کشور رد و نشانی از او باقی نخواهد ماند. این را یک‌یکتان خواستید.

آزاد عندلیبی
نویسنده و مترجم
ـــــــــــــــــ

•• اگر دوستانی مشتاق خواندن تحلیل‌های روز دارید، لطفاً شناسهٔ کانال را در اختیارشان قرار دهید:

@andiiishe

پیشنهاد: در ایرانِ آینده دو بنگاهِ بی‌بی‌سیِ فارسی و الجزیره نباید در ایران اجازهٔ فعالیت پیدا کنند. این عینِ دفاع از آزادیِ رسانه در ایران است. اینها مهم‌ترین تریبون‌های ستیز و دشمنی با هویت و خواستِ ملّتِ ما هستند. دربارهٔ ایران همچون یک «رسانه» عمل نکرده‌اند که مشمولِ «آزادیِ رسانه‌ها» شوند.

امیدوارم دست‌کم دربارهٔ این موضوع بیندیشیم و بحث کنیم.

@Shabkhwan

نیز اینها کمترین خون‌بهای چهل‌وهفت سال و دو روز جنایتِ توتالیتاریسمِ مذهبی‌ست: نابودیِ کاملِ حقوقی و حقیقیِ نهادِ آخوند: حوزه‌های علمیه، ویران یا منحل؛ انتقالِ همهٔ اموال وقفی و غیروقفی به دولتِ ملّی؛ وقف انحصاراً در اختیارِ نهادهای دولتی و عمومی؛ خمس و زکات و وجوهات شرعی و دیگر مالیات‌های مذهبی، ممنوع (یا تحتِ نظارتِ مالیاتی و حساب‌کشیِ شدید و دائمی)؛ لباسِ آخوندی و هر نشانگانِ دیگری از توتالیتاریسمِ مذهبی در سپهرِ جامعه ممنوع؛ دادگاه‌های ویژه و تمامِ حقوقِ ویژهٔ آخوندیت، تعطیل. دینِ رسمی حذف. مذهبِ اجباری حذف. تعیینِ اختیاریِ دین یا بی‌دینی و بی‌خدایی، پس از هجده‌سالگی به انتخابِ خودِ شخص. تکایا و مسجدهای دولتی، تغییرِ کاربری. آرامگاه‌های سرانِ رژیم، ویران یا تغییرِ کاربری. امامزاده‌های نیم‌قرنِ اخیر، تخریب یا تغییرِ کاربری. کتبِ دینی از مدرسه‌ها حذف. تغییرِ تاریخِ رسمی. هر نشانهٔ دینی در نهادهای دولتی و نهادهای آموزشی ممنوع. هر معاهدهٔ دینی با دیگر کشورها فسخ. هر نهاد ذیلِ «اخوتِ اسلامی»، منحل و ممنوع. ادای سوگند به کتاب‌های دینی در نهادهای دولتی، تعطیل. ثبتِ ازدواج و طلاق و تمامِ قراردادهای اجتماعی، انحصاراً در اختیارِ نهادهایِ دولتی مطلقاً بدونِ مداخلهٔ آخوند. در یک کلام، یک لائیسیتهٔ فراگیرِ ایرانی.

اگر این فرصتِ تاریخی را از دست بدهیم، نیم‌هزارهٔ دیگر باید منتظر ماند تا فرصتِ حذفِ این دم‌ودستگاهِ اهریمنی از این کشور فراهم شود.

[...]

@Shabkhwan

امیدوارم ضحاک در خاکِ ایران محاکمه شود و در خاکِ ایران دفن نشود. زنده‌اش لازم است، مرده‌اش نه.

@Shabkhwan

مسعود یوسف حصیرچین مترجم و سازندهٔ پادکست «شرق وحشی» را در دزفول بازداشت کرده‌اند. اکنون در زندانِ اهواز است. مسعود از میهن‌دوست‌ترین نویسندگان و پژوهشگرانِ ایران است. ترجمه‌ها و برنامه‌هایش در شناخت حکومت‌های توتالیتر را هزاران نفر دنبال کرده‌اند و الهام‌بخش بسیاری از جوان‌های ایران‌گرا و لیبرال شده است. صدایش باشیم.

[...]

@Shabkhwan

دیشب مأمورهای امنیتی در تهران به خانهٔ علی اسداللهی یورش برده‌ و بازداشتش کرده‌اند. در روزهایی که بسیاری از نویسندگان و مترجمان در برابرِ خیزشِ ملّیِ ایرانیان ایستادند یا سکوت کردند، علی اسداللهی صدای راستین ملّتش بود. مترجمی زبان‌ورز و شاعری میهن‌پرست و تراز اول، معتبر در فضای شعرِ جهان. علی اسداللهی صدای ملّتِ ایران بوده و هست، صدایش باشیم.

[...]

@Shabkhwan

علی اسداللهی، شاعر و مترجم، دیشب با یورش مأموران امنیتی به خانه‌اش در تهران بازداشت و به مکانی نامعلوم برده شد. او در این روزهای خونین که بسیاری از نویسندگان و شاعران سکوت کرده‌اند، صدای راستین خیزش ملّی ایران است. نمی‌توانند این صدا را خاموش کنند. صدای ملّت ایران خاموش‌شدنی نیست. صدای او باشیم.

تحریریهٔ بارو
دوشنبه ۶ بهمن‌ماه ۱۴۰۴

Baru

بی‌بی‌سیِ فارسی سرنگهبانِ سلاخ‌خانه‌ای‌ست که رژیمِ اشغالگر از ایران ساخته است. هوشیارانه و زیرکانه مواظب است که مبادا دستاوردی که در سالِ سیاهِ ۵۷ داشت از دست برود. انقلابِ ۵۷ را میراثِ خودش می‌داند. خودش را از صاحبانِ برحقِ آن فاجعهٔ قرن می‌داند. اگر آن روز ستادِ هماهنگیِ طاعونِ سرخ‌وسیاه بود، امروز قرارگاهِ مرکزیِ وقیح‌ترین خونشورها و توجیه‌کنندگانِ قتل‌عام است.

[Essay]

@Shabkhwan

موسوی و کروبی در ۸۸ حمایت خارجی را رد کردند. حالا هم مداخلهٔ خارجی را رد می‌کنند. می‌دانند که این رژیمِ توتالیترِ اشغالگر جز با مداخلهٔ خارجی در حمایت از مردمِ انقلابی ساقط نمی‌شود. خوب می‌دانند که در ایرانِ آزاد دو «متهم» در دادگاهِ ملّی خواهند بود. همین است که همه‌چیز را به تصمیمِ محالِ رژیم برای رفراندوم محول می‌کنند.

کسانی که از این دو نفر پیروی می‌کنند دو گروهند: متوهمانی که از پایانِ اشغال و مواجهه با ملّتی که پهلوی‌گراست می‌ترسند؛ و تبهکارانی که به‌نحوی در جنایت یا فساد مالی یا دیگر تبهکاری‌هایی که این رژیم را سرپا نگه داشته دست داشته‌اند. هردو در یک چیز مشترک‌اند: ترس و بیزاری از ملّت و اراده‌اش به بازپس‌گیریِ ایران.

[...]

@Shabkhhwan

علی بندری زاده و پروردهٔ اصلاح‌طلب‌ها در صنعتِ نشر و کتاب است. «شرف اهل قلم»شان آن‌طور وسط ایستاد و خون شست، این «شرف اهل پادکست»شان هم تکرار می‌کند: «وضعیت مبهم و پیچیده است، سرمان به کار خودمان باشد.» اینها انگل‌های «وضعیت عادی مطلوب رژیم‌»اند، وضع «غیرعادی» نابودشان می‌کند.

شرکت «ابر آروان» که از مهم‌ترین اهرم‌ها و همدست‌های جنایت علیه بشریت است (با مشارکتِ مستقیم در قطعِ اینترنت)، اسپانسر «بی‌پلاس» بوده، احتمالاً چراغ‌خاموش هنوز هم هست. در جهان انگل‌ها، «حساب‌وکتاب» از حقیقت مهم‌تر است.

[...]

@Shabkhhwan

«شیعهٔ در قدرت» همین است. می‌کُشد و از تحقیرِ بازمانده و توهین به کشتگان هم لذت می‌برد. کشتن و ریشخندِ کشته‌ها را تقرب به امامان و خدایش می‌بیند. این حجم از توحش در مخیلهٔ هیچ حیوانی نمی‌گنجد. نابودیِ هرچه شدیدتر و زودترِ رژیم و شیعهٔ حکومتی به هر روشی اخلاقی‌ترین، ملّی‌ترین، و انسانی‌ترین کارِ ممکن است. اولین و آخرین گزینه همین است.

@Shbakhwan

ویدیوی اول: بچه‌شیعه، وقتی که می‌کُشد
ویدئوی دوم: بچه‌شیعه، وقتی که کُشته می‌شود

باید کاری با آن کرد که اثری از آثارش نماند، مگر در تاریخ. همین و بس.

@Shabkhwan

پنجاهفتی‌‌ها ـــــ‌از دوم‌خردادی‌ها و ملّی‌چی‌ها، ملّی‌مذهبی‌ها، نهضت آزادی، تکنوکرات‌های ته‌ریش‌دار و فاندگیرها بگیر تا عمدهٔ روشنفکرهای چپ و فرقهٔ جنون و فدائیان و مجاهدین‌ـــــ ریشه‌شان در «مصدق» است و بقای سیاسی‌شان را عملاً وابسته به «میرحسین» می‌بینند. سرانجام در موسوی‌ست که به وحدتِ کلمه می‌رسند. کم‌اند اما دارایی‌های استراتژیکِ زیادی در دست دارند. راهِ بازپس‌گیریِ ایران از بریدنِ بی‌رحمانهٔ این بندِ ناف می‌گذرد.

[...]

@Shabkhwan

پروژه را از عمله‌های پزشکیان تا نخاله‌های الاحوازیه و فرقهٔ جنون و مجاهدین انجام می‌دهند و هماهنگ و یک‌صدا برایمان با آن هشتگِ ضحاک‌آلود از «دموکراسی» می‌گویند. لابد یعنی بیست‌سی میلیون ایرانی که به خیابان رفتند و قتل‌عام شدند غیردموکراتیک اقدام کرده‌اند، و دموکراتیک قتل‌عام شده‌اند. ترس و بیزاریِ اینها از مردم و اراده‌شان ته ندارد. و خوش‌خیالانه تصور می‌کنند نفرتِ مردم تنها از رژیم است نه از پنجاه‌وهفت و پنجاهفتی. با این کارها به آن نفرت دامن می‌زنند.

پنجاهفتی چنین هیولایی‌ست. از دروغ و توهم تغذیه می‌کند و تنها تباهی به جا می‌گذارد.

[...]

@Shabkhwan

این ملّت بهای سنگینی برای بازپس‌گیری کشورش پرداخته. ده‌ها هزار قربانی داده. مردم ارزشمندترین دارایی‌شان را قربانی کرده‌اند: ججانشان را. این رژیم را ــــ‌برعکسِ شما‌ــــ اشغالگر می‌داند و مبارزه‌اش را نبردی برای آزادسازیِ ایران تلقی می‌کند. اگر کنارش نمی‌ایستید، روبرویش هم نایستید. اگر فرضِ محال می‌خواهید کنارش بایستید، باید عزیزترین چیزتان را قربانی کنید: انقلاب ۵۷. راهِ دیگری نیست. شرمنده که ماجرا به این دوگانهٔ ساده ختم شده است: انقلابِ شیروخورشید در برابر انقلاب ۵۷. موسوی از آخرین گاردهای زندهٔ ۵۷ است و هنوز در مرزهای آن حرکت می‌کند. شما که عمری «رادیکال» حرف زده‌اید، بهتر است از مرزهای تناقض فاصله بگیرید. کسی از شهر تبعیدتان نمی‌کند. کسی حقوقتان را نقض نمی‌کند. ایرانِ آزاد از این دوزخِ اشغالی برای شما بیشتر جا خواهد داشت. کشورِ همه‌مان خواهد بود. همه‌مان.

اگر درسی از انقلاب ۵۷ گرفته باشیم، این است که بیش و پیش از هرچیز، «به ایران فکر کنیم» و هیچ‌ ایدئولوژی‌ای را بر آن برتری ندهیم و در مواجهه با شرّ مردد و منعفل نباشیم. اول و آخر، ایران. با این تجربه و این نگرشِ بی‌شائبه است که فرصتی برای ساختن ایران فردا خواهیم داشت. به ایران فکر کن حسام، تو هم به ایران فکر کن.

ــــ از نامهٔ سرگشاده به حسام سلامت

[متنِ کامل]

@Shabkhwan

ضحاک در وقتِ خطر می‌گفت «از ایران بگو»، اینها در وقتِ خطر می‌گویند «از دموکراسی بگو». همان‌قدر که ضحاک به «ایران» باور دارد، اینها هم به «دموکراسی» باور دارند.

@Shabkhwan

از «دموکراسی» بگو. فقط قبلش کامنت‌ها را ببند. «دموس» بیجا می‌کنه نظر بده!

@Shabkhwan