بابونه، دختری با قلبی پر از بهار بود؛
تا روزی که در میان عطر خاک و آفتاب، با مردی آشنا شد که تمام عمرش را صرف کاشتن زندگی می‌کرد.
آفتابگردان، باغبانی خوش‌خنده بود؛
مردی با پوست برنز، موهای طلایی و دستانی همیشه آغشته به خاک.
او باور داشت هر بذری که در زمین می‌کاری، وعده‌ایست برای فردا.
اما گاهی، حتی باغبان‌ هم نمی‌تواند جلوی پژمردن را بگیرند.
سال‌ها کار در میان خاک و گرده‌ی گل‌ها، ریه‌های آفتابگردان را آرام‌آرام از نفس انداخت.
سرفه‌هایش بیشتر شد، قدم‌هایش کوتاه‌تر و خنده‌هایش کم‌جان‌تر.
تا یک روز، در همان باغی که با دست‌های خودش ساخته بود، پژمرد.
بابونه دستش را گرفته بود و آفتابگردان، میان بوی گل‌ها و نور عصر، آخرین نفسش را کشید.
آن روز، چیزی در قلب بابونه شکست.
و در جایی عمیق، جایی که هیچ چشمی نمی‌توانست ببیند،
اولین گل بابونه شکوفه زد.
از آن روز به بعد، هر غم، گل دیگری در قلبش می‌کاشت.
و بابونه، بی‌آنکه بداند، کم‌کم به باغی از غم تبدیل شد.