سابق، دور خودم دیواری مستحکم کشیده بودم و پشت سنگ‌های سردش مخفی شده بودم. کسی را به دنیای خودم راه نمی‌دادم و به تنهایی‌ام عادت کرده بودم اما، افسوس که با وعده‌های او و با دست‌های خودم برای رسیدن به او، دیوارهای دورم را خراب کردم.
حالا، تنها و زخمی در میان آوارها نشسته‌ام، احساس غربت و ناامنی تمام وجودم را فراگرفته و این، سرنوشت غم‌انگیز تمام کسانی ‌است که به تنهایی‌شان خیانت می‌کنند.

بد ترین نوع از تنبلی، تنبلی در اندیشیدن است. در جدی نگرفتن حقیقتی که آن را می‌فهمیم، اما با تنبلی ضایعش می‌کنیم. میوه‌ی نهایی این تضییع عقاید، دل‌مردگی‌ و بی‌حوصلگی‌ست.
دقیقاً همین‌جاست که قدم گذاشتن در جاده‌ی همیشه باز توبه هم، برایت ناممکن می‌شود.

استاد محمد شجاعی

انسان‌‌‌ خیلی چیزها را فراموش می‌کند یا لااقل با آن کنار می‌آید. ولیکن چیزهایی هست که هیچ‌وقت نمی‌توان آن را فراموش کرد؛ مانند حرف‌های ناحقی که می‌شنوی.
متهم شدن به چیزهایی که حق‌ات نیست و از شدت ناراحتی و تعجب، حتی توانی هم برای دفاع از خودت نداری!

داستان دست‌ها.

فی تِلك اللحظة
کان بإمکان أی کلمة مِنك
أن تَخمَد کل هذا الخراب الذی یداخلی
لکنك اخترت الصمت.

در آن لحظه، فقط یك کلمه از تو برای تمام کردن آشوب درونم کافی بود، اما تو سکوت را انتخاب کردی.

من علامات النضج أن الكلمات الجميلة؛
لم تعد تؤثر بك أو تبهرك أو تشعرك بالحب؛
فقط وحدها المواقف والأفعال هي من تقوم بذلك.

از نشانه‌های پختگی این‌ است که کلمات زیبا تو را تحت تأثیر قرار نمی‌دهد یا شیفته نمی‌سازد و احساس عاشقی به تو دست نخواهد داد.
تنها عمل‌کرد است که در تو همچین احساسی به وجود خواهد آورد.

• جبران خلیل جبران

حداقل اتفاقی بیا!
شبیه همان اولین دیدار که مرا به خنده زیبای تو دعوت کرد.
یا همان بوسه‌ای که از تو بر گونه‌ام به جا ماند، همان‌قدر شیرین، خواستنی و خوشایند. و دور، خیلی دور.

دوست دارم با تو باشم.
چون هیچ‌وقت از با تو بودن خسته نمی‌شوم.
حتی وقتی با هم حرف نمی‌زنیم،
حتی وقتی نوازشم نمی‌کنی،
حتی وقتی در یک اتاق نیستیم باز هم خسته نمی‌شوم.
هرگز دل‌زده و دل‌سرد نمی‌شوم. فکر می‌کنم به این خاطر است که به تو اعتماد دارم. به افکارت اعتماد دارم، می‌توانی بفهمی چه می‌گویم؟
همه‌ی آن‌چه که در تو می‌بینم و هر آن‌چه نمی‌بینم را دوست دارم.
با این همه، ضعف‌هایت را می‌دانم اما احساس می‌کنم همین نقاط ضعف تو و نقاط قوت من هستند که باهم سازگارند.
ترس‌های مشترک نداریم. حتی پلیدی‌های ما بهم می‌آید.

فَقَدْ هَرَبْتُ إلَیْکَ وَ وَقَفْتُ بَیْنَ یَدَیکَ مُسْتَکیناً لَکَ مُتَضرِّعاً إلَیْکَ راجِیاً لِما لَدَیْکَ ثَوابى.

همانا به سوی تو گریختم
و در حال درماندگی و زاری در برابرت ایستادم و به خیری که نزد توست، ایمان دارم.

• امام علی علیه‌السلام

می‌دانم که این افکار زیان‌بخش است زیرا که نشانه‌ی بدبینی است.
اما حق و عدالت این سوال را ایجاب می‌کند که چرا همای خوش‌بختی و سعادت بر سر گروهی از مردم در آن هنگام که در شکم مادرند سایه می‌افکند و چرا گروهی دیگر در یتیم‌خانه و دارالمساکین چشم به این جهان می‌گشایند؟

📚 مردم فقیر.

نفس بکش، بوسیدن بازدم‌هایت با من.

این روزها حجمی از نمی‌دانم چه چیزی چنان تمام مرا پر کرده است.
که آن‌قدر خالی‌ام، تمام چیزها در من گم می‌شوند و آن‌قدر پرم، که دیگر هیچ‌جای کوچکی هم حتی برای خاطر و خاطره‌‌ای جدید، در من باقی نمانده است.

فرد کمال‌گرا می‌داند که ناتوانی، عدم کفایت و ناشایستگی وجود دارد؛ اما این‌ها نباید در او باشد.

• آدام فیلیپس

تا به حال شده است که با کسی خداحافظی کنی و در پس ذهنت، امیدوار باشی که او برای پایان ندادن به آن گفت و گو بجنگد؟

دلم می‌خواد معتاد یک فعالیت مفید باشم.
می‌خوام برای یک چیزی منتهای اشتیاق رو تجربه کنم.
مثل کسی که روز و شب نقاشی می‌کشه یا تا ورم کردن انگشتان پا، باله می‌رقصه. یا چندین ساعت مداوم درس می‌خونه و یا شب‌ تا صبح توی اتاقش می‌نویسه و می‌نویسه تا وقتی که خوابش ببره.
مدت‌هاست دلم حد بالایی از اشتیاق و انگیزه رو می‌خواد. آخرین بار رو یادم نمیاد. گمونم هیچ‌وقت نبوده.

شاید از کارهای او غمگین می‌شد و شاید تمام شب را هم در خفا می‌گریست، اما دیگر چه می‌توانست بکند؟
وقتی که باز می‌نگریست می‌دید که او تنها چیزی‌ بود که ارزش انتظار فردا را داشت.

دخترم! بعدها كه تجربه‌هاى گسترده‌تر و برخوردهاى بيش‌تر پيدا كردى، مى‌بينی كه تمامى زندگى‌ها و تمام آدم‌ها، از زن و مرد و محروم و بهره‌مند، با رنج‌هايى همراه هستند.
داشتن و نداشتن، هر دو رنج است. داشتن، غصّه‌ى جدايى را دارد و نداشتن، تلخىِ محروميت و زخم تحقير! و سرشارى و كامروايى هم، رنج پوچى را دارد و درد بى‌دردى؛ كه دل آدم، از دنيا بزرگ‌تر است. دل ما، از تمامى هستی، بزرگ‌تر است.

📚 نامه های بلوغ