هیچ‌کس به اندازه او رنج‌ نمی‌کشید و هیچ‌کس به اندازه او از زیبایی‌های کوچک لذت نمی‌برد. او آمیزه‌ای غریب از درد و شادکامی بود و همواره لبخند اشک‌آلودی بر روح خود داشت.

‏چه‌طور می‌شود از آدمی که دارد می‌گریزد، گریخت، یا چه‌طور می‌شود کسی را ترک کرد که از قبل تو را ترک کرده‌ است. اگر یک‌ نفر سر جایش بایستد شاید جدایی میسر شود، اما وقتی دو نفر در خلاف جهت هم فرار می‌کنند لاجرم، دوباره در نقطه‌ای به‌ یک‌دیگر خواهند رسید!

خوبید؟!

" بشکند دستی که بلرزد، بمیرد دلی که بترسد. "

اگر كوه‌ها متزلزل شوند، تو پايدار بمان. دندان‌ها را به هم بفشار و سرت را به خداوند بسپار و پاها را در زمين استوار كن و دورترين كرانه‌هاى ميدان نبرد را زير نظر گير و صحنه هاى وحشت‌خيز را ناديده بگير و بدان كه پيروزى وعدهٔ خداوند سبحان است.

امیرالمؤمنین علیه‌السلام

حواس‌تون باشه از کجا اخبار رو دنبال می‌کنید.
در انتشار اخبار وسواس داشته باشید و تا مطمئن نشدید برای کسی نفرستید. وضعیت طوری نیست که مردم توان تحمل استرس اضافه یا اخبار غیرواقعی رو داشته باشند. بعضی‌ها واقعا شرف ندارند و اخباری رو با عنوان رسمی اعلام می‌کنند که صحت نداره و صرفا یه صدایی بین اصواتی که هست. لزومی نداره کانال آشپزی یا پیج آموزش یوگا در مورد این مسئله "نظر" بدن! سکوت کنید و در صورت نیاز عمل کنید. والسلام.

ایران؛ شبیه یوسف است با غم و اندوه پدرش و خیانت برادارانش.

در این چند روز در کانال‌های خبری تلگرام دو مشکل عمده رو متوجه شدم. اول این که برخی کانال‌ها بیشتر برای پخش اخبار فیک یا جنگ روانی فعالیت می‌کنن تا اطلاع‌رسانی صحیح و بی‌غرض. دوم این که بعضی خبرگزاری‌ها اخبار رو بی‌طرفانه اعلام نمی‌کنند و با طرفداری از جبهه‌های خاص (موافق یا مخالف یک کشور) تیتر می‌زنند. برای مشکل اول، پیشنهاد می‌کنم که از کانال‌هایی که تیک آبی ندارند یا ممبر و ویوی کمی دارند دوری کنید. این کانال‌ها معمولاً اخبار غیرمعتبر دارند.
در نهایت، می‌تونید اخبار رو در این کانال‌ها مقایسه کنید و به نتیجه‌ای منطقی برسید.

رسانه رسمی ارتش
اخبار رهبر انقلاب
خبرگزاری تسنیم
خبرگزاری خبرفوری
خبرگزاری فارس

(آپدیت خواهد شد)

آدم گاهی دلش می‌خواهد بنشیند و با کسی در مورد کتابی که خوانده است حرف بزند، درست انگار دارد دوره‌اش می‌کند. اما کو تا یکی این‌طور و آن‌همه اخت پیدا شود؟ خواهید گفت پیدا می‌شوند. بله، می‌دانم. من هم داشتم، یکی دوتا. آن‌قدر با هم اخت بودیم که اگر یکی نمی‌آمد، سروقت به پاتوقمان نمی‌رسید، دلشوره می‌گرفتیم. اما بعد یکی شوهر می‌کند، یکی سفر می‌رود، یکی از مذهب می‌گریزد، یکی هم غیبش می‌زند، خودکشی می‌کند. دست آخر وقتی خوب زیر و بالای ‌کار را ببینی متوجه می‌شوی که آدم‌ها بیشترشان نمی‌توانند تا آخر خط تاب بیاورند.

به خودم قول داده بودم از این روزها با جزئیات بنویسم، چرا که تاریخ خاورمیانه، لا به لای سطرهای تاریخ تمدن غرب! دیر یا زود گم خواهد شد. اما حالا بیش از دو جمله نمی‌توانم حرفی بزنم. از تک تک دوستانم می‌پرسم "هنوز خوبی؟" و بعد از دیدن "هنوز خوبیم" ها به کنار پنجره می‌روم. چشم انتظار پروانه‌ها. پروانه‌ای‌ با بال‌های آبی، همان قرار همیشگی‌مان.
شب می‌شود. نیمه‌ی شب. هیاهو به اوج می‌رسد. به ماه نگاه می‌کنم و دلم تنگ می‌شود. تنگ‌تر. در خواب و بیدار می‌بینم‌ات، به من و سینه‌ات اشاره کردی و گفتی "به من تکیه کن، من برای تو این‌جا هستم. بغلم کن و سعی کن دست‌هایت را به من فشار بدهی. من را حس کن. من به خاطر تو این‌جا هستم و این‌جا سرزمین ماست. مویه کن، عیبی ندارد." صدایت می‌آمد و اشک‌هایم سرازیر می‌شد. صدایی که دلتنگ‌اش بودم. صدایی که مرا مسخ می‌کرد و به زندگی، وصل. زیر لب زمزمه می‌کردم "مرا دوباره به آن روزهای خوب ببر و دیگر رهایم نکن." سوزش گلویم بار دیگر مرا از آغوش‌ات گرفت. جای خالی‌ات توی ذوق می‌زد. رد اشک‌ها نشان می‌داد این‌جا بودی. همین‌جا کنار خودم. و من تنها نبودم. و ما تنها نیستیم

أللهم سدد رمیهم.

حضورش در اندازه‌ای نبود که بتواند تمام جاهای خالی را پر کند. اما نبودنش خلأ معرکه‌ای بود.

خسته شدم از امیدواری بسیار در لحظه‌ی ابتدایی شروع چیزی و ناامیدی عمیق در میانه‌های راه.

تنهایی اشکال مختلفی دارد و تنهاترین اشکال آن، این است که آدمیزاد آدم‌هایی که می‌شناخته را هنوز هم بشناسد، اما دیگر آن جوری که پیش‌تر و بیش‌تر آن‌ها را می‌شناخته، نباشند. و انگار دیگر اصلا وجود نداشته باشند، آشناهای غریبه‌ای که انگار تنها پوسته‌ی بیرونی و خالی‌شان، اتاق‌های محدود خاطر آدم را پر کرده باشد و آدم درِ هر کدام از اتاق‌ها را هم که باز کند، دیگری کلمه‌ای برای‌شان نداشته باشد و لابد همین هم یکی دیگر از اشکال تنهایی‌ست، همین سکوت ناخواسته‌ای که آدمیزاد حتی کلمات‌اش را تند تند برای خودش نگه می‌دارد‌.

می‌دانم که از دور مرا تماشا می‌کنی. می‌دانم که شهامت نزدیک شدن و تماشای ویرانه‌ای که در من ساخته‌ای را نداری. اما نزدیک‌شو، لمسم کن و بگذار یک‌بار دیگر در آغوشت فرو بریزم.

آنقدر غرق اغراق‌ شده‌اید که نمی‌دانید واقعیت‌تان چیست. آنقدر که دیگر مغزتان کشش این همه پوشالی بودن را ندارد.

انگار طوفان تمام شده باشد، اشک‌ها جاری شدند، دست‌ها بر سر و سینه زدند و پاها راه یافتند و بازگشتند. به گمان خود دین ادا کردیم اما این قصه هنوز تازه است. بی‌تابی قلب‌های‌مان گواهی می‌دهد ما به تو بازمی‌‌گردیم حسین.

به غیر از کتاب خواندن، دیگر هیچ پناهی نداشتم. چیز دیگری نبود که احترامم را به محیط اطرافم برانگیزد و حتی اندکی توجهم را جلب کند.