شاید اگر تو این‌ جا کنار من می‌بودی اشک‌هایی که حالا با زحمت در چشم‌هایم نگه میدارم به روی دست‌هایت میریختم.

‏من شیفته‌ی خیره شدن به آسمان، پس از غروب‌ آفتابم. غرق شدن در موسیقی‌های آرام، نشستن در تاریکی محض و تمام چیزهایی که مردم آن‌ها را افسرده‌کننده می‌دانند! اما پیوند من را با آرامشِ نهفته در اعماقِ درونم، دوباره برقرار می‌سازند

توقع، رنج است

بعضی از آن‌ها فقط میخواهند توجه همیشگی شما را داشته باشند. بدون آن‌که مسئولیتی نسبت به شما متقبل شوند.

آیا انقدری مرا دوست داری که بتوانم در مقابلت، ضعیف باشم؟

هم‌چنان در مورد هر تصمیمی که می‌خواهم بگیرم، از اعماق وجودم، شبحی آشنا در قامت سوالی ازلی ابدی سربرمی‌‌آورد و میگوید خب، چه فرقی می‌کند؟

من خسته نیستم، بی‌حس و سنگینم و نمی‌توانم کلمات مناسب را پیدا کنم. آن‌چه می‌توانم بگویم این است که در کنارم بمان، و تنهایم نگذار

زخم‌ها با بخیه و زمان درست می‌شوند. از آن همه درد، تنها خطوطی می‌ماند یادآورِ خاطرات، آن‌هم اگر درگذر زمان فراموش نشوند.
اما عشق، داستانش فرق میکند …

من فکر می‌کنم خاصیت اشک بر امام حسین این است که تو یقین داری برای کسی گریه می‌کنی که ارزشش را دارد. همین است که سبک می‌کند. همین است که جان می‌بخشد.

یک بخشی از دعای عرفه، امام حسین علیه‌السلام از خدا تشکر می‌کنند و می‌فرمایند خدایا ممنونم ازت که به ابراهیم (ع) رحم کردی و نذاشتی پسر‌ش جلوی چشمش ذبح بشه.

‏سلام بر آن خیرگی چشم‌های غمگین و شرمنده‌ به مَشکی پاره

نامه‌ای‌ست از حسین بن علی به محمد بن علی و دیگر بنی هاشم؛ فکان الدنیا لم تکن و کان الآخرة لم تزل.
نامه‌ای از حسین بن علی به محمد بن علی و دیگر بنی هاشم؛ اما بعد، مثل این‌که دنیا اصلا وجود نداشته و آخرت همیشگی و دائم بوده و هست.

من آن‌طور که نشان میدهم پرتحمل نیستم. فقط دارم دوام می‌آورم و حتی نمیدانم که چطور

اگر سخن‌ میان من و تو پایان یافت و راه‌های وصال قطع شدند و جدا یا غریبه گشتیم،‏ از نو با من آشناشو!

تو را چه کسی اسراف می‌کند حین آن‌که من به تو سخت، محتاجم ؟

آدمی که امروز و بعد از رها شدن به آن تبدیل شدم، هیچ شباهتی به کسی که روزی تو را دوست می‌داشت، ندارد. برای این رشد ناخواسته، از تو ممنونم

کم‌ کم آموختم که اگر دلتنگ هم شدم، سراغی از تو نگیرم.

‏به‌هرحال، پریروز، یعنی جمعه، نزدیک بود از تنهایی و خستگی دق کنم.
ساعت ده و نیم از خواب بیدار شدم، یعنی پس از ده دوازده ساعت خواب و آن وقت ناگهان عظمت یا حقارت تنهایی خودم را حس کردم و به حدّی گریه‌ام گرفت که خدا داند
‏
‏نامه بهرام صادقی به ابوالحسن

زندگی فراتر از این‌هاست عزیزدلم. یا بهتر بگویم، زندگی به بلندی صدای مورچه‌ی کوچکی‌ست که تو آن را نمیشنوی و زیر پا میگذاری‌اش‌
زندگی از کوچکی بسیار است که بزرگ است.
هروقت در خلوت خویش مینشینم و احوالم خوش است، طعم گیلاس کیارستمی را ریواچ میکنم و آنجا که آقای باقری میگفت یک توت ما را نجات داد، عشق میکنم. که واقعا یک توت ما را نجات میدهد گاهی!
یک تابش نور کوچک. یک املت و دوغ آبعلی. یک آغوش ذوق‌زده. یک تلفن مخفیانه پانزده ثانیه‌ای گاهی آن‌چنان امیدت میبخشد که مثل سگ، میدوی تا باشگاه و پانزده دقیقه بی‌وقفه ال‌اپتیکال میزنی و شب را هم چیزی نمیخوری! شروع میکنی به درس خواندن، نمره‌هایت بالا میرود، موسیقی‌ات فاخر میشود و کتاب‌هایت آگاه میشوند. سطح فکرت جامپ میکند و تمام اینها از مشوق کوچکی آغاز میشود گاهی
اکنون که برایت مینویسم زندگی‌ام را دوست دارم. خون چیزی نجس است اما میان سینه‌ی گاو که میچرخد، عالمی را سبز میکند و شیر میدهد. تجاوزی که به روح و ذهن من وارد شد آنچنان نجس بود که با آب جاری هم پاک نمیشود، اما گویی زیر پایم را سبز کرد. فکرم را باز کرد. حالم را بهتر کرد. من خوبم. یک اتفاق بد گاهی مسبب حال خوبت میشود
من خوبم و امید دارم که حال تو نیز، خوب باشد …