بعد از تو، دوست‌داشتن هرکس بار سنگینی بود بر شانه‌هایی که تو مالک‌ش بودی

معمولا و اخیرا، حوصلهٔ این رو ندارم که بگم آره عزیزم رفتارت ناراحتم کرد و بیا از دلم دربیار. میگم اکیه، باشه، و از کنار طرف میگذرم
ولی گاها برام سؤال میشه که خب حیای گربه کجا رفته؟

که بعضی حرف‌ها خلق شده‌اند که فقط یک بار، و فقط به یک نفر زده شوند. بعد از آن دیگر هیچ معنایی ندارند. هرچقدر که تکرار شوند

عزیزدلم
دوست ‌داشتن دلیلی کافی‌ برای دست زدن دوباره به حماقت‌ها نیست.

اگر من، برای تمام دنیا چیزی نبودم عیبی نداشت. فقط میخواستم عزیز تو باشم. عزیز تو بودن، انگار عزیز خدا بودن بود

هر روز که در این وضع میگذرد بیشتر به این نتیجه میرسم که برای هر عمل یا اتفاقی، حتی مردن، ممکن است دیر شود. خیلی دیر.

سانتاماریا، نمیتوانی باور کنی چه‌قدر به آن دخترک بازیگوش نشسته در چشم‌هایم، شادی بدهکارم.

شاید اگر تو این‌ جا کنار من می‌بودی اشک‌هایی که حالا با زحمت در چشم‌هایم نگه میدارم به روی دست‌هایت میریختم.

‏من شیفته‌ی خیره شدن به آسمان، پس از غروب‌ آفتابم. غرق شدن در موسیقی‌های آرام، نشستن در تاریکی محض و تمام چیزهایی که مردم آن‌ها را افسرده‌کننده می‌دانند! اما پیوند من را با آرامشِ نهفته در اعماقِ درونم، دوباره برقرار می‌سازند

توقع، رنج است

بعضی از آن‌ها فقط میخواهند توجه همیشگی شما را داشته باشند. بدون آن‌که مسئولیتی نسبت به شما متقبل شوند.

آیا انقدری مرا دوست داری که بتوانم در مقابلت، ضعیف باشم؟

هم‌چنان در مورد هر تصمیمی که می‌خواهم بگیرم، از اعماق وجودم، شبحی آشنا در قامت سوالی ازلی ابدی سربرمی‌‌آورد و میگوید خب، چه فرقی می‌کند؟

من خسته نیستم، بی‌حس و سنگینم و نمی‌توانم کلمات مناسب را پیدا کنم. آن‌چه می‌توانم بگویم این است که در کنارم بمان، و تنهایم نگذار

زخم‌ها با بخیه و زمان درست می‌شوند. از آن همه درد، تنها خطوطی می‌ماند یادآورِ خاطرات، آن‌هم اگر درگذر زمان فراموش نشوند.
اما عشق، داستانش فرق میکند …

من فکر می‌کنم خاصیت اشک بر امام حسین این است که تو یقین داری برای کسی گریه می‌کنی که ارزشش را دارد. همین است که سبک می‌کند. همین است که جان می‌بخشد.

یک بخشی از دعای عرفه، امام حسین علیه‌السلام از خدا تشکر می‌کنند و می‌فرمایند خدایا ممنونم ازت که به ابراهیم (ع) رحم کردی و نذاشتی پسر‌ش جلوی چشمش ذبح بشه.

‏سلام بر آن خیرگی چشم‌های غمگین و شرمنده‌ به مَشکی پاره

نامه‌ای‌ست از حسین بن علی به محمد بن علی و دیگر بنی هاشم؛ فکان الدنیا لم تکن و کان الآخرة لم تزل.
نامه‌ای از حسین بن علی به محمد بن علی و دیگر بنی هاشم؛ اما بعد، مثل این‌که دنیا اصلا وجود نداشته و آخرت همیشگی و دائم بوده و هست.