همیشه در تلاش بودم که به همه کمک کنم، درحالی‌‌ که پاسخی برای سؤال کی به تو کمک کرد؟ ندارم

از این حجم گریه که موقع نوشتن نامه تا گلویم بالا می‌آید دارم خفه می‌شوم. لبخندت را اما تصور می‌کنم، لبخندت را در این عکست که جلوی رویم است تماشا می‌کنم و امیدوار می‌شوم. این طعم خوشبختی بسیار قوی‌ست. سعادتی که به‌خاطر تو احساس می‌کنم به همه چیز می‌ارزد

- از نامه‌های عاشقانه آلبرکامو به ماریاکاسارس

دوستت دارم و از گفتن آن به تو واهمه ندارم
دوستت دارم و اگر برایت ملال‌آور نباشد، بارها برایت می‌گویمش
دوستت دارم حتی اگر وصالی نباشد، دیداری نباشد، لمسی نباشد
دوستت دارم، از هرکسی و از هرچیزی بیشتر، آن‌چنان که تاکنون هیچ‌چیز را بیشتر از تو دوست نداشته‌ام
دوستت دارم حتی زمانی که خودم را دوست ندارم
تو را دوست دارم، حتی زمانی که تو، خودت را دوست نداری!
دوستت دارم، از امتداد روشنایی روز تا تاریکی شب، دوستت دارم به نومیدی شاخه‌ای تکیده و به لطافت برگی باران‌دیده
تو را هم‌چون گنجینه‌ای در قلبم گنجانده‌ام و دوستت دارم
دوستت دارم و اگر شنیدنش تسکین‌دهنده باشد، باز هم می‌گویمش
با کاربلدی و با نابلدی‌هایم، دوستت دارم
دوستت دارم.
اگر روزی فرصتش نشد تا به تو یادآوری کنم که دوستت دارم و حتی اگر روزی جلوی راهت قرار گرفتم و با گریه به تو گفتم که دوستت دارم، متحیر نشو

که من برای آن‌ها دوستی بودم، که برای خودم آرزو داشتم

تو اهل معنی بودی، با تو توضیح لازم نبود

یک چيزی را از من گرفته‌اند.
نمیدانم چه‌ كسی و كجا و چرا؟ شايد اصلا پيش از تولدم آن را از من گرفته باشند. شايد كه من اصلا بی‌سامان به دنيا آمده باشم و همه‌ی عشق من به تو چيزی جز جست‌ و جوی قرارگاهی بر روی خاک نباشد! نمی‌دانم. نمیدانم عزیزم. اين‌جا، وضع خيلی خراب است

با حالاتی از استیصال، ترس و بغض دست بر صورت گذاشت و گفت من توانایی زندگی کردن را ندارم

آموختم که در پایان یک علاقه، ما کسی را از دست نمی‌دهیم. خودمان از دست می‌رویم. آن خود دل‌بسته‌ی خوشحال سرسخت امیدوار.

وقت‌هایی که مرگ را دوست داری و یا می‌اندیشی که نیستی تو، ‌چیزی از دنیا کم نمی‌کند مرا به یاد آر که بسیار، و دیوانه‌وار، دوستت دارم.

من هموطنانی دارم در سوریه، لبنان، فلسطین، عراق، یمن، آمریکا، اروپا، و بیگانگانی در کوچه پس کوچه‌ها و خیابان‌های تهران.

بعد از حدوداً دوسال، از شکل و الگوی همیشگی کانال خارج شدیم. سلام، گه‌گاهی میشنوم‌تون🌱

من به شدت آدم حرف گوش‌نکنی‌ هستم عزیزم. ممکنه شما از یه مسیری برگردی، شیشه‌ی ماشینت رو پایین بدی و بگی ته این مسیر یه سنگ بزرگ افتاده، نمیتونی ازش رد بشی. و من حتی هاله یا سایه‌ای از اون سنگ رو ببینم اما بهت بگم ممنونم، و به راهم ادامه بدم
من آدم احتمالات درنظربگیری هستم.
من عمیق معتقدم اگر یه راهی برای شما جواب نداد و موقع برگشتن ازش به من گفتی نکن، نرو، نپوش، ممکنه برای من جواب بده. حتی اگر اون احتمال یک درصد باشه، من باز هم میرم. چون من منم و تو تویی!
من آدم به هیچ‌کس اعتماد ندارمی هستم عزیزم. من ممکنه توو روی شما بخندم، شمارو در آغوش بگیرم، حدود بالایی از صمیمیت رو با شما تجربه کنم اما در درونم، به شما حس و اعتمادی نداشته باشم، غالبا هم همینه
من آدم دوست صمیمی بودن اما دوست صمیمی نداشتن هم هستم عزیزم. و فکر میکنم راز موفقیت و زمین‌گیر نشدنم در همینه، راز زمین‌گیر و خسته شدنم هم

بعد از تو، دوست‌داشتن هرکس بار سنگینی بود بر شانه‌هایی که تو مالک‌ش بودی

معمولا و اخیرا، حوصلهٔ این رو ندارم که بگم آره عزیزم رفتارت ناراحتم کرد و بیا از دلم دربیار. میگم اکیه، باشه، و از کنار طرف میگذرم
ولی گاها برام سؤال میشه که خب حیای گربه کجا رفته؟

که بعضی حرف‌ها خلق شده‌اند که فقط یک بار، و فقط به یک نفر زده شوند. بعد از آن دیگر هیچ معنایی ندارند. هرچقدر که تکرار شوند

عزیزدلم
دوست ‌داشتن دلیلی کافی‌ برای دست زدن دوباره به حماقت‌ها نیست.

اگر من، برای تمام دنیا چیزی نبودم عیبی نداشت. فقط میخواستم عزیز تو باشم. عزیز تو بودن، انگار عزیز خدا بودن بود

هر روز که در این وضع میگذرد بیشتر به این نتیجه میرسم که برای هر عمل یا اتفاقی، حتی مردن، ممکن است دیر شود. خیلی دیر.