@Sciencemodern2

هیچ کس به طور قطعی نمی داند چه مدت عمر می کنند. با این حال ، یک مطالعه جدید نشان می دهد که طول تلومر لکوسیت ممکن است برخی از بینش های اساسی در مورد طول عمر زن را ارائه دهد و همچنین نشان می دهد که چگونه سن مادر در بدو تولد آخرین فرزند بر طول تلومر و سلامتی طولانی مدت تأثیر می گذارد. نتایج مطالعه امروز بصورت آنلاین در یائسگی منتشر می شود.این اولین بار نیست که طول تلومرهای لکوسیتی یک زن با طول عمر پیش بینی شده مرتبط است.تلومرها در حال تکرار مجتمع های پروتئین DNA هستند که از انتهای کروموزوم ها محافظت می کنند و ثابت شده است که برای حفظ ثبات ژنومی بسیار مهم هستند.مطالعات قبلی ارتباط بین طول تلومر و بیماریهای مختلف مزمن مانند بیماریهای قلبی عروقی ، دیابت نوع 2 ، برخی شرایط عصبی و سرطانهای مختلف را اظهار کرده اند.
@Sciencemodern2

یک مطالعه کوچکتر قبلا نشان می داد که سن مادر در بدو تولد آخرین فرزند زن بر طول تلومر تأثیر می گذارد. این مطالعه در مقیاس بزرگتر بیش از 1200 زن در دوران یائسگی و یائسگی از قومیت ها و زمینه های مختلف را از نظرسنجی ملی بررسی و تغذیه انجام داده است. علاوه بر این ، برخلاف مطالعات قبلی ، عوامل اجتماعی-جمعیتی مربوط به الگوهای فرزندآوری و تصمیمات بهداشتی را مورد توجه قرار داد.
این مطالعه تأیید کرد که سن مادر در آخرین تولد با طول تلومر ارتباط مثبت دارد ، به این معنی که زنانی که آخرین فرزند خود را در اواخر عمر به دنیا آوردند احتمالاً تلومرهای طولانی تر دارند ، یک نشانگر زیست سلامتی و ماندگاری طولانی مدت.
این یافته فقط برای زنان دارای یک یا دو تولد زنده یا استفاده از داروهای ضد بارداری خوراکی محدود شده است.

✍🏻نویسنده و مترجم: امیر حراجی رزدینت جراح مغزواعصاب(علوم پزشکی تهران)

ادامه مطلب در↙️

Neuroscience news

بازسازی هنرمند ساوانا در پلیستوسن میانی در جنوب شرقی آسیا. در پیش زمینه Homo erectus ، ( همو ارکتوس)، کفتارها و کرگدن های آسیایی به تصویر کشیده شده است. گاومیش آب در لبه یک جنگل ساحلی در پس زمینه دیده می شود. اعتبار: پیتر شووتن


@Sciencemodern2

l


🍂کور اما وحشی: موش کور (Talpa occidentalis) که در اسپانیا و پرتغال دارای ویژگی خاصی است که ماده ها می تواند با افزایش سطح هورمون های تستوسترون عضلات قوی و بافت های بیضه ایجاد می کنند
بافت بیضه خال ماده (موش کور)اسپرم تولید نمی کند ، اما مقدار زیادی هورمون جنسی تستوسترون ایجاد می کند ، به این معنی که ماده ها به همان اندازه نرها بالا هستند. احتمالاً ، این "دوپینگ" طبیعی باعث می شود که موش کورهای ماده پرخاشگر و عضلانی باشند ، و این یک مزیت برای زندگی در زیر زمین است ، جایی که آنها مجبورند حفر کنده ها و برای منابع مبارزه کنند.
در مطالب ↙️

Phys.org

@Sciencemodern2

‍ Harlequin Ichthyosis .

@Sciencemodern2

یک اختلال ژنتیکی شدید است که به طور عمده روی پوست تأثیر می گذارد نوزادان مبتلا به این بیماری بسیار سخت به دنیا می آیند. پوست ضخیم بیشتر بدن آنها را پوشانده است.
پوست صفحات بزرگ و به شکل پلاک وار را تشکیل می دهد که با ترک های عمیق (شکاف) از هم جدا می شوند.
این ناهنجاری های پوستی بر روی شکل پلک ها ، بینی ، دهان و گوش ها تأثیر می گذارد و حرکت بازوها و پاها را محدود می کند.
محدودیت حرکت قفسه سینه می تواند منجر به مشکلات تنفسی و نارسایی تنفسی شود.

پوست به طور معمول یک مانع محافظتی بین بدن و محیط اطراف آن ایجاد می کند.
ناهنجاری های پوستی مرتبط با ایکتیوز هارلکین این سد را بر هم می زند ، در نتیجه کنترل از دست دادن آب ، تنظیم درجه حرارت بدن و مبارزه با عفونت ها برای نوزادان مبتلا مشکل تر است. نوزادان مبتلا به ایکتیوز هارلکین اغلب از دست دادن بیش از حد مایعات (کم آبی) را تجربه می کنند و در چند هفته اول زندگی به عفونت های تهدید کننده زندگی مبتلا می شوند. قبلاً برای نوزادان مبتلا بسیار نادر بوده است که بتوانند در دوره نوزادی زنده بمانند.
با این حال ، با پشتیبانی فشرده پزشکی و بهبود درمان ، افراد مبتلا به این اختلال اکنون شانس بیشتری برای زندگی در دوران کودکی و نوجوانی دارند
جهش در ژن ABCA12 باعث ایکتیوز آرلکین می شود.
ژن ABCA12 دستورالعمل هایی برای ساخت پروتئینی است که برای رشد طبیعی سلول های پوستی ضروری است.
این پروتئین نقش عمده ای در انتقال چربی ها (لیپیدها) در لایه بیرونی پوست (اپیدرم) داردبرخی جهش ها در ژن ABCA12 از ساخت هر پروتئین ABCA12 در سلول جلوگیری می کند.
جهش های دیگر منجر به تولید نسخه غیر طبیعی از پروتئین می شود که نمی تواند به درستی لیپیدها را حمل کند.
از دست دادن پروتئین عملکردی ABCA12 ، رشد طبیعی اپیدرم را مختل می کند و در نتیجه مقیاس های سخت و ضخیم از پوست در ایکتیوز هارلکین ایجاد می کند.
@Sciencemodern2

دکتر امیرحراجی (رزیدنت جراحی مغزواعصاب)

Harlequin Ichthyosis .

@Sciencemodern2

سندرم اسمیت-لملی-اوپیتز (SLOS) نوعی اختلال ژنتیکی متغیر است که با رشد آهسته قبل و بعد از تولد ، کوچک بودن سر (میکروسفالی) ، عقب ماندگی ذهنی خفیف تا متوسط و نقص مادرزادی متعدد از جمله ویژگی های خاص صورت ، در شکاف کام ، نقص قلبی عروقی مشخص. ، انگشتان دوم و سوم انگشتان دست ، انگشتان دست و پا اضافی و دستگاه تناسلی خارجی توسعه نیافته در مردان.
شدت SLOS در افراد مبتلا ، حتی در یک خانواده بسیار متفاوت است و برخی از آنها رشد طبیعی دارند و فقط نقص های جزئی در هنگام تولد دارند.
SLOS
در اثر کمبود آنزیم 7-دهیدروکلسترول ردوکتاز ایجاد می شود که منجر به غیرطبیعی بودن متابولیسم کلسترول می شود. SLOSبه عنوان که از یک اختلال ژنتیکی اتوزومی مغلوب به ارث می رسد.
#دکتر_امیر_حراجی

@Sciencemodern2

‍ 🍃ریشه‌کنی ویروس آبله درسطح جهانی🍃


ریشه‌کنی ویروس آبله در سطح جهانی اولین و تنها موفقیت کامل سازمان های بهداشتی در از بین بردن یک بیماری بوده است.شناخت و بررسی عوامل این موفقیت می‌تواند درس های بزرگی برای واکسیناسیون های آینده نسل بشر بدهد.
در وهله نخست باید به ویژگی‌های منحصر به فرد خود واکسن پرداخت ادوار جنر در سال ۱۷۹۶ واکسنی علیه بیماری ویروس آبله طراحی کرد؛ در نیمه دوم قرن نوزدهم ظهور میکروبیولوژی و ایمونولوژی موجب شد که از فن آوری DNAنوترکیب به همراه ویژگی های ژنوم این خانواده ویروس جهت تولید واکسن های با اثر گزاری بیشتر استفاده کنند. در ابتدا به ویژگی‌های منحصر به فرد واکسن نسبت به سایر واکسن های بیماری های دیگر می پردازیم در وهله نخست در صورتی که این واکسن به روش درست فریز شود می‌تواند تا سال های سال قدرت اثرگذاری خود را حفظ کند علاوه بر این واکسن در صورت تزریق به فرد تا ۱۰ سال ایمنی ایجاد میکند البته مطالعات نشان داده است که حتی در صورتی که فرد تا ۳۰ سال بعد از واکسینه شدن در معرض ویروس قرار گیرد بیماری باز هم به فرم ضعیف خود بروز پیدا می کند. همچنین چون این تایپ ویروس فقط انسان را آلوده می کرد در صورت واکسیناسیون درست مخزن آن در مناطق بومی به سرعت از بین می رود.(بر خلاف بیماری هایی مثل مالاریا که جانور حد واسط دارند) یکی دیگر از ویژگی های منحصر به فرد این واکسن این است که می تواند در بهبود و یا جلوگیری از بیماری حتی بعد از در معرض قرار گرفتن فرد نقش اساسی داشته باشد البته این واکسن نمی تواند عفونت های ناشی از آبله را از بین ببرد. سازمان بهداشت جهانی در سال ۱۹۵۸ گروه مشخصی را برای ریشه کن کردن آبله انسانی در سطح جهانی تاسیس کرد WHA World Health Assembly ناظر اصلی بر این گروه بود. در ابتدای کار این گروه تصمیم بر اعتماد به فعالیت های ملی جهت واکسیناسیون آبله نمود. و بودجه‌های متناقضی به کشورهای مختلف داده می‌شد به دلیل عدم وجود نظارت درست و آموزش‌های صحیح ریشه کنی آبله در آن سال ها موفقیت آمیز نبود چرا که کشورهای مختلف با اهداف سیاسی کوتاه مدت به مقابله با آبله می پرداختند در حالی که ریشه کنی در سطح جهانی نیازمند یک اتحاد جهانی بود. شکست های اولیه گروه مقابله کننده با آبله به سازمان بهداشت جهانی ثابت کرد که باید نظارت جهانی در واکسیناسیون آبله انجام دهد این سازمان در سال ۱۹۶۴ بیانیه ای صادر کرد که دولتمردان سیاسی را ملزم می‌کرد که نسبت به واکسینه کردن تمام افراد جامعه اقدام کنند. سازمانی که عهده دار ریشه کن کردن مالاریا بود با وجود بودحه های هنگفت با شکست های متمادی روبه‌رو شده بود به همین دلیل ریشه کن کردن آبله نیز دور از انتظار به نظر می رسید البته اتحاد جماهیر شوروی در آن سال‌ها توانسته بود موفقیت‌های چشمگیری برای ریشه‌کن کردن آبله اتخاذ کند و به دلیل جنگ سرد میان ایالات متحده و اتحاد جماهیر شوروی ایالات متحده نیز به صورت جدی به فکر ریشه کن کردن آبله افتاد. نتیجتاً در سال ۱۹۶۵ دولت آمریکا قول حمایت اساسی برای ریشه کن کردن بیماری و کمک به سازمان بهداشت جهانی داد که واقعا هم تاثیر گذار بود. در آن سال ها واکسیناسیون سرخک نیز در حال انجام بود اما به دلیل گران بودن واکسیناسیون حدود یک دلار یک تجربه کاملا ناموفق بود این موضوع به سازمان بهداشت جهانی اثبات کرد که برای موفقیت آمیز بودن واکسیناسیون آبله نیاز است که این نوع درمان برای کشورهای در حال توسعه ارزان تمام شود. همچنین در آن سال ها گروهی که عهده دار ریشه‌کن کردن مالاریا بود و برای این امر قوانین بسیار سخت گیرانه و بدون تغییر و به روز شدن اعمال کرده بود این موضوع نیز به مسئولان امر ثابت کرد که برای موفقیت آمیز بودن واکسیناسیون آبله نیاز به اصول منعطف و پویا است همچنین سازمان بهداشت تمام کشورهای عضو را ملزم به همکاری در این فعالیت کرد در واقع برای سازمان بهداشت جهانی ثابت شده بود که برای ریشه کن کردن یک بیماری مسری نیاز به تلاش جهانی است. سال ۱۹۶۶ این سازمان دو و نیم میلیون دلار را برای این امر اتخاذ کرد این بودجه بر اساس معیارهایی همچون جنگ و قعطی و گستردگی بیماری در کشورهای مورد نظر تقسیم شد علاوه بر این یک تیم بسیار خوب به ریاست دکتر هندرسون که از حمایت CDSبرخوردار بود در راس مقابله با آبله قرار گرفت، این گروه گزارش های های اپیدمیولوژیک از بیماری اراائه می‌داد همچنین موارد آموزشی را به سراسر دنیا پخش می‌کرد از اعمالی که این گروه به صورت قاطع انجام دادند و بسیار هم مفید بود قرار دادن وسایل بهداشتی و jet injector برای واکسیناسیون وسایل آموزشی که در صورت لزوم به کشورهایی که به این حمایت ها نیاز داشتند ارسال می‌شد

#ارائه_شده_توسط_سامان

درادامه👇👇
@Sciencemodern2

‍ تلاش های همه جانبه سازمان بهداشت جهانی موجب ساخت سوزن دوتایی برای تزریق شد که از فناوری ساده‌ای برخوردار بود اما به شدت هزینه واکسیناسیون را کاهش می دهد به طوری که یک هزارسوزن تنها ۵ دلار هزینه داشتت و همچنین این نوع سوزن قابلیت ضدعفونی با شعله را داشت و استفاده چند باره از آن ممکن بود. نمی‌توان از استفاده بسیار راحت از این نوع سوزن چشم پوشی کرد به صورتی که گزارش های محلی نشان داده بود که در طول ۱۵ دقیقه می توانستند به یک فرد روستایی تزریق واکسن را آموزش دهند. این تلاش های همه جانبه موجب شد که شیوع بیماری در مدت زمان کوتاهی در آفریقا و آمریکای جنوبی که بیماری به صورت چشمگیری گستردگی داشت کاهش یابد به طوری که تا سال ۱۹۷۱ گزارش ها نشان داده بود نیمکره غربی از این بیماری ریشه کن شده است. اما در کشورهایی مثل بنگلادش ایران و عراق همچنان شیوع این بیماری به صورت بومی وجود داشت سازمان بهداشت جهانی با روش‌های نوین متمرکز در واکسیناسیون عمومی و جستجوی فعال قرنطینه واکسیناسیون افراد محلی در صدد کاهش این بیماری در این کشور ها شد. استراتژی نظارت و مهار مجهز به ماشین های آفرود در روستاهای دور افتاده بسیار موثر بود به صورتی که این گروه های کوچک به محل هایی که گزارش یک مورد مشابه با علائم آبله را داشتند به سرعت به آن روستا میرفتتند و عوامل مورد نیاز بهداشتی واکسیناسیون را انجام می‌دادند حتی در صورتی که افراد آن روستا قبلاً واکسینه شده بودند. این رویکرد تقریبا نظامی در اتیوپی و سومالی نیز به صورت جدی انجام شد پس از دو سال سازمان بهداشت جهانی ریشه کن شدن بیماری را در سومالی نیز تایید کرد علاوه بر تاثیر گذاری خود واکسن بخش اعظم موفقیت به دلیل تعهد و رهبری سیاسی درست ود و همچنین سازمان بهداشت جهانی و CDS با وجود شکست اولیه متوجه شدند که ریشه کن کردن یک عامل بیماری زا در جهان نیاز به یک نظارت جهانی دارد و با تلاش های ملی و درون مرزی تحقق نمی یابد.

#ارائه_شده_توسط_سامان


@Sciencemodern2

بهترین عکس‌های سال از دنیای حیات وحش

موزه تاریخ طبیعی در لندن Natural History Museum هرسال بهترین عکس‌های مربوط به طبیعت و حیات وحش را انتخاب می‌کند. در آلبوم زیر هم بهترین عکس سال ۲۰۲۰ را می‌بینید و هم عکس‌هایی که به مرحله نهایی رقابت برای برنده شدن جایزه رسیده بودند.

عکسی از یک میمون دماغ‌دراز در بخش پرتره، بهترین عکس حیات وحش امسال شد. اما جایزه مهم‌تر و اصلی برای عکاس ببری بود که درختی را بغل گرفته و قلمرو خود را مشخص می‌کرد. مسابقه عکس‌ سال حیات وحش همواره در ۵۶ سال گذشته به ابتکار موزه تاریخ طبیعی لندن برگزار شده است.


سرگئی گورشکوف با "عکاسی تله‌ای" از یک ببری سیبری (آمور) در اعماق جنگل‌های شرق دور روسیه، بهترین عکاس حیات وحش در سال ۲۰۲۰ لقب گرفت.
در این عکس ببر ماده سیبری در پارک ملی لئوپارد، برای قلمروگذاری و بر جای گذاشتن بوی خود بدنش را به یک درخت می‌مالد.

این عکس از میمون دماغ‌دراز (پوزه‌دراز) در بخش پرتره‌ حیوانات برنده جایزه عکس سال حیات وحش شد. عکاس این تصویر، مونز ترولی از دانمارک است.
عکس این میمون جوان در جزیره برونئو و یک در پناهگاه میمون‌ها گرفته شده است.

#حیات_وحش

#اریوس_راد
@Sciencemodern2

#منبع↙️
https://www.nhm.ac.uk/discover/news/2020/october/wildlife-photographer-of-the-year-2020-winning-images.html