‍ @Sciencemodern2

🔴 یخ قابل اشتعال؛ منبع جدید انرژی

از زمان صنعتی شدن زغال‌سنگ تا به حال، جهان برای تامین انرژی خود بیشتر از منابع فسیلی استفاده کرده است. در حالی که چشم‌انداز انرژی جهانی در چند سال اخیر با معرفی منابع پاک‌تر و تجدیدپذیر شروع به تغییر کرده است، باز هم سوخت‌های فسیلی منبع اصلی تامین انرژی هستند. به‌تازگی چین روشی جدید برای دستیابی به انرژی یافته است.گزارش‌های رسیده از وزارت منابع و زمین چین حاکی از این است که موفق به استخراج متان هیدرات (یخ قابل اشتعال) شده‌اند.

هیدرات متان ماده جدیدی نیست، اما مشکلی که درباره آن وجود دارد، استفاده کاربردی و استخراج آن است. این ماده به این دلیل یخ قابل اشتعال نامیده می‌شود که مثل یخ به نظر می‌رسد، اما در واقع متانی است که درون شبکه‌ای از مولکول‌های آب گیر افتاده
رضا اسلامی

@Sciencemodern2

https://goo.gl/yEBsj5

قورباغه های عجیب به شکل برگ!

نام علمی: Megophrys nasuta) نام یک گونه از تیره قورباغه‌های خاشاک است. این گونه در جنگل‌های بارانی واقع در تایلند و شبه جزیره مالزی تا سنگاپور، سوماترا

@Sciencemodern2

شش انقراض زمین!

@Sciencemodern2

نئاندرتال ها در شکم ما منقرض شدند؟؟

@Sciencemodern2

نئاندرتا‌ل‌ها در شکم ما منقرض شدند؟

در پاسخ به این سؤال که نئاندرتال‌ها که گونه‌ای از انسان‌های نخستین محسوب می‌شوند، چگونه منقرض شدند، فرضیه جدیدی مطرح شده است. اینکه: احتمالا انسان‌های مدرن آنها را خورده‌اند!

انسان‌های نخستین یا نئاندرتال‌ها

اگر انسان‌های نخستین منقرض نشده بودند چه اتفاقی می‌افتاد؟ مثلا در اروپا، یعنی جایی که نئاندرتال‌ها دست‌کم تا ۱۰ هزار سال پس از ظهور انسان‌های مدرن زندگی می‌کردند؟ چه اتفاقی می‌افتاد اگر هر دوگونه انسانی کنار یکدیگر، آن‌هم در دوره صنعتی حضور داشتند؟

در همسایگی یکدیگر به خوبی و خوشی زندگی می‌کردند و در محل کار پشت دو میز مجاور هم می‌نشستند؟ یا اینکه نه، انسان‌های مدرن نئاندرتال‌ها را به بیگاری می‌کشیدند؟ یا بدتر، آنها را مثل شامپانزه‌ها و میمون‌ها در قفس‌های میله‌ای باغ وحش حبس می‌کردند و بعد با بچه‌هایشان به تماشای آنها می‌رفتند.

فرناندو روزی، کارشناس "تاریخ تکامل انسان" به احتمال نخست، یعنی زندگی مسالمت‌آمیز دو گونه کنار یکدیگر اعتقادی ندارد. "روزی"، که در پژوهشکده ملی فرانسه در پاریس کار می‌کند، با یافتن نشانه‌های تازه‌ای، فرضیه جدیدی در این زمینه مطرح کرده است. وی معتقد است که انسان‌های مدرن نئاندرتال‌ها را که گونه‌ای از انسان‌های نخستین محسوب می‌شوند، می‌خوردند. حداقل بعضی وقت‌ها.

اسباب پاک کردن گوشت نئاندرتال‌ها

"روزی" روی استخوان‌های باقی‌مانده از فک یک بچه‌نئاندرتال تحقیق کرده است. این استخوان‌ها در غار لس‌رویس در جنوب‌غرب فرانسه پیدا شده‌اند. در این غار اسباب و وسایل سنگی یافت شده که به نظر روزی، از آنها برای پاک کردن گوشت استفاده می‌شده است.

"روزی" در مقاله‌‌ای که برای روزنامه انگلیسی گاردین نوشته، توضیح می‌دهد که در این مکان شواهدی یافته است که نشان می‌دهد گوشت زبان یک بچه‌نئاندرتال آن‌هم با همان روشی که انسا‌ن‌های مدرن گوشت حیوانات را از استخوان جدا می‌کردند، پاک و سپس خورده شده است. وی در ادامه این مقاله می‌نویسد: «دستان ما سرنوشت بی‌رحمی برای نئاندرتال‌ها رقم زد.»

"روزی" همچنین گردن‌بندی پیدا کرده است که ردیفی از دندان‌های کوچک بچه‌نئاندرتال است. این دندا‌ن‌ها از فک او بیرون کشیده شدند. انسان‌های مدرن عصر جدید سال‌هاست که از شنیدن چنین واقعه‌ای ابا دارند. روزی در ادامه می‌نویسد: «تصور من این است که باید بپذیریم که اینها اتفاق افتاده است.»

استخوان‌های انسان‌های نخستین در موزه شهر بن

انقراض معماگونه انسان‌های نخستین در اروپا

روزی معتقد است که با یافته‌های تازه او می‌توان پرده از این معما برداشت که به چه دلیل نئاندرتال‌ها پس از ظهور انسان‌های مدرن منقرض شدند. سابقه حضور نئاندرتال‌ها در اروپا به ۱۳۰ هزار سال می‌رسد. در حالی که انسان‌های مدرن حدود ۴۰ هزار سال پیش، آن‌هم بر اساس فرضیه‌‌ نسبتا پذیرفته شده‌ای از سوی دانشمندان، از آفریقا سروکله‌‌شان پیدا شد.

اما زیست هم‌زمان هر دوگونه انسانی در قاره اروپا چندان به درازا نکشید. حداکثر ۱۰ هزار سال پس از ساکن شدن انسان‌های مدرن، نئاندرتال‌ها منقرض شدند. علت انقراض این گونه، بی‌تردید نمی‌تواند آنگونه که تاکنون ادعا شده، راه و روش ابتدایی و ساده زندگی‌شان بوده باشد.

یافته‌‌های محققان در سال‌های اخیر حاکی از آن است که هنر و صنعت در میان انسا‌ن‌های نخستین نیز در حال تکامل بوده است. نیزه یا چاقوهای دو لبه‌‌ای که در غارهای محل سکونت نئاندرتال‌ها پیدا شده، گواه این مدعاست.

شکار انسان: گزینه‌ای خطرناک
@Sciencemoder

رالف اشمیتز، کارشناس "تاریخ تکامل انسان" از موزه شهر بن، معتقد است: «باور این تئوری که انسان‌های مدرن نزدیکترین خانواده تکاملی‌شان را خورده‌اند، سخت است. شکار انسان شکار خطرناکی است.»

وی ادامه می‌دهد: «اگر حیوانی شکار شود، خطر اینکه گله آن حیوان کاشانه شکارچی را به آتش بکشد وجود ندارد.» البته اشمیتز و همین‌طور میشاییل بولوس، کارشناس دیگری از دانشگاه توبینگن آلمان، معتقدند که تفسیر آنچه "روزی" پیدا کرده نیز دشوار است.

از سوی دیگر هیچ‌کس نمی‌تواند این نظریه را رد کند که جدا کردن اجزای بدن یک مرده و به یادگار نگه داشتن آن رسم نبوده است. تکه استخوان‌هایی که از دو گونه انسانی آن دوره پیدا شده، از مکان‌‌ها و فاصله زمانی است که تنها یک گونه در آن منطقه ساکن بوده است.
@Sciencemodern2

"کاترینا هارواتی" از بخش تاریخ تکامل انسان در موسسه ماکس پلانک، معتقد است، نظریه "روزی" ممکن و در عین حال جالب و بحث‌برانگیز است، اما ثابت کردن چنین نظریه‌ای که دو گونه نخستین انسان، اجداد ما و نئاندرتال‌ها در چنین نبرد سختی با یکدیگر بود‌ه‌اند که منجر به انقراض نئاندرتال‌ها شده، بی‌تردید سخت است.

"هارواتی" با تأیید نظر کارشناسان آلمانی، معتقد است: «شاید ساکنان غاری که این استخوان‌های فک در آن پیدا شده، آنقدر از نظر تکاملی قدیمی بوده‌اند

که برخی از ویژ‌گی‌های تکاملی‌شان، از جمله همین استخوان‌های فک، به استخوان‌های نئاندرتال‌ها شباهت داشته است.» 

SB / BB

@Sciencemodern2

‍ ‍ اپاسُم پستاندار کیسه داری است که در آمریکای زندگی میکند،این جانور با کیسه داران استرالیا خویشاوندی دارد
اپاسم بالغ درآشیانه ای ازبرگ های مرده ،در درختی توخالی ، زندگی میکند
اپوسم ماده می تواند هربار 25 نوزاد به دنیا آورد.اما تنها به 12 تا 10 تای آنان غذا میرساند درنتیجه بقیه نوزادن می میرند
نوزاد زنده ده هفته در کیسه می ماند و سپس خارج می شودودرآشیانه ای که مادر ساخته زندگی میکند
غذای این جانور میوه ،توت ویا بیشتر از جوندگان تغذیه میکنند

@Sciencemodern2

مردان باید درماه حداقل بیست و یک بار انزال (از طریق رابطه جنسی یاخودارضایی و یا در خواب و...) داشته باشند تا ریسک ابتلا به سرطان پروستات را کاهش بدهند و به ان مبتلا نشوند
نکته مهم: سرکوب نیاز جنسی که از چند نیاز طبیعی بدن است پیامد های روانی(رفتاری فکری ذهنی) و فیزیکی جبران ناپذیری را به دنبال دارد

ایمان محمد زاده

☢ @sciencemodern2

https://goo.gl/j6JSf3

‍ نمای بالا که بیننده را به یاد پنگوئنی در حال محافظت از تخمش می‌اندازد، حاصل ترکیب دو کهکشان بوده که به طور کلی نام “Arp 142” برای آن انتخاب‌ شده است. البته این عکس تنها به هابل مربوط نمی‌شود و تلسکوپ اسپیتزر (Spitzer) ناسا هم بخشی از داده‌های لازم برای به وجود آمدن این نمای شگفت‌انگیز را تهیه کرده است.

دانشمندان می‌گویند که نیروی جاذبه دو کهکشان آن‌ها را به سمت یکدیگر کشانده است و داده‌های پیشین نشان می‌دهند که بخش پنگوئن مانند تصویر به کهکشانی به اسم “NGC 2336” مربوط است که پیش از تغییر شکل حاصل‌شده، از نوع مارپیچی بوده است.

@Sciencemodern2

https://marde-rooz.com/53949/
میل جنسی زنان، خیلی بیشتر از مقداری است که مردان حدس می زنند

یکی از جدیدترین تحقیقات در باره زوج ها و فعالیت زناشویی شان به این نتیجه گیری رسیده است که:

مردان در سه سال اول زناشویی، انگیزه جنسی بیشتری نشان می دهند ولی بعد از آن، میل جنسی مردان و زنان برابر خواهد بود.

دلایلی که باعث شده است به نظر برسد زنان میل جنسی کمتری دارند عبارت است از 1 – زنان احساس مطبوعی ندارند که تحریک کننده یا آغاز کننده یک رابطه جنسی باشند. 2 – بعضی از زنان تمایل شان را از دست می دهند وقتی که علائمی که می فرستند نادیده گرفته می شود. 3 – خیلی از نشانه های تمایل جنسی زنان، اصلا مشخص نیست.

زنان پیشقدم نمی شوند چون ممکن است مردان در آن لحظه میلی نداشته باشند. به عبارت دقیق تر، زنان نمی خواهند احساس مردانگی شریک زندگی شان را خدشه دار کنند.

بهترین وسیله برای خرسندی جنسی زوج ها، گفتگو و صحبت کردن در باره سکس به صورت شفاف است. برنامه ریزی در باره رابطه جنسی برای روزهای آینده شاید زیاد رمانتیک نباشد ولی در حقیقت، برنامه ریزی برای داشتن لحظات خوشِِ در آینده جذاب است.
@sciencemodern2

💢زمانی که از آب خارج شدیم

منبع: مجله دیسکاور، آگوست ۲۰۱۷ نویسنده: GEMMA TARLACH


@Sciencemodern2

چگونه اجداد چهاراندامِ (Tetrapod) ما برای اولین‌بار به ساحل آمدند.۱

بیش از ۳۵۰میلیون سال قبل، اجداد دور ماهی‌گونه‌ی ما، زندگیِ آبزی خود را با زندگی بر روی زمین را معامله کردند. بر روی خشکی، این مهره‌دارانِ چهارباله که به تتراپاد معروف هستند، شاخه‌ای از موثرترین سلسله‌ی حیوانات را به‌وجود آوردند: دوزیستان، خزندگان، دایناسورها، پرندگان و پستانداران.

شواهد فسیلی نشان می‌دهد که آن‌ها با توجه به تغییر زیستگاه‌ و اکوسیستم خود بر روی خشکی، به‌صورت ویژه‌ای فرگشت پیدا کردند اما تعداد کمی از تتراپادها مثل مارها دست‌ها و پاهای‌شان را از دست دادند، یا بازوهای‌شان به بال‌ها(مثل خفاش‌ها و پرندگان) تغییر شکل یافت یا مثل نهنگ‌ها به دریا بازگردند.

حرکت تتراپادها به سمت زمین، یکی از طولانی‌ترین معماهای فرگشتی بوده است. فسیل‌های کمی پیدا شده‌اند تا بتوانند چرایی و چگونگیِ این دوره‌ی انتقالی را توضیح دهند یا دقیقا مشخص کنند چه زمانی نخستین تتراپادها فرگشت یافتند. با این‌حال محققان در تلاش هستند تا به پاسخ‌هایی دست یابند.

داستان تتراپادها از ۴۰۰میلیون سال قبل و با ماهی‌های گوشتی‌بالگان (lobe-finned)۲ آغاز می‌گردد.

برخلاف پرتوبالگان(ray-finned) که اکثر گونه‌ی ماهی‌ها را شامل می شود، انواع گوشتی‌بالگان باله‌های استخوان‌شکلی در آوردند که یک سازگاری مناسب بود.

در مدت دوره‌ی دوونین(Devonian) که از ۳۷۵میلیون سال قبل آغاز شد، دو ویژگی ماهی بودن و سازگاری برای نیمه‌آبزی بودن در گذار تیکتالیک به خشکی، شروع به ظاهر شدن کرد. اگرچه این گونه باله‌های قوی‌تری با چند انگشت درآورد، اما واقعا یک تتراپاد نبود.

پروفسور بازنشسته‌ی دانشگاه کمبریج، جنفیر کلاک، از محققان سرشناسِ تتراپادهای اولیه می‌گوید:«همه‌ی آن‌ها کمی عجیب و غریب هستند. هیچکدام از آن‌ها شبیه به تترادپادهایی که بعدا می‌آیند نیستند. تتراپادهای واقعی سی میلیون سال بعد می‌آیند.»

محققان هنوز گونه‌ای را پیدا نکرده‌اند که بتواند چهاراندام‌ریختانِ (fishapods) اولیه را با تتراپادهای کامل پیوند دهد. به‌هرحال ممکن است به درک چگونگی این گذار نزدیک شویم.

به‌عنوان مثال در نقطه‌ای از جنوب اسکاتلند محققان کشف کردند احتمالا اولین تتراپادها در دوره‌هایی که آب‌وهوا مرطوب بوده است(فصل‌های بارانی)، پدیدار شده‌اند چرا که بسیاری از فسیل تتراپادها در دشت‌های سیلابی و زمان طغیان آب‌ها یافت می‌شوند. این یعنی ممکن است تتراپادها در آب‌های کم عمق یا آب‌چاله‌های فصلی شنا می‌کرده‌اند. در این مکان‌ها، پوشش گیاهی و وجود آب مانع از خشک شدن و مرگ‌ها آن‌ها توسط نور خورشید می‌شده است.

@Sciencemodern2

💢خرس ابی

@Sciencemodern2

‍ منبع: مجله دیسکاور
@Sciencemodern2

💢تاردیگراد (Tardigrade) را معمولاً‌ با نام مستعار خرس آبی یا خوکچه‌ی خزه‌ها می‌شناسند

بازماندگان پنهانی در میان ما هستند که نمی‌توانیم دلیل بعضی خصوصیات آن‌ها را بدانیم، چگونه طبیعت باعث ایجاد و شکل‌گیری آن‌ها شده است. این موجودات به ما یاد می‌دهند که چگونه توانسته‌اند در شرایط سخت مقاومت کرده و رشد کنند. شاید بتوان آن‌ها را قهرمانان عرصهٔ فرگشت دانست.

خرس آبی با نام علمی Tardigradesسخت‌ترین موجود بر روی این سیاره است. می‌تواند یک دهه را بدون آب و غذا دوام بیاورد. در محیطِ دمای نزدیک به صفر مطلق یا داغ‌تر از آب جوش زنده مانده و تابش اشعه با مقدار ۱۰۰۰ که برای انسان مرگ بار است را تحمل کند. این موجود حتی یک بار به فضا رفته و در خلا هم زنده مانده است. آیا آن‌ها از سیاره دیگری آمده‌اند؟

یک تحقیق توسط باب گلدشتاین از طریق رمزگشایی ژنوم نشان داد خرس‌های آبی! مثل باکتری‌ها یک ششم از ژن‌های خود را با سایر موجودات دیگر بر روی زمین شریک هستند. یعنی خرس‌های آبی مجموعه‌ای از مهارت‌های زنده ماندن را از سایر گونه‌های دیگر گرفته‌اند. پیش از این هیچ حیوانی چنین سطح بالایی از «انتقال افقی ژن» را نداشته است. در این نوع انتقال، انتقال ژن از یک موجود به موجود دیگر بدون داشتن رابطه والد فرزندی و یا رابطه سلول مادری صورت می‌گیرد. این نوع انتقال در باکتری‌ها رواج دارد. خرس‌های آبی را می‌توان در خزه‌ها و جلبک‌ها مشاهده کرد.

@Sciencemodern2

#خودارضایی و رویکرد علم نسبت به آن
تاریخچه بررسی خودارضایی
@Sciencemodern2

فسیل اردی کپی رامید
@Sciencemodern2

صورت باز سازی شده اردی رامید
@Sciencemodern2

‍ جمجعه بازسازی شده آردی کپی رامید

نام علمی: Ardipithecus

نام فارسی: آردی کپی
@Sciencemodern2

دو مجموعهٔ فسیلی دیگر، که ممکن است از یک هومینین اولیه ابتدایی باشد، هر دو متعلق به جنس مشابهی، یعنی «Ardipithecus»(آردی کپی) هستند

مجموعهٔ فسیلی قدیمی‌تر، که عمر آن ۵/۷ تا ۵/۲ میلیون سال قبلا تعیین شده است، به گونهٔ «Ardipithecus kadabba»(آردی کپی کادابا) اختصاص دارد و مربوط به منطقهٔ «میدل آواش (Middle Awash) در اتیوپی است.

این فسیل‌ها شامل یک آروارهٔ پایینی، دندان‌ها و برخی استخوان‌های غیر جمجمه‌ای است. بسیاری از جوانب این شواهد فسیلی از قبیل دندان‌های نیش بالایی تیز و بلند به شامپانزه‌ها شباهت دارد. بخش کوچکی از ریخت‌شناسی فسیل‌های موجود در این مجموعه شبیه هومینین‌های کهن است، که بعداً دربارهٔ آن‌ها صحبت خواهم کرد.

ادعای در نظر گرفتن آردی کپی کادابا به عنوان یک هومینین، ادعای نیرومندی نیست.

دومین مجموعه از فسیل‌های Ardipithecus مربوط به مناطق «میدل آواش» و «گونا» در اتیویی است. قدمت آن‌ها از حدود ۴/۵ میلیون سال قبل تاریخ‌گذاری می‌شود و ممکن است تا حدود ۴ میلیون سال قبل نیز دوام پیدا کرده باشند.
این مجموعهٔ فسیلی شامل دندان‌ها، بخش‌هایی از چندین آرواره، برخی استخوان‌های کوچک دست و پا و نیز بخشی از سطح زیرین یک جمجمه است.

این فسیل‌ها به جنس Ardipithecus نسبت داده می‌شود، اما در گونه‌ی مجزایی به نام «Ardipithecus ramidus»(آردی کپی رامید)* جا می‌گیرد، زیرا کاشفان آن بر این باورند که دندان‌های نیش آن در مقایسه یا آردی کابادا ، کمتر «شبیه انسان» هستند.

چندین ویژگی آردی رامید را به هومینین‌ها مرتبط می‌کند که قوی‌ترین مدرک در این میان، موقعیت مجرای نخاع است. این منفذ در آردی رامید(Ar.ramidus) جلوتر از شامپانزه‌هاست، اگرچه مانند انسان‌های مدرن تا آن اندازه در جلو قرار ندارد.

هم اکنون دربارهٔ اندازهٔ مغز Ar.ramidus اطلاعاتی در دست نداریم و حتی شواهدمان برای دانستن چگونگی طرز ایستادن و تحرک آن‌ها ناچیز است.

بر حسب اندازه، هر دو یعنی آردی کادابا (Ar.kadabba) و آردی رامید (Ar.ramidus) شبیه به یک شامپانزه‌ی مدرن بالغ و کوچک با وزنی در حدود ۷۰ تا ۸۰ پوند(حدود ۳۱/۷۵۰ تا ۳۰۰/ ۳۶ کیلوگرم.) بوده‌اند.

با وجود تغییرات در دندان‌ها و قاعدهٔ جمجمه در آردی رامید، که آن را با هومینین‌های کهن مرتبط می‌کند، در مجموع ظاهر آردی رامید بیشتر شبیه به شامپانزه بوده است تا شبیه انسان امروزی.

خلاصه این‌که همهٔ این چهار تاکسون یا گونه‌های متفاوت درون یک جنس متشابه (Ardipithecus) هستند و یا همگی به یک گونه‌ای واحد (A.riramidus) تعلق دارند.

منبع: کتاب تکامل انسان نویسنده: برنارد وود 
مترجم: فرهاد رضایی

بیشتر بخوانیم✅
@Sciencemodern2

https://t.me/joinchat/AAAAAE5sHhenloTGDUHz5A

از راست به چپ :شکل پوزه در جنوبی کپی،اردی کپی رامیدو شامپازه
@Sciencemodern2