پرتاب یک پرتابگر فضایی فرآیندی پیچیده و دشوار است که شامل پیشبینی و بی اثر کردن همه موارد احتمالی خطر در پیش از پرتاب است. اما در موقع پرتاب شاتل و برخی پرتابگرهای فضایی جرقههایی در زیر موتورها مشاهده میشود، علت چیست؟
برای پرتابگرهایی که از هیدروژن مایع (LH2) بهعنوان پیشرانه موتورهای سوخت مایع خود استفاده میکنند، یکی از مهمترین احتمالاتِ قبل از پرتاب، تجمع هیدروژن(GH2) در ناحیه موتور قبل از شروع به کار است. هیدروژن بیش از حد در هنگام استارت موتور میتواند منجر به موج انفجار شدید و فشار شود که میتواند به پرتابگر و ساختار سکو آسیب جدی وارد کند. برای ناسا، این چالش در زمان طراحی و اجرای برنامه شاتل فضایی در اوایل دهه 1980 به موضوعی حیاتی تبدیل شد. این مشکل عمدتاً از محیط موتور، طراحی سکو و تعاملات محیطی سیستم سرکوب صدا و طراحی موتورهای اصلی شاتل فضایی RS-25 سرچشمه میگیرد. برای حل این چالش، ناسا قبل از پرتاب اولین ماموریت شاتل در آوریل 1981، یک سیستم سوزش هیدروژن را با استفاده از آغازگرها در قالب موتورهای راکتیِ کوچک که ذرات داغ زیرکونیوم را به سمت موتور شلیک میکردند را اجرا کرد.
@Science_Prime
برای پرتابگرهایی که از هیدروژن مایع (LH2) بهعنوان پیشرانه موتورهای سوخت مایع خود استفاده میکنند، یکی از مهمترین احتمالاتِ قبل از پرتاب، تجمع هیدروژن(GH2) در ناحیه موتور قبل از شروع به کار است. هیدروژن بیش از حد در هنگام استارت موتور میتواند منجر به موج انفجار شدید و فشار شود که میتواند به پرتابگر و ساختار سکو آسیب جدی وارد کند. برای ناسا، این چالش در زمان طراحی و اجرای برنامه شاتل فضایی در اوایل دهه 1980 به موضوعی حیاتی تبدیل شد. این مشکل عمدتاً از محیط موتور، طراحی سکو و تعاملات محیطی سیستم سرکوب صدا و طراحی موتورهای اصلی شاتل فضایی RS-25 سرچشمه میگیرد. برای حل این چالش، ناسا قبل از پرتاب اولین ماموریت شاتل در آوریل 1981، یک سیستم سوزش هیدروژن را با استفاده از آغازگرها در قالب موتورهای راکتیِ کوچک که ذرات داغ زیرکونیوم را به سمت موتور شلیک میکردند را اجرا کرد.
@Science_Prime
🤯2
یک،-دو،-سه-بینهایت-گاموف-بیرشک.pdf
10.6 MB
کتاب «یک دو سه بینهایت» نوشتۀ فیزیکدان برجستۀ اهل شوروی، جرج گاموف
در این کتاب با استدلالهای جرج گاموف متوجه میشویم که جهان و کائنات، کروی شکل هستند و نیروی گرانش عظیمی در مرکز این کره قرار دارد که هیچ انرژی و مادهای قادر به فرار از محدوده این کره نیست.
@Science_Prime
در این کتاب با استدلالهای جرج گاموف متوجه میشویم که جهان و کائنات، کروی شکل هستند و نیروی گرانش عظیمی در مرکز این کره قرار دارد که هیچ انرژی و مادهای قادر به فرار از محدوده این کره نیست.
@Science_Prime
در زمان پرتاب موشکهای فوق سنگین و شاتل فضایی، آب در پایه آنها فوران میکند، علت چیست؟
این در واقع سیستم سرکوب صدا است. غرش یک موشک بزرگ بیش از 194 دسی بل تولید میکند. فشار این امواج به اندازه کافی قوی است که یک انسان را بکشد و آسیب جدی به تجهیزات و سازهها وارد کند. زمانی که شاتل برای اولین بار به فضا پرتاب شد، از سیستم سرکوب صدای اصلاح نشدهای که برای SaturnV توسعه داده شده بود استفاده میکرد که ناکافی بود. بازگشت صدا از سکوی پرتاب، فلپ بدنه مدارگرد (زیر موتورها) را از حداکثر توانایی انحراف عبور داد و فقط طراحی عالی شاتل بود که از آسیب جدی و مرگبار احتمالی جلوگیری کرد. فشار صوت در آن پرتاب، به تعداد زیادی از کاشی حرارتیِ بدنۀ شاتل هم آسیب رساند و آسیب [جزئی] بسیار زیادی را به قسمت انتهایی شاتل وارد کرد. کارکرد سیستم سرکوب صدا بسیار ساده است؛ با پر کردن فضای زیر موشک با آب (آب تقریبا 1000 برابر پر چگالیتر از هوا است)، خروج امواج صوتی از موتورها کار بسیار سختتری برای برخورد به سکو و برگشت به فضاپیما دارند. در زمان بلند شدن، سرعت جریان آب بیش از 3.5 میلیون لیتر در دقیقه است.
@Science_Prime
این در واقع سیستم سرکوب صدا است. غرش یک موشک بزرگ بیش از 194 دسی بل تولید میکند. فشار این امواج به اندازه کافی قوی است که یک انسان را بکشد و آسیب جدی به تجهیزات و سازهها وارد کند. زمانی که شاتل برای اولین بار به فضا پرتاب شد، از سیستم سرکوب صدای اصلاح نشدهای که برای SaturnV توسعه داده شده بود استفاده میکرد که ناکافی بود. بازگشت صدا از سکوی پرتاب، فلپ بدنه مدارگرد (زیر موتورها) را از حداکثر توانایی انحراف عبور داد و فقط طراحی عالی شاتل بود که از آسیب جدی و مرگبار احتمالی جلوگیری کرد. فشار صوت در آن پرتاب، به تعداد زیادی از کاشی حرارتیِ بدنۀ شاتل هم آسیب رساند و آسیب [جزئی] بسیار زیادی را به قسمت انتهایی شاتل وارد کرد. کارکرد سیستم سرکوب صدا بسیار ساده است؛ با پر کردن فضای زیر موشک با آب (آب تقریبا 1000 برابر پر چگالیتر از هوا است)، خروج امواج صوتی از موتورها کار بسیار سختتری برای برخورد به سکو و برگشت به فضاپیما دارند. در زمان بلند شدن، سرعت جریان آب بیش از 3.5 میلیون لیتر در دقیقه است.
@Science_Prime
👌3
Science Prime
@Science_Prime
لوله پیتوت یکی از مهمترین ابزارهایی است که روی هواپیما نصب میشود. لوله پیتوت همراه با پورتهای استاتیک دادههای هوا را برای کامپیوترهای هواپیما فراهم میکند که برای محاسبه پارامترهای مهم پرواز مانند سرعت و ارتفاع مورد نیاز است؛ بدون دستگاههای جمعآوری دادههای هوایی از جمله پیتوت پرواز بسیار سخت میشود. از آنجایی که لوله پیتوت در طول پرواز و حتی در حین تاکسی در معرض جریان هوا قرار دارد، دمای پایین همراه با رطوبت میتواند منجر به یخزدگی لوله پیتوت شود که میتواند جریان هوا را از طریق آنها مختل کند.برای جلوگیری از این امر، لوله تقریبا همیشه با استفاده از گرمایش الکتریکی، داغ میشود.
در استفاده از این ابزار محدودیتهایی هم وجود دارد:
اگر سرعت کم باشد، اختلاف فشار بسیار کم است و اندازه گیری دقیق آن با مبدل سخت شده و دستگاه دچار خطا میشود بنابراین لولههای پیتوت در سرعتهای بسیار پایین خیلی خوب کار نمیکنند. اگر سرعت بسیار بالا باشد (سوپرسونیک) در جلوی لوله یک موج ضربهای ظاهر میشود که فشار کل را تغییر میدهد که نتیجتاً فرضیات معادله برنولی نقض شده و اندازهگیری دوباره اشتباه میشود. به طور کلی خطاها در این سیستم میتواند بسیار خطرناک باشد زیرا اطلاعات به دست آمده از نظر ایمنی حیاتی هستند. شماری از سوانح هواپیماهای تجاری به دلیل خرابی لوله پیتوت گزارش شده است.
@Science_Prime
در استفاده از این ابزار محدودیتهایی هم وجود دارد:
اگر سرعت کم باشد، اختلاف فشار بسیار کم است و اندازه گیری دقیق آن با مبدل سخت شده و دستگاه دچار خطا میشود بنابراین لولههای پیتوت در سرعتهای بسیار پایین خیلی خوب کار نمیکنند. اگر سرعت بسیار بالا باشد (سوپرسونیک) در جلوی لوله یک موج ضربهای ظاهر میشود که فشار کل را تغییر میدهد که نتیجتاً فرضیات معادله برنولی نقض شده و اندازهگیری دوباره اشتباه میشود. به طور کلی خطاها در این سیستم میتواند بسیار خطرناک باشد زیرا اطلاعات به دست آمده از نظر ایمنی حیاتی هستند. شماری از سوانح هواپیماهای تجاری به دلیل خرابی لوله پیتوت گزارش شده است.
@Science_Prime
👌3
Science Prime
@Science_Prime
در سال 1958 نگرانی فزاینده در مورد تهدید حمله هستهای آمریکا علیه اتحاد جماهیر شوروی از شمال، منجر به نیاز جدیدی برای سیستم راداری هوابرد شد که از مشکلات و هزینههای ایجاد یک سیستم راداری زمینی برای پوشش تمام نقاط نوار وسیع شمالی شوروی جلوگیری میکرد. ین پروژه به دفتر طراحی توپولف برای طراحی یک هواپیمای AEW&C داده شد. در ابتدا پس از تلاش ناموفق برای جاگذاری ادوات راداری پیش بینی شده در Tu-95 و Tu-116، تصمیم به استفاده از توپولف Tu-114 بعلت بدنه عریضتر آن گرفته شد و هواپیمای نهایی هم توپولف Tu-126 نام گرفت. این رویکرد مشکلات خنککننده و فضای اپراتور را که با طرحهای باریکتر Tu-95 و Tu-116 وجود داشت را هم حل کرد. برای رعایت الزامات برد پرواز، هواپیما به یک پراب سوختگیری هوا به هوا مجهز شد. Tu-126 دارای 12 خدمه بود و رادار لیانا را در یک روتودوم نصب شده در بالای بدنه حمل میکرد. لیانا بر اساس سیستم رادار زمینی هشدار زودهنگام P-30 که یک سیستم دو بعدی باند E/F بدون اندازه گیری ارتفاع هدف بود، طراحی شده بود و در عمل به دلیل نداشتن پاییننگر تقریباً بیفایده بود. با پرواز اولین نمونه اولیه در 23 ژانویه 1962 مشخص شد که رادار بر روی آب موثر و عملکرد آن در خشکی ضعیف بود. همچنین مشخص شد که ملخهای بزرگ چهار موتور به طور جدی عملکرد رادار را به خطر میاندازند. این مشکل با نصب یک رادار جدید به نام Shmel به طور جزئی برطرف شد.
@Science_Prime
@Science_Prime
👌2💯1