در یک گردش با زاویه شیب جانبی (بنک) °60، نیروی برآ هم‌راستا با بال‌ها کج می‌شود؛ بنابراین مؤلفه رو به بالای آن تنها نصف مقدار کل نیرو است چون cos 60° = 0.5

برای حفظ تراز افقی پرواز، بال‌ها باید 2 برابر نیروی برآی معمول را تولید کنند. در یک گردش هماهنگ، خلبان این وضعیت را بصورت نیروی 2g حس می‌کند که او را مستقیماً به صندلی می‌فشارد. اما با افزایش ضریب بار به 2، سرعت استال هواپیما نیز افزایش می‌یابد؛ این افزایش برابر با جذر ضریب بار است؛ یعنی سرعت واماندگی هواپیما در این گردش حدود %41 بیشتر از حالت پرواز افقی عادی می‌شود و خلبان باید مراقب این محدوده باشد. فرمول ضریب بار n=1/cos(θ)​ است. با بیشتر شدن زاویه بنک، فشار بصورت تصاعدی بالا می‌رود؛ بطوری که در زاویه °75 ضریب بار به حدود 4g و در زاویه °80 به حدود 5.75g می‌رسد! این نکات نشان می‌دهند چرا گردش‌های تند علاوه بر فشار جسمانی به خلبان، نیازمند دقت بالا در کنترل سرعت و پایداری هواپیما است.

@Science_Prime

در طرح Gadget، هسته پلوتونیوم 239 توسط 32 مجموعه لنز انفجاری احاطه شده بود. این لنزها صرفاً 32 بار انفجاری مستقل نبودند و هرکدام ترکیبی از مواد منفجره با سرعت انفجار متفاوت بودند تا جبهه‌ی موج انفجار را به یک موج ضربه‌ای همگرای تقریباً کروی تبدیل کنند. تنها در صورت رسیدن این موج با تقارن بسیار بالا به مرکز، امکان افزایش چگالی هسته به چند برابر مقدار اولیه و دستیابی به شرایط فوق‌بحرانی فراهم می‌شد. در این شرایط تمامی چاشنی‌ها باید با اختلاف زمانی بسیار اندک، در حد ده‌ها نانوثانیه، عمل می‌کردند. البته دقت زمانی یکی از عوامل تعیین‌کننده است و کیفیت ماشین‌کاری قطعات،تلرانس‌های هندسی،یکنواختی مواد منفجره، سرعت انفجار هر لنز و خواص مکانیکی مواد هم در حفظ تقارن موج بسیار مهم هستند. کوچک‌ترین عدم تقارن در هر کدام می‌توانست باعث اعوجاج جبهۀ موج و کاهش چشمگیر راندمان تراکم شود. اما در صورت ایجاد عدم تقارن، موج‌های ضربه‌ای به‌جای همگرایی کامل، دچار اعوجاج می‌شدند و هسته پیش از رسیدن به بیشترین چگالی ممکن، شروع به انبساط می‌کرد. در چنین شرایطی، واکنش زنجیره‌ای شکافت در حالی آغاز می‌شد که تراکم هنوز به مقدار مطلوب نرسیده بود و بخش عمده‌ای از پلوتونیوم بدون مشارکت مؤثر در واکنش،پراکنده می‌شد.نتیجه این وضعیت، پدیدۀ Fizzle است؛انفجاری با بازده بسیار پایین که تنها کسری از انرژی طراحی‌شده را آزاد می‌کند.البته عدم تقارن زمانی یکی از عوامل ایجاد Fizzle است و پیش‌واکنش نوترونی، نقص در آغازگر، کیفیت ساخت لنز انفجاری و...هم دخیل هستند. برای غلبه بر این چالش در پروژه منهتن، فناوری‌های خاصی توسعه داده شد. یکی از این موارد، چاشنی‌های EBW بود. برخلاف چاشنی‌های الکتریکی متداول که از احتراق یک سیم مقاومتی برای آغاز انفجار استفاده می‌کردند، در چاشنی EBW یک پالس بسیار پرانرژی، سیم فلزی بسیار نازکی را در زمانی در حد چند ده نانوثانیه به پلاسما تبدیل می‌کرد. انبساط فوق‌سریع این پلاسما، موج ضربه‌ای اولیه لازم برای آغاز ماده منفجره حساس را با تکرارپذیری زمانی بسیار بالا ایجاد می‌کرد و امکان هم‌زمانی دقیق تمامی چاشنی‌ها را فراهم می‌ساخت. در کنار EBW، از سوئیچ‌های ولتاژ بالای اسپارک‌گپ و بانک‌های خازنی پرانرژی بعنوان نخستین سوئیچینگ‌های پالسی فوق‌دقیق در مهندسی برق هم استفاده شد تا پالس‌های ولتاژ چندین kV با زمان خیز بسیار کوتاه و جریان‌های لحظه‌ای بسیار بزرگ، تقریباً بصورت هم‌زمان به تمامی چاشنی‌ها اعمال شوند. در پایان، نکته مهم دیگر این است که پیش از آزمایش ترینیتی، تیم پروژه منهتن آزمایش‌های گسترده‌ای از جمله آزمون‌های هیدرودینامیکی و آزمایش‌های RaLa را برای ارزیابی رفتار لنزهای انفجاری و میزان تقارن موج انجام داده بود. با این حال، هیچ‌یک از این آزمایش‌ها قادر نبودند عملکرد کامل سامانه را با یک هسته شکافت‌پذیر واقعی و در مقیاس نهایی شبیه‌سازی کنند؛ ازاین‌ جهت، آزمایش ترینیتی نخستین آزمون یکپارچه کل سامانه انفجار درونی محسوب می‌شد.

Trinity test

@Science_Prime

کتاب «مأموریت الهی اسرائیل علیه ایران» نوشته آئرون برنشتاین

تحلیلی عمیق و دقیق از راهبردها، اهداف نظامی، اطلاعاتی و ایدئولوژیک رژیم صهیونیستی در قبال ایران

نویسنده در این اثر با بررسی رویدادهای پس از 7 اکتبر و تحولات منطقه‌ای، تلاش می‌کند ابعاد مختلف طرح‌های استراتژیک اسرائیل را تحلیل کند؛ از به کارگیری ابزارهای پیشرفته‌ای مانند هوش مصنوعی و سلاح‌های سنگرشکن گرفته تا دیپلماسی منطقه‌ای، جنگ اطلاعاتی و سناریوهای تقابل مستقیم یا مهار برنامه‌های هسته‌ای

@Science_Prime_Books

در این ویدئو، سامانه یک حلقه کنترل بازخوردی بسته برای پایدارسازی وضعیت راکت را می‌بینیم. IMU وضعیت بدنه را به‌صورت پیوسته اندازه‌گیری می‌کند و کنترلر با فرمان به سرووها، زاویه سطوح کنترل آیرودینامیکی (باله‌ها) را تغییر می‌دهد تا گشتاور اصلاحی تولید شود و راکت را به وضعیت مرجع بازگرداند و پایداری را حفظ کند. پایداری و کیفیت کنترل این سامانه بشدت وابسته به حاشیه پایداری حلقه (تأثیرپذیر از تأخیر زمانی)، پهنای باند و سرعت پاسخ عملگرها، دقت و نویز تخمین وضعیت، و مقاومت IMU در برابر ارتعاشات است؛ هرگونه ضعف در این عوامل می‌تواند باعث کاهش میرایی، افزایش فراجهش یا حتی ناپایداری شود.

@Science_Prime

در این ویدئوی جالب می‌بینیم که یک زهپاد به خوبی در آب غوطه‌ور است. این زهپاد با آرایش هشت رانشگر موازی با محور طولی، بخش غالب توان را به نیروی رانش طولی (surge) اختصاص می‌دهد. کنترل کامل شش درجه آزادی از طریق حل مسئله تخصیص رانش (thrust allocation problem) بر پایه ماتریس پیکربندی ( B ) و استفاده از روش‌های بهینه‌سازی یا شبه‌معکوس وزنی، به‌همراه بهره‌گیری از گشتاورهای واکنشی پروانه‌ها محقق می‌شود. پایداری وضعیت هم با کنترل‌کننده PID (یا نسخه‌های تطبیقی) مبتنی بر کواترنیون و بازخورد IMU در برابر اغتشاشات هیدرودینامیکی حفظ می‌گردد.


@Science_Prime

در تلسکوپ RT-64 وقتی دیشی با قطر 64 متر و جرمی در مقیاس بالا از سمت قائم به سمت افق حرکت می‌کند، میدان گرانش باعث تغییرشکل سازه اصلی می‌شود. حتی تغییرشکل‌های میلی‌متری نیز در طول موج‌های کوتاه می‌توانند توزیع فاز روی دهانه را تغییر داده و موجب کاهش بهره، افت کیفیت فوکوس و تغییر الگوی تابش شوند. راهکار این مسئله در طراحی همولوژیک نهفته است.سازه نگهدارنده به‌گونه‌ای طراحی شده که تغییرشکل آن تحت بار گرانشی تا حد امکان قابل پیش‌بینی و نزدیک به یک تغییرشکل پارابولیک باقی بماند؛ در نتیجه، اثر تغییر شکل بجای ایجاد اعوجاج‌های پیچیده، عمدتاً به تغییر پارامترهای هندسی مانند موقعیت کانون تبدیل می‌شود. این خطا نیز با حرکت برنامه‌ریزی‌شده Sub-reflector جبران می‌شود. به بیان دقیق‌تر، RT-64 از یک سامانه جبران فاز تغییرشکل گرانشی مبتنی بر حرکت زیرمنعکس‌کننده بهره می‌برد.
RT-64
@Science_Prime