در SR-71 و در سرعت ماخ 3، موتور توربوجت J58 به تنهایی توانایی تنفس هوای سوپرسونیک را نداشت و هوا باید پیش از ورود به کمپرسور تا زیر سرعت صوت (حدود 0.4 ماخ) کند میشد. در اینجا این افت سرعت نه با پدید آوری درگ زائد، بلکه با تبدیل انرژی جنبشی جریان به pressure recovery فوقالعاده بالا انجام شد. مکانیزم عملکرد به این صورت بود که با افزایش سرعت از ماخ 1.6 به بالا، مخروطی ورودی تا 66 سانتیمتر به عقب حرکت میکرد. این حرکت، موج ضربهای مایل را دقیقاً روی لبه خارجی پوسته ورودی (Inlet Lip) قفل میکرد تا سری کاملی از امواج ضربهای انعکاسی درون کانال ایجاد شود. در سرعت ماخ 3.2، حدود %80 از نیروی پیشران کل پرنده توسط همین ورودی هوا (با عمل کردن مانند یک رمجت طبیعی) تولید میشد و خود موتور توربوجت عملاً تنها نقش یک ژنراتور حفظ جریان را ایفا میکرد. عجیبترین بخش برای خودم این بود که این کنترلهای پیچیدۀ هیدرومکانیکی و آیرودینامیکی در دهه 1960، بدون حتی یک کامپیوتر دیجیتال و کاملاً بصورت آنالوگ-مکانیکی توسط سیستم کنترل ورودی هوا (AIC) مدیریت میشدند.
@Science_Prime
@Science_Prime
👏3
هواپیمای YRF-4C CCV با همان airframe نمونه اولیه مدلهای RF-4C و F-4E L در پایگاه نیروی هوایی رایت-پترسون، از اوایل تا اواسط دهه 1970 برای یک برنامه تحقیقاتی دو مرحلهای در زمینه کنترل پرواز استفاده شد. در مرحله اول PACT یا فناوری کنترل دقیق، هواپیما به سیستم fly-by-wire مجهز شد و نخستین پرواز خود را در آوریل 1972، در حالی که سیستم کنترل مکانیکی پشتیبان همچنان حفظ شده بود، انجام داد. با افزایش اطمینان به عملکرد سیستم، سامانه پشتیبان حذف شد و هواپیما در ژانویه 1973، پروازی کاملاً متکی بر سیستم FBW انجام داد. در مرحله دوم، سطوح کنترلی کانارد با دامنه حرکت °20 به بخش بالایی ورودیهای هوا افزوده شد؛ همچنین وزنههای تعادل در قسمت عقب هواپیما نصب گردید تا مرکز ثقل به سمت عقب منتقل شده و هواپیما عمداً در محور طولی (pitch) ناپایدار شود؛ اقدامی که منطبق بر روششناسی کلاسیک CCV برای دستیابی به relaxed-static stability بود. در نهایت نخستین پرواز با این پیکربندی در 29 آوریل 1974 انجام شد و پس از 30 پرواز آزمایشی در دسامبر 1978 به موزه نیروی هوایی اهدا شد.
@Science_Prime
@Science_Prime
👍2🤩1
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
ویدئوی یک پهپاد شناسایی اوکراینی از بمباران منطقۀ بیلوهوریوکا، استان لوهانسک در سال 2024
سامانههای راکتانداز چندگانه (BM-21 Grad) و (TOS-1) مجهز به مهمات ترموباریک عملیات را انجام دادند.
@Science_Prime
سامانههای راکتانداز چندگانه (BM-21 Grad) و (TOS-1) مجهز به مهمات ترموباریک عملیات را انجام دادند.
@Science_Prime
❤🔥1🤯1
کهکشان فتوژنیک Sombrero یا M104 با وسعت حدود 50000 سال نوری، یکی از بزرگترین کهکشانهای خوشه کهکشانی سنبله در فاصله 28 میلیون سال نوری است.
در نور مرئی (پایین)، بخش مرکزی و میانی کهکشان در غبار پنهان است ولی در نور فروسرخ (بالا) به خوبی قابل رؤیت است.
@Science_Prime
در نور مرئی (پایین)، بخش مرکزی و میانی کهکشان در غبار پنهان است ولی در نور فروسرخ (بالا) به خوبی قابل رؤیت است.
@Science_Prime
👍4
در این شبیهسازی، عملکرد یک آنتن تیغهای نصبشده روی بدنه رسانای یک موشک در فرکانس رزونانس حدود 757 MHz را میبینیم.
بدنه رسانای پرتابه بطور مستقیم بر عملکرد آنتن اثر میگذارد. میدان تابشی مستقیم آنتن با مؤلفههای بازتابی و پراکندهشده از بدنه، بالکها و ناپیوستگیهای هندسی برهمکنش کرده و باعث اعوجاج الگو، ایجاد نواحی کاهش بهره و نوسانات زاویهای و مؤلفههای پلاریزاسیون متقاطع میشوند که برای گیرندههای زمینی یا پردازش سیگنال اهمیت بالایی دارند. بنابراین آنتن تیغهای، با وجود تمایل ذاتی به پوشش شبههمهجهته، الگوی کاملاً یکنواختی نخواهد داشت.
@Science_Prime
بدنه رسانای پرتابه بطور مستقیم بر عملکرد آنتن اثر میگذارد. میدان تابشی مستقیم آنتن با مؤلفههای بازتابی و پراکندهشده از بدنه، بالکها و ناپیوستگیهای هندسی برهمکنش کرده و باعث اعوجاج الگو، ایجاد نواحی کاهش بهره و نوسانات زاویهای و مؤلفههای پلاریزاسیون متقاطع میشوند که برای گیرندههای زمینی یا پردازش سیگنال اهمیت بالایی دارند. بنابراین آنتن تیغهای، با وجود تمایل ذاتی به پوشش شبههمهجهته، الگوی کاملاً یکنواختی نخواهد داشت.
@Science_Prime
👍3❤1🔥1
Science Prime
Photo
رادار AN/SPY-6(V)4 از خانواده رادارهای AMDR کمپانی Raytheon، گام جهشی نیروی دریایی آمریکا برای ورود معماری AESA به ناوشکنهای کلاس آرلیبرک است؛ سامانهای که جایگزین رادارهای نسل قبل SPY-1D(V) خواهد شد. ساختار ماژولار رادار هر وجه از 24 واحد RMA (ابعاد 2×2×2 فوت، شامل 24 ماژول T/R) تشکیل شده که با بهرهگیری از ترانزیستورهای گالیوم نیترید (GaN) روی زیرلایه SiC که چگالی توان، ولتاژ شکست و راندمان حرارتی را در مقایسه با فناوریهای قدیمی GaAs بشدت افزایش داده است. حساسیت راداری به میزان 11 دسیبل نسبت به SPY-1D معادل بیش از 12 برابر حساسیت بیشتر در نسبت سیگنال به نویز و کشف اهداف با RCS فوقالعاده کم، افزایش داشته است. تبدیل دیجیتال سیگنال در سطح زیر-آرایهها در این رادار، امکان شکلدهی و پردازش همزمان چند پرتو مستقل برای مأموریتهای همزمان ضدهوایی و دفاع بالستیک را فراهم میکند. همچنین با بهرهگیری از پردازش تطبیقی زمان-مکان برای ایجاد نولهای عمیق (Nulling) در الگوی تابشی و خنثیسازی جمرهای فعال دشمن، در جنگ الکترونیک مقاومت بالایی دارد. در نهایت از منظر عملیاتی، رادار SPY-6(V)4 با اتصال به سیستم یکپارچه نبرد Aegis Baseline 10 و شبکه NIFC-CA، امکان کشف، رهگیری و هدایت موشکهای SM-6 و SM-3 را در محیطهای آلوده به کلاتر و جنگ الکترونیک شدید فراهم میسازد.
@Science_Prime
@Science_Prime
👏1
تصاویر ماهوارهای 9 اگوست 2026 از کوه کلنگگزلا
با توجه به نشانههای قابل مشاهده در ورودیهای شرقی، غربی و جنوبی و همچنین محدوده کمپ ساختوساز، تصویری از تداوم و بلوغ تدریجی یک پروژه بزرگ زیرزمینی حکایت دارد. همچین مجموعه شواهد موجود، از جمله توسعه و مقاومسازی ورودیها، تغییر شکل و کاهش تدریجی تودههای نخاله، توسعه مسیرهای دسترسی، استقرار تجهیزات و ادامه فعالیت در کمپ ساختوساز، احتمالاً پروژه از مرحله اصلی خاکبرداری سطحی به سمت ساختوساز داخلی و تکمیل زیرساختهای مجموعه زیرزمینی خواهد رفت.
@Science_Prime
با توجه به نشانههای قابل مشاهده در ورودیهای شرقی، غربی و جنوبی و همچنین محدوده کمپ ساختوساز، تصویری از تداوم و بلوغ تدریجی یک پروژه بزرگ زیرزمینی حکایت دارد. همچین مجموعه شواهد موجود، از جمله توسعه و مقاومسازی ورودیها، تغییر شکل و کاهش تدریجی تودههای نخاله، توسعه مسیرهای دسترسی، استقرار تجهیزات و ادامه فعالیت در کمپ ساختوساز، احتمالاً پروژه از مرحله اصلی خاکبرداری سطحی به سمت ساختوساز داخلی و تکمیل زیرساختهای مجموعه زیرزمینی خواهد رفت.
@Science_Prime
❤6🤩1🍌1