در SR-71 و در سرعت ماخ 3، موتور توربوجت J58 به تنهایی توانایی تنفس هوای سوپرسونیک را نداشت و هوا باید پیش از ورود به کمپرسور تا زیر سرعت صوت (حدود 0.4 ماخ) کند می‌شد. در اینجا این افت سرعت نه با پدید آوری درگ زائد، بلکه با تبدیل انرژی جنبشی جریان به pressure recovery فوق‌العاده بالا انجام شد. مکانیزم عملکرد به این صورت بود که با افزایش سرعت از ماخ 1.6 به بالا، مخروطی ورودی تا 66 سانتی‌متر به عقب حرکت می‌کرد. این حرکت، موج ضربه‌ای مایل را دقیقاً روی لبه خارجی پوسته ورودی (Inlet Lip) قفل می‌کرد تا سری کاملی از امواج ضربه‌ای انعکاسی درون کانال ایجاد شود. در سرعت ماخ 3.2، حدود %80 از نیروی پیشران کل پرنده توسط همین ورودی هوا (با عمل کردن مانند یک رم‌جت طبیعی) تولید می‌شد و خود موتور توربوجت عملاً تنها نقش یک ژنراتور حفظ جریان را ایفا می‌کرد. عجیب‌ترین بخش برای خودم این بود که این کنترل‌های پیچیدۀ هیدرومکانیکی و آیرودینامیکی در دهه 1960، بدون حتی یک کامپیوتر دیجیتال و کاملاً بصورت آنالوگ-مکانیکی توسط سیستم کنترل ورودی هوا (AIC) مدیریت می‌شدند.

@Science_Prime

هواپیمای YRF-4C CCV با همان airframe نمونه اولیه مدل‌های RF-4C و F-4E L در پایگاه نیروی هوایی رایت-پترسون، از اوایل تا اواسط دهه 1970 برای یک برنامه تحقیقاتی دو مرحله‌ای در زمینه کنترل پرواز استفاده شد. در مرحله اول PACT یا فناوری کنترل دقیق، هواپیما به سیستم fly-by-wire مجهز شد و نخستین پرواز خود را در آوریل 1972، در حالی که سیستم کنترل مکانیکی پشتیبان همچنان حفظ شده بود، انجام داد. با افزایش اطمینان به عملکرد سیستم، سامانه پشتیبان حذف شد و هواپیما در ژانویه 1973، پروازی کاملاً متکی بر سیستم FBW انجام داد. در مرحله دوم، سطوح کنترلی کانارد با دامنه حرکت °20 به بخش بالایی ورودی‌های هوا افزوده شد؛ همچنین وزنه‌های تعادل در قسمت عقب هواپیما نصب گردید تا مرکز ثقل به سمت عقب منتقل شده و هواپیما عمداً در محور طولی (pitch) ناپایدار شود؛ اقدامی که منطبق بر روش‌شناسی کلاسیک CCV برای دستیابی به relaxed-static stability بود. در نهایت نخستین پرواز با این پیکربندی در 29 آوریل 1974 انجام شد و پس از 30 پرواز آزمایشی در دسامبر 1978 به موزه نیروی هوایی اهدا شد.

@Science_Prime

در این شبیه‌سازی، عملکرد یک آنتن تیغه‌ای نصب‌شده روی بدنه رسانای یک موشک در فرکانس رزونانس حدود 757 MHz را می‌بینیم.

بدنه رسانای پرتابه بطور مستقیم بر عملکرد آنتن اثر می‌گذارد. میدان تابشی مستقیم آنتن با مؤلفه‌های بازتابی و پراکنده‌شده از بدنه، بالک‌ها و ناپیوستگی‌های هندسی برهم‌کنش کرده و باعث اعوجاج الگو، ایجاد نواحی کاهش بهره و نوسانات زاویه‌ای و مؤلفه‌های پلاریزاسیون متقاطع می‌شوند که برای گیرنده‌های زمینی یا پردازش سیگنال اهمیت بالایی دارند. بنابراین آنتن تیغه‌ای، با وجود تمایل ذاتی به پوشش شبه‌همه‌جهته، الگوی کاملاً یکنواختی نخواهد داشت.


@Science_Prime