در سرعت‌ها و دماهایی که SR-71 پرواز می‌کرد، اکسیژن خاصیت انفجاری پیدا کرده و می‌تواند خودبه‌خود در مخازن و لوله‌های سوخت مشتعل شود. برای جلوگیری از این اتفاق، تمام 6 مخزن سوخت قبل سوخت‌گیری، با نیتروژن خالص پاکسازی می‌شدند. بلک‌برد معمولاً 260 لیتر نیتروژن مایع (نسبت انبساط نیتروژن مایع به گاز حدود 1 به 694) را در 3 مخزن حمل می‌کرد. این نیتروژن هم‌زمان با اتمام سوخت، به شکل گاز منبسط شده و به درون مخازن پمپ می‌شود تا فضای خالی ایجاد شده را پر کند. بدون وجود نیتروژن، مخازن خالی سوخت هنگام بازگشت به ارتفاعات پایین‌تر برای سوخت‌گیری مجدد، بدلیل افزایش فشار بیرونی دچار کاویتاسیون (حفره‌زایی یا مچاله شدن) می‌شدند. این وضعیت بدین معنا بود که مخازن سوخت نمی‌توانستند تحت فشار قرار بگیرند تا بخارات سوخت را در ماخ بالا خنثی و بی‌اثر کنند.

@Science_Prime

یکی از پدیده‌های خطرناک در پرواز، تغییر ناگهانی و قوی در سرعت یا جهت باد در هنگام برخاست و فرود است. افزایش باد مخالف [فاز صعود] باعث افزایش نیروی بالابر شده و پرنده سریع‌تر از برنامه بالا می رود. در باد موافق بالابر کاهش می‌یابد و باعث فرود سریع یا ناتوانی در حفظ ارتفاع می‌شود. در فاز فرود هم به دلیل کاهش نیروی بالابر، پرنده سریع‌تر از آنچه در نظر گرفته شده فرود می آید.

@Science_Prime

تصاویر یک ریزپردازنده تخصصی با معماری هاروارد، محصول شرکت تگزاس اینسترومنتس (TI) در دهۀ 1980 برای پردازش سیگنال با سرعت بالا با فرکانس کلاک 20MHz بر اساس فرآیند NMOS، پکیج PGA و مصرف توان 1.25W

معماری هاروارد، امکان دسترسی همزمان به فضاهای حافظه برنامه و داده را فراهم می‌سازد. این جداسازی باس‌ها، پهنای باند حافظه را 2x و امکان اجرای سریع‌تر دستورات بویژه عملیات‌های اصلی DSP مانند MAC را می‌دهد. با ضرب‌کننده سخت‌افزاری سریع، قادر به انجام عملیات 16×16 بیتی ضرب در یک سیکل دستورالعمل هم بود که این قابلیت برای کاربردهای بلادرنگ در پردازش سیگنال حیاتی است. این پردازنده، قابلیت بکارگیری در پردازش پالس رادار و تحلیل طیف فرکانسی در سیستم‌های جنگ الکترونیک و هدایت موشک‌ها در سیستم‌های هدایت فعال یا نیمه‌فعال برای پردازش سریع داده‌های حسگرهای تصویربرداری یا فروسرخ را در زمان خود دارا بوده است.

@Science_Prime

بن ریچ، از مهندسان ارشد لاکهید [مارتین] و مدیر اسکانک ورکز، در کتاب خاطرات خود می‌گوید :

پس از بازگشت "بلک‌برد" از ماموریت در ارتفاع بالا در استراتوسفر در سرعت ماخ 3، متوجه نقاط سیاه ریزی در شیشه جلوی هواپیما که شبیه لکه‌های سوخته به نظر می‌رسید، شدیم. شیشه جلو را برای آزمایش فرستادیم.پس از آزمایش مشخص شد که این لکه‌های سیاه کوچک "حشرات" هستند. برآوردها بر این بود که این حشرات طی انجام آزمایش هسته‌ای به استراتوسفر پرتاب شده‌اند و با گرد و غبار و... در ارتفاع 75000 پایی در اطراف زمین می‌چرخیدند، و تصادفاً به بلک‌برد اصابت کردند.


@Science_Prime

همۀ هواپیماها برای کاهش وزن از پوسته‌های فلزی نسبتاً سبک بهره می‌برند. پوسته‌های فلزی نازک در طول پرواز در معرض بارهای متراکم و پرفشار هوا هستند که باعث ایجاد اثر موج‌دار در فلز یا در واقع کمانش پوسته آلومینیومی هواپیما می‌شوند. این موج به هواپیما آسیبی نمی‌رساند و ظاهراً عملکرد پرواز را هم تغییر نمی‌دهد. این شرایط بطور ویژه در بمب‌افکن B-52 که بدنه بزرگ و بلندی دارد، قابل مشاهده است. در این نوع طراحی، پوستۀ بیرونی (Skin) هواپیما نه تنها نقش آیرودینامیکی دارد، بلکه بار سازه‌ای (مانند تنش‌های فشاری، کششی و برشی) را نیز تحمل می‌کند. در شرایط پرواز و مانور، نیروهای بزرگ آیرودینامیکی و بارهای بال منجر به فشرده‌سازی برخی پنل‌های بدنه می‌شوند. این پوسته‌های آلومینیومی نازک، تحت فشار، بطور جزئی و موضعی خم شده و موج‌دار می‌شوند. بطور کلی این اعوجاج‌ها بدلیل طراحی سبک پوسته تحت بار (Stressed-Skin) در ترکیب با تنش‌های سیکلی پروازی در طول زمان است. این پدیده به طور فعال توسط تیم‌های نگهداری مورد نظارت قرار می‌گیرد تا به یک ترک خستگی بحرانی تبدیل نشود.


@Science_Prime