سِری ماهواره‌های Ofeq یا افق، مجموعه‌ای از ماهواره‌های شناسایی نظامی (جاسوسی) محصول صنایع هوافضای اسرائیل (IAI) و تحت مدیریت وزارت جنگ اسرائیل اداره می‌شوند و نقشی محوری در توان اطلاعاتی فضایی اسرائیل دارند. این ماهواره‌ها را می‌توان بر اساس نوع محموله و مأموریت به دو دسته کلی تقسیم کرد؛ ماهواره‌های شناسایی اپتیکی/الکترواپتیکی مثل Ofeq-3, -5, -7, -9, -11, -16 با هدف جمع‌آوری تصاویر با وضوح بالا در طیف مرئی و فرابنفش؛ و ماهواره‌های راداری SAR با قابلیت تصویربرداری راداری برای شناسایی در تمامی شرایط آب و هوایی (نفوذ در ابر و مه) و در شب که این قابلیت برای نظارت مستمر و بدون وقفه، حیاتی است. ماهواره‌های سری Ofeq-8 (معروف به TecSAR), Ofeq-10, Ofeq-13 از این نمونه هستند که از سنسورهای SAR ساخت صنایع Elta System بهره می‌برند که با ارسال پالس‌های مایکروویو و تحلیل بازتاب آن‌ها، تصاویری با وضوح بالا از سطح زمین تولید می‌کنند. وضوح تصویر این سری ماهواره‌ها در حدود نیم متر است. ماهواره‌های سری Ofeq، برخلاف اکثر ماهواره‌های دیگر که در مدار خورشیدآهنگ تزریق می‌شوند، در یک مدار خلاف‌گرد قرار می‌گیرند. موشک‌های حامل این ماهواره‌ها از پایگاه پالماخیم در ساحل مدیترانه در غرب اسرائیل پرتاب می‌شوند؛ این پرتاب‌ها به جای جهت معمول شرقی (که از نیروی چرخشی زمین بهره می‌برد)، به سمت غرب انجام می‌شود تا از پرواز بر فراز مناطق مسکونی یا کشورهای همسایه و افتادن قطعات موشک جلوگیری شود. این مدار خلاف‌گرد به ماهواره امکان می‌دهد دفعات بیشتری در روز از روی خاورمیانه عبور کند و پوشش اطلاعاتی بهتری از این منطقه فراهم آورد. این ماهواره‌ها معمولاً با زاویه انحراف مداری (Inclination) بسیار بالایی، حدود 142 تا 143.5 درجه، در مدار پایین زمین (LEO) قرار می‌گیرند و معمولاً در مدار بیضوی با اوج و حضیض متفاوت (مثلاً حضیض حدود 350 کیلومتر و اوج حدود 750 کیلومتر در مدل‌های قدیمی‌تر، یا حضیض 341 کیلومتر و اوج 594 کیلومتر برای Ofeq-16) قرار می‌گیرند که این ارتفاع کم، امکان تصویربرداری با وضوح بسیار بالا را فراهم می‌کند.


@Science_Prime

کتاب میکروالکترونیک RF نوشته دکتر بهزاد رضوی

یک کتاب خوب برای طراحی RF مدرن با تمرکز بر طراحی CMOS RF و معماری‌های مدرن سیستم در مدارهای مجتمع که در تراشه‌های تلفن همراه، Wi-Fi و بلوتوث و... کاربرد دارد. در این کتاب مباحثی مانند نویز در مدار، خطی‌سازی (Linearization)، اسیلاتورهای کنترل‌شده با ولتاژ (VCOs)، حلقه‌های قفل فاز (PLLs) و سنتزکننده‌های فرکانس بصورت جامع پوشش داده شدند.

@Science_Prime_Books

کتاب مهندسی مایکروویو اثر دیوید پوزار

یک کتاب مفید و مکمل نظری بسیار غنی برای درک تئوری پیشرفته خطوط انتقال، امواج، تحلیل ساختارهای پسیو مثل تحلیل عمیق کوپلرها، تقویت‌کننده‌های پارامتری، کاواک‌ها و فیلترهای مایکروویو


@Science_Prime_Books

شناور «یوری گاگارین» بعنوان گل سرسبد «ناوگان خدمات فضایی آکادمی علوم شوروی»، یک شاهکار در همگرایی مهندسی کشتی‌سازی و مهندسی الکترونیک برای کنترل و هدایت فضاپیمای های شوروی در فضا محسوب می‌شد. این کشتی 53500 تنی تحت پروژه شماره 1909 (Project 1909 "Phoenix") در دهۀ 1970 طراحی و در کارخانه کشتی‌سازی بالتیک (لنینگراد) ساخته شد. طراحی آن بر اساس بدنه تانکرهای کلاس "Sofia" بود، اما تغییرات ساختاری عمیقی برای تبدیل شدن به یک پلتفرم پایدار آزمایشگاهی در آن اعمال شد. کشتی از توربین بخار با قدرت 19000 اسب بخار که سرعتی معادل 18 گره دریایی را فراهم می‌کرد، بهره می‌برد. مهم‌ترین چالش مهندسی در این کشتی، جلوگیری از خمش بدنه بود؛ تغییر شکل بدنه کشتی بر اثر امواج (Hogging and Sagging) می‌توانست کالیبراسیون دقیق آنتن‌ها را برهم بزند. برای رفع این مشکل، مهندسان از یک سیستم لیزری اپتیکال پیشرفته برای اندازه‌گیری لحظه‌ای تغییرات زاویه‌ای بدنه و اصلاح داده‌های آنتن استفاده می‌کردند. همچنین کشتی مجهز به سیستم‌های Stabilizer (باله‌های تثبیت‌کننده فعال) بود تا در شرایط طوفانی، میزان "Roll" و "Pitch" را به حداقل برساند. قلب تپنده این کشتی، سیستم فرمان و اندازه‌گیری رادیویی موسوم به «فوتون» (Foton) بود. معماری آنتن‌ها برای پوشش باندهای فرکانسی مختلف و حفظ لینک مخابراتی با اجرام در حال حرکت با سرعت بالا طراحی شده بود و در همین رابطه دو آنتن سهموی 25 متری (کلاس TNA-57) هر کدام با وزن 240 تن برای ارتباطات دوربرد (Deep Space) و دریافت سیگنال‌های ضعیف و دو آنتن 12 متری که برای ردیابی دقیق و تله‌متری در مدار LEO طراحی شده بودند. سیستم‌های گیرنده مجهز به تقویت‌کننده‌های پارامتریک بودند که با نیتروژن مایع خنک می‌شدند تا نویز حرارتی (Thermal Noise) را کاهش داده و حساسیت گیرنده را به حداکثر برسانند. پایه‌های آنتن‌ها (Gimbals) با کمک سیستم‌های سروو موتور هیدرولیک بسیار دقیق می‌توانست با وجود تکان‌های کشتی، روی هدف قفل بماند. از نظر مداری، وقتی فضاپیما بر فراز اقیانوس اطلس یا بخش‌هایی از اقیانوس آرام بود، خارج از دید ایستگاه‌های زمینی شوروی قرار داشت؛ این کشتی برای پر کردن این شکاف‌های ارتباطی در «مدارهای کور» طراحی شده بود. از طرفی برخلاف کشتی‌های معمولی که صرفاً رله‌کننده (Relay) بودند، «یوری گاگارین» یک MCC (مرکز کنترل مأموریت) شناور بود، این کشتی می‌توانست مستقل از مسکو، فرامین اصلاح مدار، روشن شدن موتورها و دریافت داده‌های حیاتی را پردازش و ارسال کند. کشتی «یوری گاگارین» نمونه‌ای از مهندسی سیستم‌های کلان (Macro-Engineering) با ترکیبی موفق از هیدرودینامیک سنگین و الکترونیک دقیق مایکروویو در دوران جنگ سرد بود.

@Science_Prime

تصاویر رادار هشدار زودهنگام SBX-1 مستقر در پرل هاربر، هاوایی که یکی از پیچیده‌ترین و استراتژیک‌ترین سامانه‌های دفاع موشکی آمریکا است. رادار در فرکانس کاری 8 تا 12 گیگاهرتز و طول موج‌های کوتاه باند X حدود 2.5 تا 3.75 سانتی‌متر، وضوح تصویربرداری بسیار بالایی ایجاد می‌کند. اما وظیفه اصلی این رادار فقط "کشف" موشک نیست (سایر رادارها این کار را انجام می‌دهند)، وظیفه اصلی آن تمایز یا Discrimination است. هنگامی که یک موشک بالستیک قاره‌پیما به فضا می‌رود، ممکن است کلاهک جنگی از بدنه موشک جدا شود و یا همراه با "ماکت‌ها" (Decoys) و زباله‌های فضایی باشد؛ دقت SBX-1 آنقدر بالا است که می‌تواند شکل اجسام را در فضا تشخیص دهد و به سیستم دفاعی بگوید کدام شیء "کلاهک جنگی واقعی" است و کدام یک "ماکت یا زباله" است. از طرفی با وجود تکنولوژی پیشرفته، این سیستم محدودیت‌هایی هم دارد، بدلیل استفاده از باند X و تمرکز بر وضوح بالا، میدان دید آن باریک است (مثل نگاه از درون یک نی) بنابراین، معمولاً نیاز دارد که سایر رادارهای برد بلند، محل تقریبی هدف را به آن اطلاع دهند که اصطلاحاً (Cued Search) گفته می‌شود تا SBX-1 روی آن قفل کند. رادار SBX-1 یک سیستم AESA است و سطح هشت‌ضلعی رادار که مساحتی حدود 384 متر مربع دارد، با تقریباً 45000 ماژول نیمه‌هادی T/R پوشیده شده که هر ماژول به تنهایی یک رادار کوچک است که می‌تواند پالس مایکروویو تولید و دریافت کند. این معماری امکان Graceful Degradation را فراهم می‌کند. یعنی اگر %10 از ماژول‌ها بسوزند، رادار خاموش نمی‌شود، بلکه فقط %10 از توان خروجی کاهش می‌یابد و الگوریتم‌ها این افت را جبران می‌کنند. اما سؤال اینجاست که چگونه رادار بدون حرکت فیزیکی، پرتو را حرکت می‌دهد؟ کامپیوتر مرکزی فازِ سیگنالِ هر یک از آن 45000 ماژول را با دقت نانوثانیه تغییر می‌دهد. اگر فرض کنیم رادار می‌خواهد پرتو را در زاویه θ هدایت کند، اختلاف فاز Δϕ بین المان‌های مجاور که به فاصله d از هم قرار دارند، از رابطه زیر پیروی می‌کند (که k عدد موج است):
Δϕ=kdsin(θ)

با اعمال این شیفت فازی، جبهه موج در فضا کج می‌شود و پرتو بسمت دلخواه شلیک می‌شود. این تغییر جهت در حد میکروثانیه رخ می‌دهد، که به رادار اجازه می‌دهد چندین هدف را به صورت "همزمان" (Time-multiplexed) ردیابی کند.

اما سؤال بعدی اینکه چرا باند X؟ خب همه چیز به رزولوشن و سطح مقطع راداری (RCS) برمی‌گردد. طول موج (λ) در باند X حدود 2.5 تا 3.75 سانتی‌متر است. طبق رابطه پراش (Diffraction)، پهنای پرتو (θBW​) با قطر آنتن (D) و طول موج رابطه عکس دارد، پس :

θBW​≈λ/D

​از اینرو چون D در SBX بسیار بزرگ است و λ بسیار کوچک، پرتو خروجی مثل یک لیزر سوزنی (Pencil Beam) عمل می‌کند. این تمرکز انرژی، چگالی توان را روی هدف افزایش داده و نسبت سیگنال به نویز (SNR) را به شدت بالا می‌برد. اما مهم‌ترین بخش این رادار، قابلیت تصویربرداری راداری با دهانه مصنوعی معکوس (ISAR) است. رادار نه تنها سرعت حرکت کلی موشک (تغییر فرکانس دوپلر اصلی) را می‌سنجد، بلکه لرزش‌ها و چرخش‌های بدنه موشک (اثر میکرو داپلر) را نیز تحلیل می‌کند. بعنوان مثال یک کلاهک جنگی سنگین، پایدار و با اسپین مشخص حرکت می‌کند اما یک ماکت (Decoy) توخالی (مثل یک بالون فلزی) بدلیل سبکی، در خلاء یا لایه‌های رقیق جو دچار "تلوتلو خوردن" یا (Precession/Wobble) می‌شود. SBX-1 با تحلیل طیف فرکانسی بازگشتی، این نوسانات ریز را می‌بیند و نموداری از توزیع پراکندگی (Scattering Centers) روی جسم می‌سازد که عملاً یک دو بعدی از هدف است.

@Science_Prime