موشک R-36M2 Voevoda، موشک بالستیک هسته‌ای قاره‌پیمای سوخت مایع با قابلیت حمل کلاهک MIRV محصول اتحاد جماهیر شوروی بدلیل قابلیت‌های ویرانگر، بعنوان یکی از قوی‌ترین و سنگین‌ترین موشک‌های قاره‌پیمای جهان، نماد بازدارندگی هسته‌ای روسیه است و همچنان در زرادخانه استراتژیک روسیه خدمت می‌کند. سیستم هدایت بر اساس INS است که برای پیمایش در فازهای بوست و غیربوست و کنترل مسیر دقیقاً پس از پرتاب حیاتی است. این سیستم شامل ژیروسکوپ‌های بسیار دقیق RLG/FOG و شتاب‌سنج‌ها برای اندازه‌گیری نیروهای غیرگرانشی است که موقعیت، سرعت و جهت‌گیری موشک را بدون نیاز به سیگنال‌های خارجی مانند GPS محاسبه می‌کنند. داده‌های INS به یک کامپیوتر مرکزی کنترل پرواز ارسال می‌شوند تا انحرافات مسیر را محاسبه کرده و فرمان‌های اصلاحی را به عملگرهای مرحله اول و دوم (نازل‌های TVC یا بعضاً Jet Vanes) ارسال کند. تمامی تجهیزات الکترونیکی و حسگرهای هدایت، در برابر پالس الکترومغناطیسی هسته‌ای (NEMP/EMP)، شوک‌های مکانیکی شدید ناشی از پرتاب و پرواز، و تشعشعات در فضا مقاوم یا سپرکوبی شده‌اند تا قابلیت بقای خود را در شرایط جنگی حفظ کنند. پردازنده‌های مورد استفاده احتمالاً از خانواده‌های سری K18 یا K580 (نسخه شوروی Intel 8080) یا ریزپردازنده‌های سری K588 با کاربردهای نظامی-صنعتی و کامپیوترهای فضایی بودند. این تراشه‌ها با توجه به سال طراحی موشک، احتمالاً 16-بیتی بوده‌اند. موشک Voevoda بخشی از دکترین (Launch-on-Warning) و سیستم Perimeter است که فرمان شلیک بصورت خودکار یا شبه‌خودکار در صورت تشخیص حمله هسته‌ای گسترده به خاک روسیه، صادر می‌شود. این امر نشان‌ از اعتماد کامل به سیستم هدایت موشک برای اجرای صحیح مأموریت خود پس از دریافت فرمان نهایی است.

@Science_Prime

سِری ماهواره‌های Ofeq یا افق، مجموعه‌ای از ماهواره‌های شناسایی نظامی (جاسوسی) محصول صنایع هوافضای اسرائیل (IAI) و تحت مدیریت وزارت جنگ اسرائیل اداره می‌شوند و نقشی محوری در توان اطلاعاتی فضایی اسرائیل دارند. این ماهواره‌ها را می‌توان بر اساس نوع محموله و مأموریت به دو دسته کلی تقسیم کرد؛ ماهواره‌های شناسایی اپتیکی/الکترواپتیکی مثل Ofeq-3, -5, -7, -9, -11, -16 با هدف جمع‌آوری تصاویر با وضوح بالا در طیف مرئی و فرابنفش؛ و ماهواره‌های راداری SAR با قابلیت تصویربرداری راداری برای شناسایی در تمامی شرایط آب و هوایی (نفوذ در ابر و مه) و در شب که این قابلیت برای نظارت مستمر و بدون وقفه، حیاتی است. ماهواره‌های سری Ofeq-8 (معروف به TecSAR), Ofeq-10, Ofeq-13 از این نمونه هستند که از سنسورهای SAR ساخت صنایع Elta System بهره می‌برند که با ارسال پالس‌های مایکروویو و تحلیل بازتاب آن‌ها، تصاویری با وضوح بالا از سطح زمین تولید می‌کنند. وضوح تصویر این سری ماهواره‌ها در حدود نیم متر است. ماهواره‌های سری Ofeq، برخلاف اکثر ماهواره‌های دیگر که در مدار خورشیدآهنگ تزریق می‌شوند، در یک مدار خلاف‌گرد قرار می‌گیرند. موشک‌های حامل این ماهواره‌ها از پایگاه پالماخیم در ساحل مدیترانه در غرب اسرائیل پرتاب می‌شوند؛ این پرتاب‌ها به جای جهت معمول شرقی (که از نیروی چرخشی زمین بهره می‌برد)، به سمت غرب انجام می‌شود تا از پرواز بر فراز مناطق مسکونی یا کشورهای همسایه و افتادن قطعات موشک جلوگیری شود. این مدار خلاف‌گرد به ماهواره امکان می‌دهد دفعات بیشتری در روز از روی خاورمیانه عبور کند و پوشش اطلاعاتی بهتری از این منطقه فراهم آورد. این ماهواره‌ها معمولاً با زاویه انحراف مداری (Inclination) بسیار بالایی، حدود 142 تا 143.5 درجه، در مدار پایین زمین (LEO) قرار می‌گیرند و معمولاً در مدار بیضوی با اوج و حضیض متفاوت (مثلاً حضیض حدود 350 کیلومتر و اوج حدود 750 کیلومتر در مدل‌های قدیمی‌تر، یا حضیض 341 کیلومتر و اوج 594 کیلومتر برای Ofeq-16) قرار می‌گیرند که این ارتفاع کم، امکان تصویربرداری با وضوح بسیار بالا را فراهم می‌کند.


@Science_Prime

کتاب میکروالکترونیک RF نوشته دکتر بهزاد رضوی

یک کتاب خوب برای طراحی RF مدرن با تمرکز بر طراحی CMOS RF و معماری‌های مدرن سیستم در مدارهای مجتمع که در تراشه‌های تلفن همراه، Wi-Fi و بلوتوث و... کاربرد دارد. در این کتاب مباحثی مانند نویز در مدار، خطی‌سازی (Linearization)، اسیلاتورهای کنترل‌شده با ولتاژ (VCOs)، حلقه‌های قفل فاز (PLLs) و سنتزکننده‌های فرکانس بصورت جامع پوشش داده شدند.

@Science_Prime_Books

کتاب مهندسی مایکروویو اثر دیوید پوزار

یک کتاب مفید و مکمل نظری بسیار غنی برای درک تئوری پیشرفته خطوط انتقال، امواج، تحلیل ساختارهای پسیو مثل تحلیل عمیق کوپلرها، تقویت‌کننده‌های پارامتری، کاواک‌ها و فیلترهای مایکروویو


@Science_Prime_Books

شناور «یوری گاگارین» بعنوان گل سرسبد «ناوگان خدمات فضایی آکادمی علوم شوروی»، یک شاهکار در همگرایی مهندسی کشتی‌سازی و مهندسی الکترونیک برای کنترل و هدایت فضاپیمای های شوروی در فضا محسوب می‌شد. این کشتی 53500 تنی تحت پروژه شماره 1909 (Project 1909 "Phoenix") در دهۀ 1970 طراحی و در کارخانه کشتی‌سازی بالتیک (لنینگراد) ساخته شد. طراحی آن بر اساس بدنه تانکرهای کلاس "Sofia" بود، اما تغییرات ساختاری عمیقی برای تبدیل شدن به یک پلتفرم پایدار آزمایشگاهی در آن اعمال شد. کشتی از توربین بخار با قدرت 19000 اسب بخار که سرعتی معادل 18 گره دریایی را فراهم می‌کرد، بهره می‌برد. مهم‌ترین چالش مهندسی در این کشتی، جلوگیری از خمش بدنه بود؛ تغییر شکل بدنه کشتی بر اثر امواج (Hogging and Sagging) می‌توانست کالیبراسیون دقیق آنتن‌ها را برهم بزند. برای رفع این مشکل، مهندسان از یک سیستم لیزری اپتیکال پیشرفته برای اندازه‌گیری لحظه‌ای تغییرات زاویه‌ای بدنه و اصلاح داده‌های آنتن استفاده می‌کردند. همچنین کشتی مجهز به سیستم‌های Stabilizer (باله‌های تثبیت‌کننده فعال) بود تا در شرایط طوفانی، میزان "Roll" و "Pitch" را به حداقل برساند. قلب تپنده این کشتی، سیستم فرمان و اندازه‌گیری رادیویی موسوم به «فوتون» (Foton) بود. معماری آنتن‌ها برای پوشش باندهای فرکانسی مختلف و حفظ لینک مخابراتی با اجرام در حال حرکت با سرعت بالا طراحی شده بود و در همین رابطه دو آنتن سهموی 25 متری (کلاس TNA-57) هر کدام با وزن 240 تن برای ارتباطات دوربرد (Deep Space) و دریافت سیگنال‌های ضعیف و دو آنتن 12 متری که برای ردیابی دقیق و تله‌متری در مدار LEO طراحی شده بودند. سیستم‌های گیرنده مجهز به تقویت‌کننده‌های پارامتریک بودند که با نیتروژن مایع خنک می‌شدند تا نویز حرارتی (Thermal Noise) را کاهش داده و حساسیت گیرنده را به حداکثر برسانند. پایه‌های آنتن‌ها (Gimbals) با کمک سیستم‌های سروو موتور هیدرولیک بسیار دقیق می‌توانست با وجود تکان‌های کشتی، روی هدف قفل بماند. از نظر مداری، وقتی فضاپیما بر فراز اقیانوس اطلس یا بخش‌هایی از اقیانوس آرام بود، خارج از دید ایستگاه‌های زمینی شوروی قرار داشت؛ این کشتی برای پر کردن این شکاف‌های ارتباطی در «مدارهای کور» طراحی شده بود. از طرفی برخلاف کشتی‌های معمولی که صرفاً رله‌کننده (Relay) بودند، «یوری گاگارین» یک MCC (مرکز کنترل مأموریت) شناور بود، این کشتی می‌توانست مستقل از مسکو، فرامین اصلاح مدار، روشن شدن موتورها و دریافت داده‌های حیاتی را پردازش و ارسال کند. کشتی «یوری گاگارین» نمونه‌ای از مهندسی سیستم‌های کلان (Macro-Engineering) با ترکیبی موفق از هیدرودینامیک سنگین و الکترونیک دقیق مایکروویو در دوران جنگ سرد بود.

@Science_Prime