Science Prime
@Science_Prime
در سالهای اخیر، تقاضا برای آنتنهای فضایی با دقت بالا برای ارتباطات زمینی، اکتشافات اعماق فضا و تحقیقات علمی نجومی افزایش یافته است و نیاز به شاخصهای مختلف عملکرد آنتن نیز در حال افزایش است، به خصوص برای اندازهگیری و عملکرد ارتباطی کنترل از راه دور ماهوارهها، تغییر مشخصات آنتن یک عامل کلیدی است که بر عملکرد الکتریکی مانند راندمان آنتن، الگوی تابش و سطح لوب جانبی تأثیر میگذارد. تغییر دورهای محیط حرارتی فضایی که فضاپیما در مدار تجربه میکند منجر به تغییر شکل ساختار و عملکرد اجزایی مانند آنتنهای ماهواره، آرایههای خورشیدی و تلسکوپهای فضایی که به پایداری ساختاری بالایی نیاز دارند، خواهد شد. تحت تأثیر پسزمینه سرد و تاریک فضا و جریان گرمای خورشیدی، دامنه تغییرات دمایی اجزای محافظتنشده در آنتنهای ماهوارهای در مدار میتواند به 200 درجه سانتیگراد برسد و پایداری حرارتی آنتنها را با چالشهای جدی مواجه کند. به دلیل استحکام کم، بازتابش آنتنی که به شکل "مِش" است، در تغییر شکل حرارتی آشکار، تحت طیف گستردهای از تغییرات دما قرار میگیرد، که حفظ دقت سطح آنتن مش با دقت بالا را دشوار میکند. برای حل این چالش، آنتن "مش فیبر کربنی" دارای مزایای جرم کم، استحکام بالا و پایداری حرارتی خوب است و به طور گسترده در ماموریت های فضایی مختلف قابل استفاده و بسیار کاربردی است.
@Science_Prime
@Science_Prime
👍3
@Science_Prime-فیزیک حالت جامد کیتل.pdf
46.9 MB
کتاب فیزیک حالت جامد کیتل
از منابع کلاسیک و جامع در زمینه فیزیک ماده چگال که به دلیل رویکرد شفاف و مثالهای کاربردیاش، برای دانشجویان و پژوهشگران این حوزه بسیار محبوب است.
@Science_Prime
از منابع کلاسیک و جامع در زمینه فیزیک ماده چگال که به دلیل رویکرد شفاف و مثالهای کاربردیاش، برای دانشجویان و پژوهشگران این حوزه بسیار محبوب است.
@Science_Prime
🔥4🍓1
اسپیسایکس به دلیل هزینۀ پرتاب پایین، مشتریان زیادی دارد؛ اما با این وجود علت اینکه شرکتهای دیگر هم مشتری قابل قبول برای پرتابهایشان دارند چیست؟
همه چیز به اینکه محموله چیست و از نظر جرم و اندازه چقدر است و به مداری که میخواهیم آن را قرار دهیم، بستگی دارد. پرتاب فالکن 9 اکنون 67 میلیون $ برای 16.7 تن محموله برای مدار LEO هزینه دارد که معادل قیمت پایه حدوداً 4000 $ به ازای هر ک.گ برای این مدار است. برای مقایسه، شرکت Rocket Lab موشک Electron خود را به قیمت 7.5 میلیون $ ارائه میکند که قادر است 300 ک.گ محموله را به LEO برساند. این مبلغ برای مدار LEO به ازای هر ک.گ حداقل 25000 $ است که بیش از 6X قیمتی است که اسپیسایکس دریافت میکند. اما مشکل فالکن این است که بسیاری از مشتریان به محموله 16 تنی در مدار نیاز ندارند و یک ماهواره 250 ک.گ ممکن است بتواند آنها را به تمام اهدافشان با قیمت بسیار پایینتری برساند. برای حل این مشکل، اسپیسایکس پرتاب اشتراکی را ارائه میکند، که در آن ماهواره کوچک با پرواز فالکن 9 به همراه چند محمولۀ دیگر پرتاب میشود، اما مشکل اینجاست که در این حالت تعیین شیب و مدار در اختیار مشتری اصلی است. البته میتوان یک مرحله extra-kick به محموله اضافه کرد و آن را به شرایط مدنظر تغییر داد، اما تبعاً این هم منجر به هزینه اضافی خواهد شد. به طور خلاصه، شرکتهایی مانند Rocket Lab یک سرویس سفارشی ارائه میکنند که قیمت پایین پرتاب، امکان پرتاب اختصاصی را فقط برای یک محموله خاص فراهم کند. بعنوان مثال برای مدار خورشیدیآهنگ ممکن است موشک الکترون ارزانترین راه باشد.
@Science_Prime
همه چیز به اینکه محموله چیست و از نظر جرم و اندازه چقدر است و به مداری که میخواهیم آن را قرار دهیم، بستگی دارد. پرتاب فالکن 9 اکنون 67 میلیون $ برای 16.7 تن محموله برای مدار LEO هزینه دارد که معادل قیمت پایه حدوداً 4000 $ به ازای هر ک.گ برای این مدار است. برای مقایسه، شرکت Rocket Lab موشک Electron خود را به قیمت 7.5 میلیون $ ارائه میکند که قادر است 300 ک.گ محموله را به LEO برساند. این مبلغ برای مدار LEO به ازای هر ک.گ حداقل 25000 $ است که بیش از 6X قیمتی است که اسپیسایکس دریافت میکند. اما مشکل فالکن این است که بسیاری از مشتریان به محموله 16 تنی در مدار نیاز ندارند و یک ماهواره 250 ک.گ ممکن است بتواند آنها را به تمام اهدافشان با قیمت بسیار پایینتری برساند. برای حل این مشکل، اسپیسایکس پرتاب اشتراکی را ارائه میکند، که در آن ماهواره کوچک با پرواز فالکن 9 به همراه چند محمولۀ دیگر پرتاب میشود، اما مشکل اینجاست که در این حالت تعیین شیب و مدار در اختیار مشتری اصلی است. البته میتوان یک مرحله extra-kick به محموله اضافه کرد و آن را به شرایط مدنظر تغییر داد، اما تبعاً این هم منجر به هزینه اضافی خواهد شد. به طور خلاصه، شرکتهایی مانند Rocket Lab یک سرویس سفارشی ارائه میکنند که قیمت پایین پرتاب، امکان پرتاب اختصاصی را فقط برای یک محموله خاص فراهم کند. بعنوان مثال برای مدار خورشیدیآهنگ ممکن است موشک الکترون ارزانترین راه باشد.
@Science_Prime
👍5
در مأموریت آپولو علاوه بر موتورهای شناخته شده F-1 و J-2 که نیروبخش Saturn V بوند، دو موتور دیگر نیز در سیستم پرتاب در S-IVB (مرحله سوم) وجود داشت که در دو پاد در 180 درجه از یکدیگر نصب شده بودند که کنترل چرخش را در طول مراحل پرواز موتور J-2 و پیچ و بنک را در طول دورههای فرود و برخاست فراهم میکردند. همچنین ضربه مانور در هنگام اتصال و جدایش ماژول قمری را به عنوان اقدام دیگر آنها تا زمان اتمام سوخت در نظر گرفته بودند. هر پاد شامل چهار موتور بود. یک Rocketdyne واحد SE 7-1 (اقتباس شده از برنامه Gemini) با رانش 72 پوندی (310 نیوتن) و سه مجموعه TR-204 با رانش 150 پوندی (670 نیوتن) برای انجام عملکردهای کنترل نگرش. هر سیستم پیشرانه و منبع فشار مستقل خود را داشت و همه موتورها پیشرانه هایپرگولیک میسوزاندند.
@Science_Prime
@Science_Prime
❤2🔥2👍1
در یک انفجار هستهای بسته به ارتفاع انفجار، یک جریان بالارونده قوی همراه با بادهای جاری به نام "پسباد" تولید میشود که میتواند باعث مکش مقادیر مختلفی از خاک و زباله از سطح زمین به داخل ابر شود. رنگ ابر در ابتدا قرمز یا قهوه ای مایل به قرمز است که به دلیل وجود اسید و اکسیدهای نیتروژن است و با سردی و تراکم fireball، رنگ آن به سفید تغییر میکند که عمدتاً به دلیل قطرات آب است. ارتفاع نهایی ابر رادیواکتیو به انرژی گرمایی سلاح و شرایط جوی بستگی دارد؛ اگر ابر به تروپوپوز در حدود 9-12 ک.م بالاتر از سطح زمین برسد، تمایل به گسترش آن وجود دارد. اما اگر انرژی کافی در ابر رادیواکتیو در این ارتفاع باقی بماند، بخشی از آن به هوای پایدارتر استراتوسفر صعود خواهد کرد. ابر پس از حدود 10 دقیقه به حداکثر ارتفاع خود میرسد؛ اما به رشد جانبی ادامه میدهد تا شکل قارچ را ایجاد کند. ابر ممکن است برای حدود یک ساعت یا بیشتر قابل مشاهده باشد قبل از اینکه توسط بادها در جو اطراف پراکنده شود و در آنجا با ابرهای طبیعی در آسمان ادغام شود.
@Science_Prime
@Science_Prime
❤🔥1🥰1
در کمتر از یک میکرو ثانیه پس از انفجار هستهای، Fireball تشکیل شده و بلافاصله شروع به رشد میکند. این رشد به دلیل افزایش جرم همراه با کاهش دما است. در یک سلاح 1 مگاتنی در عرض 0/7 میلی ثانیه پس از انفجار، Fireball حدود 135 متر عرض دارد و این مقدار در 10 ثانیه به حداکثر مقدار حدود 1800 متر افزایش یافته و سپس با سرعت حدود 80 متر در ثانیه بالا میرود. در نهایت پس از یک دقیقه، Fireball به میزانی سرد شده که دیگر تشعشع قابل مشاهدهای از خود ساطع نمیکند.
@Science_Prime
@Science_Prime
👍3👏1