پوشش جاذب رادار (RAM) در جنگندههای پنهانکار، بسیار حساس است. در اثر گرمای بیش از حد، خراش، حتی تابش خورشید در مدت زمان طولانی آسیب میببیند. البته در لحظه از بین نمیرود، اما به مرور زمان تحلیل میرود و نیاز به نگهداری مداوم دارد. این یکی از دلایلی است که یک ساعت پرواز F-22 حداقل 60 هزار دو درصددلار هزینه دارد ( رقم 2019) و یکی از دلایلی است که F-22 یکی از پایینترین نرخهای توانایی ماموریت را دارد. در مقایسه با جنگندههای نسل 4، حدود %50 از آنها به طور متوسط توانایی انجام ماموریت کامل را دارند. جنگنده F-35 هم همین مشکل را دارد. کمتر از %15 از جنگندههای F-35B و حدود %2 از F-35C های نیروی دریایی آمریکا به طور میانگین برای بیش از دو سال به طور کامل قادر به انجام ماموریت بودند. این یکی از دلایلی است که بسیاری از کشورها نمیتوانند هیچ ناوگان نسبتاً بزرگی از هواپیماهای نسل 5 را اداره کنند، زیرا تعمیر و نگهداری آنها بسیار پرهزینه است.
@Science_Prime
@Science_Prime
👍5
Science Prime
@Science_Prime
در سالهای اخیر، تقاضا برای آنتنهای فضایی با دقت بالا برای ارتباطات زمینی، اکتشافات اعماق فضا و تحقیقات علمی نجومی افزایش یافته است و نیاز به شاخصهای مختلف عملکرد آنتن نیز در حال افزایش است، به خصوص برای اندازهگیری و عملکرد ارتباطی کنترل از راه دور ماهوارهها، تغییر مشخصات آنتن یک عامل کلیدی است که بر عملکرد الکتریکی مانند راندمان آنتن، الگوی تابش و سطح لوب جانبی تأثیر میگذارد. تغییر دورهای محیط حرارتی فضایی که فضاپیما در مدار تجربه میکند منجر به تغییر شکل ساختار و عملکرد اجزایی مانند آنتنهای ماهواره، آرایههای خورشیدی و تلسکوپهای فضایی که به پایداری ساختاری بالایی نیاز دارند، خواهد شد. تحت تأثیر پسزمینه سرد و تاریک فضا و جریان گرمای خورشیدی، دامنه تغییرات دمایی اجزای محافظتنشده در آنتنهای ماهوارهای در مدار میتواند به 200 درجه سانتیگراد برسد و پایداری حرارتی آنتنها را با چالشهای جدی مواجه کند. به دلیل استحکام کم، بازتابش آنتنی که به شکل "مِش" است، در تغییر شکل حرارتی آشکار، تحت طیف گستردهای از تغییرات دما قرار میگیرد، که حفظ دقت سطح آنتن مش با دقت بالا را دشوار میکند. برای حل این چالش، آنتن "مش فیبر کربنی" دارای مزایای جرم کم، استحکام بالا و پایداری حرارتی خوب است و به طور گسترده در ماموریت های فضایی مختلف قابل استفاده و بسیار کاربردی است.
@Science_Prime
@Science_Prime
👍3
@Science_Prime-فیزیک حالت جامد کیتل.pdf
46.9 MB
کتاب فیزیک حالت جامد کیتل
از منابع کلاسیک و جامع در زمینه فیزیک ماده چگال که به دلیل رویکرد شفاف و مثالهای کاربردیاش، برای دانشجویان و پژوهشگران این حوزه بسیار محبوب است.
@Science_Prime
از منابع کلاسیک و جامع در زمینه فیزیک ماده چگال که به دلیل رویکرد شفاف و مثالهای کاربردیاش، برای دانشجویان و پژوهشگران این حوزه بسیار محبوب است.
@Science_Prime
🔥4🍓1
اسپیسایکس به دلیل هزینۀ پرتاب پایین، مشتریان زیادی دارد؛ اما با این وجود علت اینکه شرکتهای دیگر هم مشتری قابل قبول برای پرتابهایشان دارند چیست؟
همه چیز به اینکه محموله چیست و از نظر جرم و اندازه چقدر است و به مداری که میخواهیم آن را قرار دهیم، بستگی دارد. پرتاب فالکن 9 اکنون 67 میلیون $ برای 16.7 تن محموله برای مدار LEO هزینه دارد که معادل قیمت پایه حدوداً 4000 $ به ازای هر ک.گ برای این مدار است. برای مقایسه، شرکت Rocket Lab موشک Electron خود را به قیمت 7.5 میلیون $ ارائه میکند که قادر است 300 ک.گ محموله را به LEO برساند. این مبلغ برای مدار LEO به ازای هر ک.گ حداقل 25000 $ است که بیش از 6X قیمتی است که اسپیسایکس دریافت میکند. اما مشکل فالکن این است که بسیاری از مشتریان به محموله 16 تنی در مدار نیاز ندارند و یک ماهواره 250 ک.گ ممکن است بتواند آنها را به تمام اهدافشان با قیمت بسیار پایینتری برساند. برای حل این مشکل، اسپیسایکس پرتاب اشتراکی را ارائه میکند، که در آن ماهواره کوچک با پرواز فالکن 9 به همراه چند محمولۀ دیگر پرتاب میشود، اما مشکل اینجاست که در این حالت تعیین شیب و مدار در اختیار مشتری اصلی است. البته میتوان یک مرحله extra-kick به محموله اضافه کرد و آن را به شرایط مدنظر تغییر داد، اما تبعاً این هم منجر به هزینه اضافی خواهد شد. به طور خلاصه، شرکتهایی مانند Rocket Lab یک سرویس سفارشی ارائه میکنند که قیمت پایین پرتاب، امکان پرتاب اختصاصی را فقط برای یک محموله خاص فراهم کند. بعنوان مثال برای مدار خورشیدیآهنگ ممکن است موشک الکترون ارزانترین راه باشد.
@Science_Prime
همه چیز به اینکه محموله چیست و از نظر جرم و اندازه چقدر است و به مداری که میخواهیم آن را قرار دهیم، بستگی دارد. پرتاب فالکن 9 اکنون 67 میلیون $ برای 16.7 تن محموله برای مدار LEO هزینه دارد که معادل قیمت پایه حدوداً 4000 $ به ازای هر ک.گ برای این مدار است. برای مقایسه، شرکت Rocket Lab موشک Electron خود را به قیمت 7.5 میلیون $ ارائه میکند که قادر است 300 ک.گ محموله را به LEO برساند. این مبلغ برای مدار LEO به ازای هر ک.گ حداقل 25000 $ است که بیش از 6X قیمتی است که اسپیسایکس دریافت میکند. اما مشکل فالکن این است که بسیاری از مشتریان به محموله 16 تنی در مدار نیاز ندارند و یک ماهواره 250 ک.گ ممکن است بتواند آنها را به تمام اهدافشان با قیمت بسیار پایینتری برساند. برای حل این مشکل، اسپیسایکس پرتاب اشتراکی را ارائه میکند، که در آن ماهواره کوچک با پرواز فالکن 9 به همراه چند محمولۀ دیگر پرتاب میشود، اما مشکل اینجاست که در این حالت تعیین شیب و مدار در اختیار مشتری اصلی است. البته میتوان یک مرحله extra-kick به محموله اضافه کرد و آن را به شرایط مدنظر تغییر داد، اما تبعاً این هم منجر به هزینه اضافی خواهد شد. به طور خلاصه، شرکتهایی مانند Rocket Lab یک سرویس سفارشی ارائه میکنند که قیمت پایین پرتاب، امکان پرتاب اختصاصی را فقط برای یک محموله خاص فراهم کند. بعنوان مثال برای مدار خورشیدیآهنگ ممکن است موشک الکترون ارزانترین راه باشد.
@Science_Prime
👍5
در مأموریت آپولو علاوه بر موتورهای شناخته شده F-1 و J-2 که نیروبخش Saturn V بوند، دو موتور دیگر نیز در سیستم پرتاب در S-IVB (مرحله سوم) وجود داشت که در دو پاد در 180 درجه از یکدیگر نصب شده بودند که کنترل چرخش را در طول مراحل پرواز موتور J-2 و پیچ و بنک را در طول دورههای فرود و برخاست فراهم میکردند. همچنین ضربه مانور در هنگام اتصال و جدایش ماژول قمری را به عنوان اقدام دیگر آنها تا زمان اتمام سوخت در نظر گرفته بودند. هر پاد شامل چهار موتور بود. یک Rocketdyne واحد SE 7-1 (اقتباس شده از برنامه Gemini) با رانش 72 پوندی (310 نیوتن) و سه مجموعه TR-204 با رانش 150 پوندی (670 نیوتن) برای انجام عملکردهای کنترل نگرش. هر سیستم پیشرانه و منبع فشار مستقل خود را داشت و همه موتورها پیشرانه هایپرگولیک میسوزاندند.
@Science_Prime
@Science_Prime
❤2🔥2👍1