🔺 دانشمندان: هسته داخلی زمین احتمالا تغییر شکل داده است!
🔹 یه گروه از دانشمندان میگن هسته داخلی زمین احتمالا تو 20 سال گذشته تغییر شکل داده. معمولا فکر میکنیم هسته داخلی مثل یه توپه، اما ممکنه لبههاش تا 100 متر یا بیشتر تغییر ارتفاع داده باشن.
🔹 هسته زمین مثل قلب تپنده سیارهمونه، چون یه میدان مغناطیسی تولید میکنه که از زندگی روی زمین در برابر تشعشعات سوزان خورشید محافظت میکنه. هسته داخلی مستقل از هسته خارجی مایع و بقیه سیاره میچرخه. بدون این حرکت، زمین میمیره و مثل مریخ خشک و بیحاصل میشه، چون مریخ میلیاردها سال پیش میدان مغناطیسیش رو از دست داد.
❕ محققان امواج شوک ناشی از زلزلهها رو اندازه میگیرن، چون این امواج از داخل سیاره رد میشن. نحوه حرکت این امواج نشون میده که از چه نوع موادی رد شدن، از جمله هسته داخلی، و کمک میکنه تا یه تصویری از زیر پاهامون داشته باشیم.
🔹 این تغییر شکل ممکنه جایی اتفاق بیفته که لبه هسته داخلی جامد با هسته خارجی فلزی مایع خیلی داغ تماس پیدا میکنه. دانشمندان در اصل دنبال این بودن که چرا هسته داخلی قبل از اینکه دوباره تو سال 2010 سرعتش زیاد بشه، سرعتش نسبت به چرخش زمین کم شده بود.
🔹 تحلیل جدید الگوهای امواج لرزهای زلزلههایی رو بررسی کرده که بین سالهای 1991 تا 2023 تو یه مکان تکرار شدن. این کار کمک کرده تا نشون داده بشه که هسته داخلی تو طول زمان چطور تغییر میکنه. به نظر میرسه این تغییر شکل تو مرز هسته داخلی و خارجی اتفاق میافته، جایی که هسته داخلی نزدیک نقطه ذوبه. جریان مایع هسته خارجی و همچنین کشش میدان گرانشی ناهموار ممکنه باعث تغییر شکل بشه.
❕ هسته زمین یه بخش جامد از نیکل و آهن تو مرکزش داره که تو یه لایه مایع داغ شناوره. حالا فکر کن این هسته داخلی مثل یه توپ پلاستیکی باشه که تو یه ظرف پر از آب داغ میچرخه. اگه جریان آب یا نیروی جاذبه یه کم نامتعادل باشه، ممکنه این توپ تو بعضی جاها فشرده بشه یا کش بیاد و شکلش عوض بشه. این چیزیه که دانشمندا فکر میکنن داره تو هسته زمین اتفاق میافته. این تغییر شکل میتونه روی میدان مغناطیسی زمین، که مثل یه سپر محافظ برای ما عمل میکنه، تأثیر بذاره. اگه این سپر ضعیف بشه، اشعههای خورشید میتونن به زمین آسیب بزنن و زندگی رو سختتر کنن.
🔹 درسته که این یافتهها احتمالا تاثیری تو زندگی روزمره ما ندارن، اما دانشمندان میخوان بدونن وسط زمین چه خبره. ممکنه این تغییرات با تغییرات میدان مغناطیسی زمین مرتبط باشن.
[منبع] [منبع]
🆔 @Science_Focus
#زمینشناسی #هسته_زمین #میدان_مغناطیسی #زلزله #تغییرات_زمین
🔹 یه گروه از دانشمندان میگن هسته داخلی زمین احتمالا تو 20 سال گذشته تغییر شکل داده. معمولا فکر میکنیم هسته داخلی مثل یه توپه، اما ممکنه لبههاش تا 100 متر یا بیشتر تغییر ارتفاع داده باشن.
🔹 هسته زمین مثل قلب تپنده سیارهمونه، چون یه میدان مغناطیسی تولید میکنه که از زندگی روی زمین در برابر تشعشعات سوزان خورشید محافظت میکنه. هسته داخلی مستقل از هسته خارجی مایع و بقیه سیاره میچرخه. بدون این حرکت، زمین میمیره و مثل مریخ خشک و بیحاصل میشه، چون مریخ میلیاردها سال پیش میدان مغناطیسیش رو از دست داد.
❕ محققان امواج شوک ناشی از زلزلهها رو اندازه میگیرن، چون این امواج از داخل سیاره رد میشن. نحوه حرکت این امواج نشون میده که از چه نوع موادی رد شدن، از جمله هسته داخلی، و کمک میکنه تا یه تصویری از زیر پاهامون داشته باشیم.
🔹 این تغییر شکل ممکنه جایی اتفاق بیفته که لبه هسته داخلی جامد با هسته خارجی فلزی مایع خیلی داغ تماس پیدا میکنه. دانشمندان در اصل دنبال این بودن که چرا هسته داخلی قبل از اینکه دوباره تو سال 2010 سرعتش زیاد بشه، سرعتش نسبت به چرخش زمین کم شده بود.
🔹 تحلیل جدید الگوهای امواج لرزهای زلزلههایی رو بررسی کرده که بین سالهای 1991 تا 2023 تو یه مکان تکرار شدن. این کار کمک کرده تا نشون داده بشه که هسته داخلی تو طول زمان چطور تغییر میکنه. به نظر میرسه این تغییر شکل تو مرز هسته داخلی و خارجی اتفاق میافته، جایی که هسته داخلی نزدیک نقطه ذوبه. جریان مایع هسته خارجی و همچنین کشش میدان گرانشی ناهموار ممکنه باعث تغییر شکل بشه.
❕ هسته زمین یه بخش جامد از نیکل و آهن تو مرکزش داره که تو یه لایه مایع داغ شناوره. حالا فکر کن این هسته داخلی مثل یه توپ پلاستیکی باشه که تو یه ظرف پر از آب داغ میچرخه. اگه جریان آب یا نیروی جاذبه یه کم نامتعادل باشه، ممکنه این توپ تو بعضی جاها فشرده بشه یا کش بیاد و شکلش عوض بشه. این چیزیه که دانشمندا فکر میکنن داره تو هسته زمین اتفاق میافته. این تغییر شکل میتونه روی میدان مغناطیسی زمین، که مثل یه سپر محافظ برای ما عمل میکنه، تأثیر بذاره. اگه این سپر ضعیف بشه، اشعههای خورشید میتونن به زمین آسیب بزنن و زندگی رو سختتر کنن.
🔹 درسته که این یافتهها احتمالا تاثیری تو زندگی روزمره ما ندارن، اما دانشمندان میخوان بدونن وسط زمین چه خبره. ممکنه این تغییرات با تغییرات میدان مغناطیسی زمین مرتبط باشن.
[منبع] [منبع]
🆔 @Science_Focus
#زمینشناسی #هسته_زمین #میدان_مغناطیسی #زلزله #تغییرات_زمین
Bbc
Earth's inner core may have changed shape, say scientists
The findings shed light on a deeply mysterious part of Earth that is key to life on our planet.
🔺 کشف بزرگترین ساختار شناخته شده در جهان: کیپو (Quipu) با طول ۱.۳ میلیارد سال نوری
🔹 اخیراً ستارهشناسان یک ساختار عظیم کیهانی به نام «کیپو» را کشف کردهاند که با طول ۱.۳ میلیارد سال نوری، بزرگترین ساختار شناخته شده در جهان است. این ساختار که به نام سیستم ثبت دادههای اینکاها (طنابهای گرهدار) نامگذاری شده، از یک رشته اصلی بلند تشکیل شده که چندین رشته کوچکتر از آن منشعب میشوند.
🔹 کیپو حدود ۲۰۰ کوادریلیون برابر جرم خورشید دارد و یکی از پرجرمترین ساختارهای کیهانی مشاهده شده است. دانشمندان موسسه مکس پلانک این ساختار را حین بررسی خوشههای کهکشانی در فاصله ۴۲۵ تا ۸۱۵ میلیون سال نوری از زمین کشف کردند.
🔹 علاوه بر کیپو، محققان چهار ابَرساختار عظیم دیگر را نیز شناسایی کردهاند. این پنج ابَرساختار در مجموع ۴۵٪ خوشههای کهکشانی شناخته شده، ۳۰٪ کهکشانهای قابل مشاهده و ۲۵٪ ماده جهان را در خود جای دادهاند، در حالی که تنها ۱۳٪ حجم آن را اشغال میکنند.
❕ برای درک بهتر اندازه کیپو، تصور کنید که کهکشان راه شیری ما مثل یک سکه است. در این مقیاس، کیپو به اندازه یک زمین فوتبال خواهد بود! این ساختار آنقدر بزرگ است که نور برای طی کردن طول آن به ۱.۳ میلیارد سال زمان نیاز دارد. جالب است بدانید که این ساختارهای عظیم دائمی نیستند و با گذشت میلیاردها سال، به دلیل انبساط جهان، به تدریج به ساختارهای کوچکتر تجزیه خواهند شد.
[منبع]
🆔 @Science_Focus
#نجوم #کیهانشناسی #فضا #کیپو
🔹 اخیراً ستارهشناسان یک ساختار عظیم کیهانی به نام «کیپو» را کشف کردهاند که با طول ۱.۳ میلیارد سال نوری، بزرگترین ساختار شناخته شده در جهان است. این ساختار که به نام سیستم ثبت دادههای اینکاها (طنابهای گرهدار) نامگذاری شده، از یک رشته اصلی بلند تشکیل شده که چندین رشته کوچکتر از آن منشعب میشوند.
🔹 کیپو حدود ۲۰۰ کوادریلیون برابر جرم خورشید دارد و یکی از پرجرمترین ساختارهای کیهانی مشاهده شده است. دانشمندان موسسه مکس پلانک این ساختار را حین بررسی خوشههای کهکشانی در فاصله ۴۲۵ تا ۸۱۵ میلیون سال نوری از زمین کشف کردند.
🔹 علاوه بر کیپو، محققان چهار ابَرساختار عظیم دیگر را نیز شناسایی کردهاند. این پنج ابَرساختار در مجموع ۴۵٪ خوشههای کهکشانی شناخته شده، ۳۰٪ کهکشانهای قابل مشاهده و ۲۵٪ ماده جهان را در خود جای دادهاند، در حالی که تنها ۱۳٪ حجم آن را اشغال میکنند.
❕ برای درک بهتر اندازه کیپو، تصور کنید که کهکشان راه شیری ما مثل یک سکه است. در این مقیاس، کیپو به اندازه یک زمین فوتبال خواهد بود! این ساختار آنقدر بزرگ است که نور برای طی کردن طول آن به ۱.۳ میلیارد سال زمان نیاز دارد. جالب است بدانید که این ساختارهای عظیم دائمی نیستند و با گذشت میلیاردها سال، به دلیل انبساط جهان، به تدریج به ساختارهای کوچکتر تجزیه خواهند شد.
[منبع]
🆔 @Science_Focus
#نجوم #کیهانشناسی #فضا #کیپو
The Brighter Side of News
Astronomers discover Quipu, the largest known structure in the universe
Quipu, a massive cosmic structure spanning 1.3 billion light-years, is now the largest known formation in the universe, reshaping our understanding of space.
🔺 دانشمندان با تلسکوپ جیمز وب تصویر خیرهکنندهای از شکلگیری یک ستاره تازه متولد شده ثبت کردند
🔹 تلسکوپ فضایی جیمز وب تصویری خیرهکننده از یک ستاره نو متولد شده به نام HH30 ثبت کرده که جزئیات بیسابقهای از شکلگیری این ستاره را نشان میدهد. این ستاره در فاصله 450 سال نوری از ما در صورت فلکی ثور قرار دارد.
❕ صورت فلکی ثور یکی از صور فلکی قدیمی و شناختهشده در نجوم است که به شکل یک گاو نر نشان داده میشود. این صورت فلکی در نیمکره شمالی آسمان قرار دارد و یکی از صور فلکی مهم در نجوم باستانی به شمار میرفت. ثور همچنین به خاطر داشتن خوشه ستارهای هیادها و سحابی خرچنگ معروف است.
🔹 این تصویر جدید که به عنوان عکس ماه انتخاب شده، دیسک پیشسیارهای اطراف این ستاره را به صورت لبهای نشان میدهد که با یک جریان گازی و غباری مخروطی شکل و یک جت باریک که به فضای بیرون میزند، همراه است.
🔹 تلسکوپ جیمز وب با ابزارهای فروسرخ قدرتمند خود میتواند از طریق غبار به مطالعه شکلگیری ستارگان، کهکشانها و حتی جو سیارات فراخورشیدی بپردازد.
🔹 مشاهدات تلسکوپ هابل قبلاً نمایشی خیرهکننده از دیسک غباری این ستاره را نشان داده بود، اما تلسکوپ جیمز وب اکنون جزئیات بیسابقهای از این سیستم را آشکار کرده است.
🔹 تیمی از اخترشناسان تصاویر تلسکوپ جیمز وب، هابل و آرایه میلیمتری آتاکاما را ترکیب کردند تا ظاهر دیسک را در طول موجهای مختلف مطالعه کنند.
🔹 این مشاهدات نشان داد که دانههای غبار کوچک در ناحیه وسیعتری پخش شدهاند، در حالی که دانههای بزرگتر در یک ناحیه باریک در صفحه دیسک قرار دارند. این یافتهها به درک فرآیند شکلگیری سیارات کمک میکند.
🔹 مطالعه اخیر نه تنها رفتار دانههای غبار را در HH30 آشکار کرد، بلکه ساختارهای مختلفی را نیز درون یکدیگر آشکار ساخت، از جمله یک جت باریک با سرعت بالا که از دیسک مرکزی بیرون میزند.
🔹 این مطالعه به ما کمک میکند تا درباره چگونگی تشکیل سیستمهای سیارهای فراخورشیدی و همچنین منشأ منظومه شمسی خود بیشتر بدانیم.
[منبع]
🆔 @Science_Focus
#تلسکوپ_جیمزوب #ستاره_شناسی #کیهان #ستارگان #سیارات
🔹 تلسکوپ فضایی جیمز وب تصویری خیرهکننده از یک ستاره نو متولد شده به نام HH30 ثبت کرده که جزئیات بیسابقهای از شکلگیری این ستاره را نشان میدهد. این ستاره در فاصله 450 سال نوری از ما در صورت فلکی ثور قرار دارد.
❕ صورت فلکی ثور یکی از صور فلکی قدیمی و شناختهشده در نجوم است که به شکل یک گاو نر نشان داده میشود. این صورت فلکی در نیمکره شمالی آسمان قرار دارد و یکی از صور فلکی مهم در نجوم باستانی به شمار میرفت. ثور همچنین به خاطر داشتن خوشه ستارهای هیادها و سحابی خرچنگ معروف است.
🔹 این تصویر جدید که به عنوان عکس ماه انتخاب شده، دیسک پیشسیارهای اطراف این ستاره را به صورت لبهای نشان میدهد که با یک جریان گازی و غباری مخروطی شکل و یک جت باریک که به فضای بیرون میزند، همراه است.
🔹 تلسکوپ جیمز وب با ابزارهای فروسرخ قدرتمند خود میتواند از طریق غبار به مطالعه شکلگیری ستارگان، کهکشانها و حتی جو سیارات فراخورشیدی بپردازد.
🔹 مشاهدات تلسکوپ هابل قبلاً نمایشی خیرهکننده از دیسک غباری این ستاره را نشان داده بود، اما تلسکوپ جیمز وب اکنون جزئیات بیسابقهای از این سیستم را آشکار کرده است.
🔹 تیمی از اخترشناسان تصاویر تلسکوپ جیمز وب، هابل و آرایه میلیمتری آتاکاما را ترکیب کردند تا ظاهر دیسک را در طول موجهای مختلف مطالعه کنند.
🔹 این مشاهدات نشان داد که دانههای غبار کوچک در ناحیه وسیعتری پخش شدهاند، در حالی که دانههای بزرگتر در یک ناحیه باریک در صفحه دیسک قرار دارند. این یافتهها به درک فرآیند شکلگیری سیارات کمک میکند.
🔹 مطالعه اخیر نه تنها رفتار دانههای غبار را در HH30 آشکار کرد، بلکه ساختارهای مختلفی را نیز درون یکدیگر آشکار ساخت، از جمله یک جت باریک با سرعت بالا که از دیسک مرکزی بیرون میزند.
🔹 این مطالعه به ما کمک میکند تا درباره چگونگی تشکیل سیستمهای سیارهای فراخورشیدی و همچنین منشأ منظومه شمسی خود بیشتر بدانیم.
[منبع]
🆔 @Science_Focus
#تلسکوپ_جیمزوب #ستاره_شناسی #کیهان #ستارگان #سیارات
🔺 کشف حالت کوانتومی جدید در گرافن که میتواند محاسبات کوانتومی را متحول کند
🔹 گرافن، که به عنوان ماده شگفتانگیز شناخته میشود، بار دیگر دانشمندان را شگفتزده کرده است. این بار، حالتهای کوانتومی جدیدی در لایههای پیچخورده گرافن کشف شده است. یک تیم تحقیقاتی موفق به شناسایی کریستالهای الکترونیکی توپولوژیکی در این لایهها شدهاند.
🔹 این مطالعه نشان میدهد که الکترونها در گرافن میتوانند به شکلی کاملاً منظم و ثابت قرار بگیرند، در حالی که همگی با هم میچرخند، مانند رقصندههای باله که حرکات هماهنگ انجام میدهند. این رفتار کوانتومی عجیب باعث میشود جریان الکتریکی به راحتی در لبههای ماده جریان یابد، در حالی که داخل ماده غیرهادی باقی میماند، زیرا الکترونها در جای خود ثابت هستند.
🔹 این حالتهای کوانتومی میتوانند در آینده برای توسعه دستگاههای الکترونیکی کممصرف و کاربردهای محاسبات کوانتومی مقاوم در برابر خطا استفاده شوند.
❕ توپولوژی مطالعه شکلها و فضاهایی است که حتی اگر کشیده، پیچخورده یا تغییر شکل داده شوند، بدون برش یا چسباندن، تغییر نمیکنند. یک مثال ساده از توپولوژی، نوار موبیوس است که نمیتوان آن را بدون پاره کردن به حالت اولیه بازگرداند. مواد توپولوژیکی به دلیل مقاومت در برابر عوامل خارجی، رفتار کوانتومی پایدار و قویای از خود نشان میدهند.
🔹 در این مطالعه، محققان دو لایه نازک گرافن را روی هم قرار دادند و یکی از آنها را کمی چرخاندند. این چرخش کوچک باعث ایجاد الگوی موآر (moiré) شد که در آن برخی اتمهای کربن از هر دو لایه کاملاً همتراز شدند، اما برخی دیگر ناهمتراز باقی ماندند. این ساختار پیچخورده رفتار الکترونها را به طور کامل تغییر داد و باعث شد الکترونها در داخل ماده ثابت بمانند، اما در لبهها به راحتی حرکت کنند.
❕ این کشف میتواند به توسعه دستگاههای الکترونیکی بسیار کارآمد و کاربردهای محاسبات کوانتومی کمک کند. این مطالعه در مجله Nature منتشر شده است.
[منبع] [منبع] [منبع]
🆔 @Science_Focus
#گرافن #کوانتوم #فناوری #محاسبات_کوانتومی #علم_مواد #فیزیک
🔹 گرافن، که به عنوان ماده شگفتانگیز شناخته میشود، بار دیگر دانشمندان را شگفتزده کرده است. این بار، حالتهای کوانتومی جدیدی در لایههای پیچخورده گرافن کشف شده است. یک تیم تحقیقاتی موفق به شناسایی کریستالهای الکترونیکی توپولوژیکی در این لایهها شدهاند.
🔹 این مطالعه نشان میدهد که الکترونها در گرافن میتوانند به شکلی کاملاً منظم و ثابت قرار بگیرند، در حالی که همگی با هم میچرخند، مانند رقصندههای باله که حرکات هماهنگ انجام میدهند. این رفتار کوانتومی عجیب باعث میشود جریان الکتریکی به راحتی در لبههای ماده جریان یابد، در حالی که داخل ماده غیرهادی باقی میماند، زیرا الکترونها در جای خود ثابت هستند.
🔹 این حالتهای کوانتومی میتوانند در آینده برای توسعه دستگاههای الکترونیکی کممصرف و کاربردهای محاسبات کوانتومی مقاوم در برابر خطا استفاده شوند.
❕ توپولوژی مطالعه شکلها و فضاهایی است که حتی اگر کشیده، پیچخورده یا تغییر شکل داده شوند، بدون برش یا چسباندن، تغییر نمیکنند. یک مثال ساده از توپولوژی، نوار موبیوس است که نمیتوان آن را بدون پاره کردن به حالت اولیه بازگرداند. مواد توپولوژیکی به دلیل مقاومت در برابر عوامل خارجی، رفتار کوانتومی پایدار و قویای از خود نشان میدهند.
🔹 در این مطالعه، محققان دو لایه نازک گرافن را روی هم قرار دادند و یکی از آنها را کمی چرخاندند. این چرخش کوچک باعث ایجاد الگوی موآر (moiré) شد که در آن برخی اتمهای کربن از هر دو لایه کاملاً همتراز شدند، اما برخی دیگر ناهمتراز باقی ماندند. این ساختار پیچخورده رفتار الکترونها را به طور کامل تغییر داد و باعث شد الکترونها در داخل ماده ثابت بمانند، اما در لبهها به راحتی حرکت کنند.
❕ این کشف میتواند به توسعه دستگاههای الکترونیکی بسیار کارآمد و کاربردهای محاسبات کوانتومی کمک کند. این مطالعه در مجله Nature منتشر شده است.
[منبع] [منبع] [منبع]
🆔 @Science_Focus
#گرافن #کوانتوم #فناوری #محاسبات_کوانتومی #علم_مواد #فیزیک
MIT News
Physicists measure a key aspect of superconductivity in “magic-angle” graphene
Physicists measured how readily a current of electron pairs flows through “magic-angle” graphene, a major step toward understanding how this unusual material superconducts.
🔺 جنت پترو، منتخب ترامپ به عنوان سرپرست موقت ناسا کیست؟
🔹 جنت پترو در پی انتخابش توسط دونالد ترامپ در اولین روز بازگشت او به دفتر ریاست جمهوری، در ۲۰ ژانویه، اولین زنی شد که رهبری ناسا را بر عهده میگیرد. این انتصاب برای بسیاری غافلگیرکننده بود، زیرا معمولاً با روی کار آمدن دولت جدید، مدیر ناسا جای خود را به فرد دیگری میدهد و این سمت به بالاترین مقام کارمند غیرنظامی آژانس، یعنی معاون مدیر، جیم فری، میرسد. اما ترامپ، پترو را به جای فری منصوب کرد.
🔹 پترو متولد میشیگان در سال ۱۹۶۰ است. علاقه او به فضا و برنامه فضایی آمریکا از سنین پایین و تحت تأثیر کار پدرش با شرکت کرایسلر در پروژههای ناسا شکل گرفت که باعث نقل مکان خانوادهاش به فلوریدا شد. این امر به او و خواهر و برادرانش این امکان را داد که پرتاب ماموریتهای تاریخی مرکوری، جمینی و آپولو را از ساحل تماشا کنند.
🔹 او پس از فارغالتحصیلی از دبیرستان، با الهام از پذیرش زنان در آکادمیهای نظامی، در آموزش رهبری آکادمی نظامی ایالات متحده در وست پوینت پذیرفته شد. در آنجا، درسهای ارزشمندی در مدیریت زمان، انگیزه و همکاری آموخت که در طول دوران حرفهایاش مؤثر بوده است.
🔹 پترو در سال ۱۹۸۱ با مدرک لیسانس علوم در مهندسی از وست پوینت فارغالتحصیل شد و قبل از ورود به ارتش، با هلیکوپتر در آلمان خدمت کرد. پس از پنج سال خدمت، به مشاغل مهندسی و مدیریتی در بخش خصوصی رفت و در سال ۱۹۸۸ مدرک کارشناسی ارشد مدیریت بازرگانی را از دانشگاه بوستون دریافت کرد.
🔹 پترو در سال ۲۰۰۷ به عنوان معاون مدیر مرکز فضایی جان اف کندی، جایی که پدرش قبلاً کار میکرد، منصوب شد. در ۳۰ ژوئن ۲۰۲۱، توسط بیل نلسون، مدیر وقت ناسا، به عنوان اولین مدیر زن KSC منصوب شد.
🔹 پس از آن، او به عنوان اولین زنی که از زمان تأسیس ناسا در سال ۱۹۵۸ ریاست آن را بر عهده میگیرد، منصوب شد. پترو در پستی در لینکدین ابراز تواضع و افتخار کرد و نوشت: «ناسا به حمایت و همسویی با سیاستهای دولت جدید ادامه خواهد داد، در حالی که به تعهد خود به مأموریت و ارزشهای اصلی ناسا پایبند است.»
🔹 یکی از اولین اقدامات او به عنوان سرپرست ناسا، ارسال ایمیل به کارکنان برای اطلاعرسانی در مورد گامهای آژانس برای بستن تمام دفاتر «تنوع، برابری، شمول و دسترسی (DEIA)» و پایان دادن به تمام قراردادهای مرتبط با DEIA، مطابق با دستور اجرایی رئیس جمهور ترامپ بود. طبق گزارش Ars Technica، در یادداشتی از طرف پترو آمده است: «این برنامهها آمریکاییها را بر اساس نژاد تقسیم میکرد، پول مالیات دهندگان را هدر میداد و منجر به تبعیض شرمآور میشد.»
🔹 با وجود تأکید بر سیاستهای مذکور در روزهای اخیر، پترو قبلاً به طور علنی به مشکلاتی که زنان با آن روبرو هستند اشاره کرده بود. او در مقالهای شخصی در وبسایت ناسا نوشته بود: «ما زنان، برای رسیدن به جایگاهی که امروز در آن هستیم، مجبور بودهایم بر موانع ذاتی خاصی در زندگیمان غلبه کنیم. این نه درست است و نه غلط، فقط همین است. اما در درازمدت، من فکر میکنم زنان را به رقبای قویتر و بهتری تبدیل میکند.»
🔹 پترو اخیراً مایکل آلتنهوفن، یک مدیر فنی باسابقه در اسپیس ایکس، را به عنوان مشاور ارشد سرپرست ناسا منصوب کرده است. این اقدام پس از نگرانیهایی مطرح میشود که ایلان ماسک و اسپیس ایکس ممکن است با توجه به نزدیکی ماسک به رئیس جمهور ترامپ و نقش او در کارزار انتخاباتی، نفوذ فزایندهای بر آژانس داشته باشند.
🔹 انتظار میرود پس از پترو، جرد آیزاکمن، میلیاردر، نیکوکار و فضانورد خصوصی که با فضاپیمای دراگون اسپیس ایکس پرواز کرده است، جانشین او شود. آیزاکمن که توسط ترامپ در اواخر سال گذشته برای ریاست ناسا نامزد شده است، باید مراحل تأیید در سنای ایالات متحده را طی کند. نامزدی او به طور رسمی در ۲۰ ژانویه به سنا ارسال شد، اما در حال حاضر هیچ نشانهای از مدت زمان لازم برای تأیید او وجود ندارد.
🔹 پترو تا زمان تأیید آیزاکمن، به عنوان سرپرست ناسا به کار خود ادامه خواهد داد و مسئولیت هدایت آژانس، از جمله بودجه و برنامهها را بر عهده خواهد داشت.
[منبع]
🆔 @Science_Focus
#ناسا #فضا #زنان #ترامپ
🔹 جنت پترو در پی انتخابش توسط دونالد ترامپ در اولین روز بازگشت او به دفتر ریاست جمهوری، در ۲۰ ژانویه، اولین زنی شد که رهبری ناسا را بر عهده میگیرد. این انتصاب برای بسیاری غافلگیرکننده بود، زیرا معمولاً با روی کار آمدن دولت جدید، مدیر ناسا جای خود را به فرد دیگری میدهد و این سمت به بالاترین مقام کارمند غیرنظامی آژانس، یعنی معاون مدیر، جیم فری، میرسد. اما ترامپ، پترو را به جای فری منصوب کرد.
🔹 پترو متولد میشیگان در سال ۱۹۶۰ است. علاقه او به فضا و برنامه فضایی آمریکا از سنین پایین و تحت تأثیر کار پدرش با شرکت کرایسلر در پروژههای ناسا شکل گرفت که باعث نقل مکان خانوادهاش به فلوریدا شد. این امر به او و خواهر و برادرانش این امکان را داد که پرتاب ماموریتهای تاریخی مرکوری، جمینی و آپولو را از ساحل تماشا کنند.
🔹 او پس از فارغالتحصیلی از دبیرستان، با الهام از پذیرش زنان در آکادمیهای نظامی، در آموزش رهبری آکادمی نظامی ایالات متحده در وست پوینت پذیرفته شد. در آنجا، درسهای ارزشمندی در مدیریت زمان، انگیزه و همکاری آموخت که در طول دوران حرفهایاش مؤثر بوده است.
🔹 پترو در سال ۱۹۸۱ با مدرک لیسانس علوم در مهندسی از وست پوینت فارغالتحصیل شد و قبل از ورود به ارتش، با هلیکوپتر در آلمان خدمت کرد. پس از پنج سال خدمت، به مشاغل مهندسی و مدیریتی در بخش خصوصی رفت و در سال ۱۹۸۸ مدرک کارشناسی ارشد مدیریت بازرگانی را از دانشگاه بوستون دریافت کرد.
🔹 پترو در سال ۲۰۰۷ به عنوان معاون مدیر مرکز فضایی جان اف کندی، جایی که پدرش قبلاً کار میکرد، منصوب شد. در ۳۰ ژوئن ۲۰۲۱، توسط بیل نلسون، مدیر وقت ناسا، به عنوان اولین مدیر زن KSC منصوب شد.
🔹 پس از آن، او به عنوان اولین زنی که از زمان تأسیس ناسا در سال ۱۹۵۸ ریاست آن را بر عهده میگیرد، منصوب شد. پترو در پستی در لینکدین ابراز تواضع و افتخار کرد و نوشت: «ناسا به حمایت و همسویی با سیاستهای دولت جدید ادامه خواهد داد، در حالی که به تعهد خود به مأموریت و ارزشهای اصلی ناسا پایبند است.»
🔹 یکی از اولین اقدامات او به عنوان سرپرست ناسا، ارسال ایمیل به کارکنان برای اطلاعرسانی در مورد گامهای آژانس برای بستن تمام دفاتر «تنوع، برابری، شمول و دسترسی (DEIA)» و پایان دادن به تمام قراردادهای مرتبط با DEIA، مطابق با دستور اجرایی رئیس جمهور ترامپ بود. طبق گزارش Ars Technica، در یادداشتی از طرف پترو آمده است: «این برنامهها آمریکاییها را بر اساس نژاد تقسیم میکرد، پول مالیات دهندگان را هدر میداد و منجر به تبعیض شرمآور میشد.»
🔹 با وجود تأکید بر سیاستهای مذکور در روزهای اخیر، پترو قبلاً به طور علنی به مشکلاتی که زنان با آن روبرو هستند اشاره کرده بود. او در مقالهای شخصی در وبسایت ناسا نوشته بود: «ما زنان، برای رسیدن به جایگاهی که امروز در آن هستیم، مجبور بودهایم بر موانع ذاتی خاصی در زندگیمان غلبه کنیم. این نه درست است و نه غلط، فقط همین است. اما در درازمدت، من فکر میکنم زنان را به رقبای قویتر و بهتری تبدیل میکند.»
🔹 پترو اخیراً مایکل آلتنهوفن، یک مدیر فنی باسابقه در اسپیس ایکس، را به عنوان مشاور ارشد سرپرست ناسا منصوب کرده است. این اقدام پس از نگرانیهایی مطرح میشود که ایلان ماسک و اسپیس ایکس ممکن است با توجه به نزدیکی ماسک به رئیس جمهور ترامپ و نقش او در کارزار انتخاباتی، نفوذ فزایندهای بر آژانس داشته باشند.
🔹 انتظار میرود پس از پترو، جرد آیزاکمن، میلیاردر، نیکوکار و فضانورد خصوصی که با فضاپیمای دراگون اسپیس ایکس پرواز کرده است، جانشین او شود. آیزاکمن که توسط ترامپ در اواخر سال گذشته برای ریاست ناسا نامزد شده است، باید مراحل تأیید در سنای ایالات متحده را طی کند. نامزدی او به طور رسمی در ۲۰ ژانویه به سنا ارسال شد، اما در حال حاضر هیچ نشانهای از مدت زمان لازم برای تأیید او وجود ندارد.
🔹 پترو تا زمان تأیید آیزاکمن، به عنوان سرپرست ناسا به کار خود ادامه خواهد داد و مسئولیت هدایت آژانس، از جمله بودجه و برنامهها را بر عهده خواهد داشت.
[منبع]
🆔 @Science_Focus
#ناسا #فضا #زنان #ترامپ
Space.com
Who is Janet Petro, Trump's pick for acting NASA administrator?
Janet Petro, the agency’s first woman lead, is already making changes at the agency.
🔺 عینکهای برفی توله: عینکهای ۱۰۰۰ ساله قطبی ساختهشده از عاج گراز دریایی
🔹 این عینکهای برفی که از عاج گراز دریایی ساخته شدهاند، توسط مردم توله (Thule) که بین سالهای ۸۰۰ تا ۱۶۰۰ میلادی در آلاسکا و شمال کانادا زندگی میکردند، استفاده میشدند. این عینکها که در زبان اینوکتیتوت «ایگاک» (iggaak) نامیده میشوند، نمونهای اولیه از لوازم محافظتی برای چشمها در برابر برف و یخ قطب شمال هستند.
🔹 این عینکها که بین سالهای ۸۰۰ تا ۱۲۰۰ میلادی ساخته شدهاند، حدود ۱۲٫۷ سانتیمتر عرض و ۲٫۹ سانتیمتر ارتفاع دارند و احتمالاً در گذشته دارای بندهای چرمی یا زردپی برای بسته شدن به صورت بودهاند. این نمونه خاص در حدود سال ۱۹۳۰ توسط یک افسر پلیس سوارهنظام سلطنتی کانادا در جزیره بافین شمالی در نوناووت جمعآوری شده و اکنون در موزه هنر متروپولیتن نیویورک به نمایش گذاشته شده است.
🔹 این عینکهای برفی با شکافهای باریک و بلند برای چشمها طراحی شدهاند تا از سوختگی چشمها در اثر نور خورشید و همچنین از برف و یخ محافظت کنند، در حالی که میدان دید وسیعی را برای کاربر فراهم میکنند. این عینکها در سراسر قطب شمال یافت شدهاند که نشاندهنده کارایی بالای آنها به عنوان محافظ چشم است. این نمونه خاص با حکاکیهایی از خطوط دوتایی، خارها و شکلهای Y تزئین شده که احتمالاً برای استفادهکننده آن معنای خاصی داشته است.
❕ مردم توله که اجداد مدرن اینویت (Inuit) محسوب میشوند، در سازگاری با شرایط قطب شمال مهارت داشتند. آنها روشهایی مانند شکار پستانداران دریایی، استفاده از سگها برای کشیدن سورتمه و ساخت خانههای برفی یا ایگلو را توسعه دادند. همچنین شواهدی وجود دارد که نشان میدهد تولهها با وایکینگها در اطراف خلیج بافین تجارت میکردند.
🔹 عینکهای ایگاک به عنوان یکی از اولین نمونههای عینکهای محافظ در جهان شناخته میشوند که حداقل ۱۲۰۰ سال قدمت دارند. امروزه، بیشتر اینویتها به جای عینکهای برفی سنتی، از عینکهای آفتابی مدرن با لنزهای پولاریزه استفاده میکنند.
[منبع]
🆔 @Science_Focus
#باستانشناسی #قطب_شمال #فرهنگ_بومی #هنر_سنتی
🔹 این عینکهای برفی که از عاج گراز دریایی ساخته شدهاند، توسط مردم توله (Thule) که بین سالهای ۸۰۰ تا ۱۶۰۰ میلادی در آلاسکا و شمال کانادا زندگی میکردند، استفاده میشدند. این عینکها که در زبان اینوکتیتوت «ایگاک» (iggaak) نامیده میشوند، نمونهای اولیه از لوازم محافظتی برای چشمها در برابر برف و یخ قطب شمال هستند.
🔹 این عینکها که بین سالهای ۸۰۰ تا ۱۲۰۰ میلادی ساخته شدهاند، حدود ۱۲٫۷ سانتیمتر عرض و ۲٫۹ سانتیمتر ارتفاع دارند و احتمالاً در گذشته دارای بندهای چرمی یا زردپی برای بسته شدن به صورت بودهاند. این نمونه خاص در حدود سال ۱۹۳۰ توسط یک افسر پلیس سوارهنظام سلطنتی کانادا در جزیره بافین شمالی در نوناووت جمعآوری شده و اکنون در موزه هنر متروپولیتن نیویورک به نمایش گذاشته شده است.
🔹 این عینکهای برفی با شکافهای باریک و بلند برای چشمها طراحی شدهاند تا از سوختگی چشمها در اثر نور خورشید و همچنین از برف و یخ محافظت کنند، در حالی که میدان دید وسیعی را برای کاربر فراهم میکنند. این عینکها در سراسر قطب شمال یافت شدهاند که نشاندهنده کارایی بالای آنها به عنوان محافظ چشم است. این نمونه خاص با حکاکیهایی از خطوط دوتایی، خارها و شکلهای Y تزئین شده که احتمالاً برای استفادهکننده آن معنای خاصی داشته است.
❕ مردم توله که اجداد مدرن اینویت (Inuit) محسوب میشوند، در سازگاری با شرایط قطب شمال مهارت داشتند. آنها روشهایی مانند شکار پستانداران دریایی، استفاده از سگها برای کشیدن سورتمه و ساخت خانههای برفی یا ایگلو را توسعه دادند. همچنین شواهدی وجود دارد که نشان میدهد تولهها با وایکینگها در اطراف خلیج بافین تجارت میکردند.
🔹 عینکهای ایگاک به عنوان یکی از اولین نمونههای عینکهای محافظ در جهان شناخته میشوند که حداقل ۱۲۰۰ سال قدمت دارند. امروزه، بیشتر اینویتها به جای عینکهای برفی سنتی، از عینکهای آفتابی مدرن با لنزهای پولاریزه استفاده میکنند.
[منبع]
🆔 @Science_Focus
#باستانشناسی #قطب_شمال #فرهنگ_بومی #هنر_سنتی
livescience.com
Thule snow goggles: 1,000-year-old Arctic eyewear carved from walrus tusks
These carved snow goggles were a necessary accessory for Arctic existence centuries ago.
🔺 دانشمندان دلیل ناپدید شدن پستانداران بزرگ از آمریکای شمالی را در ۵۰,۰۰۰ سال پیش کشف کردند
🔹 حدود ۵۰,۰۰۰ سال پیش، آمریکای شمالی خانه گونههای متنوعی از حیوانات غولپیکر بود. ماموتها در توندرا پرسه میزدند، ماستودونها و ببرهای دندانخنجری در جنگلها زندگی میکردند و گلههای گرگهای بزرگ، بوفالوها و شترهای بلندقامت در دشتها حرکت میکردند. با پایان آخرین عصر یخبندان، بیشتر این حیوانات عظیمالجثه ناپدید شدند. دلیل این انقراض گسترده هنوز یکی از بحثهای بزرگ علمی است.
🔹 برخی محققان معتقدند که انسانهای اولیه نقش مهمی در این انقراض داشتند. آنها با شکار این حیوانات، تغییر زیستگاهها و رقابت برای منابع، باعث کاهش جمعیت آنها شدند. زمان ورود انسانها به آمریکای شمالی تقریباً با ناپدید شدن این حیوانات همزمان است، که این فرضیه را تقویت میکند.
🔹 از سوی دیگر، برخی دانشمندان تغییرات آبوهوایی را عامل اصلی میدانند. با گرم شدن زمین و عقبنشینی یخچالها، اکوسیستمها به سرعت تغییر کردند. برخی گونهها ممکن است نتوانستهاند خود را با محیطهای جدید سازگار کنند و به تدریج منقرض شدند. با این حال، نقش تغییرات آبوهوایی به تنهایی هنوز نامشخص است، زیرا برخی از این حیوانات در مناطق خاصی باقی ماندند، در حالی که دیگران کاملاً ناپدید شدند.
❕ یکی از چالشهای اصلی در حل این معما، حفظ ضعیف بقایای این حیوانات است. بسیاری از استخوانها به دلیل قرار گرفتن در معرض عوامل طبیعی، ساییدگی و تخریب مولکولی، برای تحلیل دقیق مناسب نیستند. با این حال، فناوریهای مدرن مانند «زوماس» (ZooMS) که بر اساس تجزیهوتحلیل پروتئینهای کلاژن در استخوانها کار میکند، به دانشمندان کمک کردهاند تا اطلاعات جدیدی از این بقایای قدیمی به دست آورند.
🔹 این فناوری نشان داده است که حتی استخوانهای خردشده و فرسوده نیز میتوانند حاوی اطلاعات ارزشمندی باشند. برای مثال، در یک مطالعه اخیر، ۸۰٪ از نمونههای استخوانی که از موزهها بررسی شدند، حاوی کلاژن کافی برای تجزیهوتحلیل بودند و ۷۳٪ از آنها تا سطح جنس شناسایی شدند. این یافتهها شامل گونههایی مانند بوفالو، ماموت، شتر و احتمالاً ماستودون بود.
❕ این تحقیقات نشان میدهد که موزهها و مجموعههای باستانشناسی چقدر مهم هستند. حتی استخوانهایی که سالها بدون توجه باقی ماندهاند، میتوانند با استفاده از فناوریهای جدید، اطلاعات مهمی درباره گذشته زمین ارائه دهند. حفظ و مطالعه این مجموعهها میتواند به ما کمک کند تا به تدریج به پاسخ این سوال نزدیکتر شویم: چرا برخی از بزرگترین حیوانات تاریخ، از مناظر باستانی آمریکای شمالی ناپدید شدند؟
[منبع]
🆔 @Science_Focus
#انقراض #دیرینهشناسی #تاریخ_طبیعی
🔹 حدود ۵۰,۰۰۰ سال پیش، آمریکای شمالی خانه گونههای متنوعی از حیوانات غولپیکر بود. ماموتها در توندرا پرسه میزدند، ماستودونها و ببرهای دندانخنجری در جنگلها زندگی میکردند و گلههای گرگهای بزرگ، بوفالوها و شترهای بلندقامت در دشتها حرکت میکردند. با پایان آخرین عصر یخبندان، بیشتر این حیوانات عظیمالجثه ناپدید شدند. دلیل این انقراض گسترده هنوز یکی از بحثهای بزرگ علمی است.
🔹 برخی محققان معتقدند که انسانهای اولیه نقش مهمی در این انقراض داشتند. آنها با شکار این حیوانات، تغییر زیستگاهها و رقابت برای منابع، باعث کاهش جمعیت آنها شدند. زمان ورود انسانها به آمریکای شمالی تقریباً با ناپدید شدن این حیوانات همزمان است، که این فرضیه را تقویت میکند.
🔹 از سوی دیگر، برخی دانشمندان تغییرات آبوهوایی را عامل اصلی میدانند. با گرم شدن زمین و عقبنشینی یخچالها، اکوسیستمها به سرعت تغییر کردند. برخی گونهها ممکن است نتوانستهاند خود را با محیطهای جدید سازگار کنند و به تدریج منقرض شدند. با این حال، نقش تغییرات آبوهوایی به تنهایی هنوز نامشخص است، زیرا برخی از این حیوانات در مناطق خاصی باقی ماندند، در حالی که دیگران کاملاً ناپدید شدند.
❕ یکی از چالشهای اصلی در حل این معما، حفظ ضعیف بقایای این حیوانات است. بسیاری از استخوانها به دلیل قرار گرفتن در معرض عوامل طبیعی، ساییدگی و تخریب مولکولی، برای تحلیل دقیق مناسب نیستند. با این حال، فناوریهای مدرن مانند «زوماس» (ZooMS) که بر اساس تجزیهوتحلیل پروتئینهای کلاژن در استخوانها کار میکند، به دانشمندان کمک کردهاند تا اطلاعات جدیدی از این بقایای قدیمی به دست آورند.
🔹 این فناوری نشان داده است که حتی استخوانهای خردشده و فرسوده نیز میتوانند حاوی اطلاعات ارزشمندی باشند. برای مثال، در یک مطالعه اخیر، ۸۰٪ از نمونههای استخوانی که از موزهها بررسی شدند، حاوی کلاژن کافی برای تجزیهوتحلیل بودند و ۷۳٪ از آنها تا سطح جنس شناسایی شدند. این یافتهها شامل گونههایی مانند بوفالو، ماموت، شتر و احتمالاً ماستودون بود.
❕ این تحقیقات نشان میدهد که موزهها و مجموعههای باستانشناسی چقدر مهم هستند. حتی استخوانهایی که سالها بدون توجه باقی ماندهاند، میتوانند با استفاده از فناوریهای جدید، اطلاعات مهمی درباره گذشته زمین ارائه دهند. حفظ و مطالعه این مجموعهها میتواند به ما کمک کند تا به تدریج به پاسخ این سوال نزدیکتر شویم: چرا برخی از بزرگترین حیوانات تاریخ، از مناظر باستانی آمریکای شمالی ناپدید شدند؟
[منبع]
🆔 @Science_Focus
#انقراض #دیرینهشناسی #تاریخ_طبیعی
The Brighter Side of News
Scientists discover why large mammals vanished from North America 50,000 years ago
Around 50,000 years ago in North America, mammoths roamed the tundra, while towering mastodons and saber-toothed tigers prowled the forests.
تازههای علمی
🔺 احتمال برخورد سیارک با زمین در سال ۲۰۳۲ دو برابر شد 🔹 به گفته ناسا، احتمال برخورد یک سیارک به نام 2024 YR4 به زمین در سال ۲۰۳۲ کمی بیشتر شده و از حدود ۱ درصد به ۲.۳ درصد رسیده است. این سیارک که سال گذشته کشف شده، تا ۹۰ متر قطر دارد و در ۲۲ دسامبر ۲۰۳۲ از…
🔺 ناسا از تلسکوپ وب برای ردیابی سیارک خطرناک جدید استفاده میکند
🔹 ناسا تصمیم گرفته از تلسکوپ فضایی جیمز وب برای ردیابی سیارک 2024 YR4 استفاده کند که احتمال برخورد آن با زمین در سال 2032 وجود دارد. این سیارک، در حال حاضر ۲.۱٪ احتمال برخورد با زمین را دارد. اگرچه این احتمال کم است، اما ناسا آن را جدی گرفته و قصد دارد با استفاده از تلسکوپ وب، اطلاعات بیشتری درباره این سیارک جمعآوری کند تا تخمینهای فعلی را دقیقتر کند.
🔹 این سیارک توسط سیستم هشدار برخورد سیارکی (ATLAS) در شیلی در ۲۷ دسامبر ۲۰۲۴ کشف شد. در ابتدا احتمال برخورد آن ۱.۳٪ بود، اما با مشاهدههای بیشتر، این احتمال به ۲.۳٪ افزایش یافت و سپس به ۲.۱٪ کاهش پیدا کرد. این اعداد هنوز اولیه هستند و نیاز به بررسیهای بیشتری دارند.
🔹 سیارک 2024 YR4 در حال حاضر بین ۴۰ تا ۹۰ متر عرض دارد و اگر به زمین برخورد کند، انرژی معادل ۸ مگاتن آزاد میکند. این مقدار انرژی بیش از ۵۰۰ برابر انرژی بمب اتمی هیروشیما است و میتواند خسارات قابل توجهی ایجاد کند. با این حال، این سیارک آنقدر بزرگ نیست که باعث نابودی کامل زمین شود.
🔹 ناسا امیدوار است با استفاده از تلسکوپ وب، اندازه دقیقتر و سایر ویژگیهای این سیارک را تعیین کند. این اطلاعات به دانشمندان کمک میکند تا خطر برخورد را بهتر ارزیابی کنند. البته، ممکن است با جمعآوری دادههای بیشتر، احتمال برخورد به صفر کاهش یابد، همانطور که در گذشته برای برخی سیارکها اتفاق افتاده است.
[منبع]
🆔 @Science_Focus
#نجوم #سیارک #تلسکوپ_وب #ناسا #فضا
🔹 ناسا تصمیم گرفته از تلسکوپ فضایی جیمز وب برای ردیابی سیارک 2024 YR4 استفاده کند که احتمال برخورد آن با زمین در سال 2032 وجود دارد. این سیارک، در حال حاضر ۲.۱٪ احتمال برخورد با زمین را دارد. اگرچه این احتمال کم است، اما ناسا آن را جدی گرفته و قصد دارد با استفاده از تلسکوپ وب، اطلاعات بیشتری درباره این سیارک جمعآوری کند تا تخمینهای فعلی را دقیقتر کند.
🔹 این سیارک توسط سیستم هشدار برخورد سیارکی (ATLAS) در شیلی در ۲۷ دسامبر ۲۰۲۴ کشف شد. در ابتدا احتمال برخورد آن ۱.۳٪ بود، اما با مشاهدههای بیشتر، این احتمال به ۲.۳٪ افزایش یافت و سپس به ۲.۱٪ کاهش پیدا کرد. این اعداد هنوز اولیه هستند و نیاز به بررسیهای بیشتری دارند.
🔹 سیارک 2024 YR4 در حال حاضر بین ۴۰ تا ۹۰ متر عرض دارد و اگر به زمین برخورد کند، انرژی معادل ۸ مگاتن آزاد میکند. این مقدار انرژی بیش از ۵۰۰ برابر انرژی بمب اتمی هیروشیما است و میتواند خسارات قابل توجهی ایجاد کند. با این حال، این سیارک آنقدر بزرگ نیست که باعث نابودی کامل زمین شود.
🔹 ناسا امیدوار است با استفاده از تلسکوپ وب، اندازه دقیقتر و سایر ویژگیهای این سیارک را تعیین کند. این اطلاعات به دانشمندان کمک میکند تا خطر برخورد را بهتر ارزیابی کنند. البته، ممکن است با جمعآوری دادههای بیشتر، احتمال برخورد به صفر کاهش یابد، همانطور که در گذشته برای برخی سیارکها اتفاق افتاده است.
[منبع]
🆔 @Science_Focus
#نجوم #سیارک #تلسکوپ_وب #ناسا #فضا
Gizmodo
NASA Calls in Webb Telescope to Track Recently Identified Hazardous Asteroid
The odds of asteroid 2024 YR4 hitting Earth are shifting, with the space rock now carrying a 1-in-48 chance of collision.
🔺 ناسا اسپیسایکس را برای پرتاب مأموریت فضایی کوچک اخترفیزیکی انتخاب کرد
🔹 ناسا اخیراً اسپیسایکس را برای پرتاب یک مأموریت علمی کوچک به نام «پاندورا» انتخاب کرده است. این مأموریت که بخشی از برنامه «پیشگامان اخترفیزیک» ناسا است، قرار است به عنوان یک محموله اشتراکی (rideshare) در سپتامبر ۲۰۲۵ پرتاب شود. هدف اصلی پاندورا مطالعه جو سیارات فراخورشیدی است.
🔹 پاندورا یک ماهواره کوچک است که مجهز به تلسکوپی با قطر ۴۵ سانتیمتر و حسگرهای نوری و مادون قرمز است. این ماهواره قرار است به مدت یک سال، ۲۰ ستاره را که سیارات فراخورشیدی به دور آنها میچرخند، رصد کند. هدف این مأموریت این است که مشخص کند آیا سیگنالهای طیفی مشاهدهشده در جو این سیارات ناشی از وجود هیدروژن یا آب است یا اینکه این سیگنالها به دلیل تغییرات در خود ستارهها ایجاد میشوند.
❕ به زبان ساده، پاندورا میخواهد بفهمد که آیا نشانههای شیمیایی که در جو سیارات فراخورشیدی دیده میشوند، واقعاً مربوط به جو آن سیارات هستند یا اینکه این نشانهها به دلیل فعالیتهای ستارهای ایجاد میشوند. این موضوع برای درک بهتر شرایط سیارات فراخورشیدی و امکان حیات در آنها بسیار مهم است.
🔹 پاندورا یک ماهواره از کلاس ESPA Grande است که وزن آن تا ۳۲۰ کیلوگرم میرسد و قرار است در مدار خورشیدآهنگ (sun-synchronous orbit) قرار بگیرد. این مدار به ماهواره اجازه میدهد تا در شرایط نوری ثابتی به رصد بپردازد. احتمالاً این مأموریت به عنوان بخشی از پرتابهای اشتراکی سری Transporter اسپیسایکس انجام خواهد شد، اما جزئیات دقیق پرتاب هنوز اعلام نشده است.
🔹 ناسا هزینه این قرارداد را فاش نکرده است، زیرا اطلاعات مربوط به قراردادهای VADR (که برای مأموریتهای کوچک و کمهزینه طراحی شدهاند) معمولاً محرمانه باقی میماند. با این حال، این مأموریت گامی مهم در جهت پیشبرد تحقیقات اخترفیزیکی با هزینههای کمتر است.
[منبع]
🆔 @Science_Focus
#فضا #ناسا #اسپیسایکس #سیارات_فراخورشیدی #اخترفیزیک
🔹 ناسا اخیراً اسپیسایکس را برای پرتاب یک مأموریت علمی کوچک به نام «پاندورا» انتخاب کرده است. این مأموریت که بخشی از برنامه «پیشگامان اخترفیزیک» ناسا است، قرار است به عنوان یک محموله اشتراکی (rideshare) در سپتامبر ۲۰۲۵ پرتاب شود. هدف اصلی پاندورا مطالعه جو سیارات فراخورشیدی است.
🔹 پاندورا یک ماهواره کوچک است که مجهز به تلسکوپی با قطر ۴۵ سانتیمتر و حسگرهای نوری و مادون قرمز است. این ماهواره قرار است به مدت یک سال، ۲۰ ستاره را که سیارات فراخورشیدی به دور آنها میچرخند، رصد کند. هدف این مأموریت این است که مشخص کند آیا سیگنالهای طیفی مشاهدهشده در جو این سیارات ناشی از وجود هیدروژن یا آب است یا اینکه این سیگنالها به دلیل تغییرات در خود ستارهها ایجاد میشوند.
❕ به زبان ساده، پاندورا میخواهد بفهمد که آیا نشانههای شیمیایی که در جو سیارات فراخورشیدی دیده میشوند، واقعاً مربوط به جو آن سیارات هستند یا اینکه این نشانهها به دلیل فعالیتهای ستارهای ایجاد میشوند. این موضوع برای درک بهتر شرایط سیارات فراخورشیدی و امکان حیات در آنها بسیار مهم است.
🔹 پاندورا یک ماهواره از کلاس ESPA Grande است که وزن آن تا ۳۲۰ کیلوگرم میرسد و قرار است در مدار خورشیدآهنگ (sun-synchronous orbit) قرار بگیرد. این مدار به ماهواره اجازه میدهد تا در شرایط نوری ثابتی به رصد بپردازد. احتمالاً این مأموریت به عنوان بخشی از پرتابهای اشتراکی سری Transporter اسپیسایکس انجام خواهد شد، اما جزئیات دقیق پرتاب هنوز اعلام نشده است.
🔹 ناسا هزینه این قرارداد را فاش نکرده است، زیرا اطلاعات مربوط به قراردادهای VADR (که برای مأموریتهای کوچک و کمهزینه طراحی شدهاند) معمولاً محرمانه باقی میماند. با این حال، این مأموریت گامی مهم در جهت پیشبرد تحقیقات اخترفیزیکی با هزینههای کمتر است.
[منبع]
🆔 @Science_Focus
#فضا #ناسا #اسپیسایکس #سیارات_فراخورشیدی #اخترفیزیک
SpaceNews
NASA selects SpaceX to launch astrophysics smallsat mission
NASA has selected SpaceX to launch a small exoplanet science mission as a rideshare payload as soon as September.
🔺 کشف شگفتانگیز: مولکولهای آلی در استخوانهای دایناسور ۶۶ میلیون ساله
🔹 محققان دانشگاه لیورپول موفق به کشف بقایای کلاژن در استخوانهای فسیلشده یک دایناسور به نام ادمونتوسوروس شدهاند. این کشف میتواند دیدگاههای جدیدی درباره دایناسورها و فرآیند فسیلشدن ارائه دهد. برای سالها، دانشمندان فکر میکردند که فرآیند فسیلشدن تمام مولکولهای آلی اصلی را از بین میبرد، اما این مطالعه نشان میدهد که برخی از این مواد آلی، مانند پروتئینها، حتی پس از دهها میلیون سال باقی میمانند.
🔹 این تحقیق که در مجله Analytical Chemistry منتشر شده، از تکنیکهای پیشرفتهای مانند طیفسنجی جرمی و توالییابی پروتئین استفاده کرده است. استخوان مورد مطالعه متعلق به یک ادمونتوسوروس (دایناسوری با منقار اردکی) است که از لایههای کرتاسه فوقانی در داکوتای جنوبی کشف شده و بهطور استثنایی به خوبی حفظ شده است.
❕ کلاژن یک پروتئین مهم در بافتهای همبند است که در استخوانها، پوست و غضروفها یافت میشود. کشف بقایای کلاژن در فسیلهای دایناسورها نشان میدهد که برخی از مولکولهای آلی میتوانند حتی پس از میلیونها سال در شرایط خاصی حفظ شوند. این موضوع به دانشمندان کمک میکند تا ارتباطات بین گونههای مختلف دایناسورها را بهتر درک کنند.
🔹 پروفسور استیو تیلور، رئیس گروه تحقیقاتی طیفسنجی جرمی در دانشگاه لیورپول، میگوید: «این تحقیق ثابت میکند که مولکولهای آلی مانند کلاژن در برخی فسیلها وجود دارند. این یافتهها نهتنها فرضیه آلودگی فسیلها را رد میکند، بلکه نشان میدهد که تصاویر میکروسکوپی قدیمی از استخوانهای فسیلشده ممکن است حاوی اطلاعات بیشتری باشند.»
🔹 این تحقیق همچنین سؤالات جدیدی درباره چگونگی حفظ این مولکولها در طول زمان مطرح میکند. محققان از همکاری بینرشتهای برای انجام این مطالعه استفاده کردند، از جمله متخصصان طیفسنجی جرمی، زیستشیمی و علوم مواد.
❕ این کشف نهتنها یک بحث علمی قدیمی را حل میکند، بلکه راههای جدیدی برای مطالعه حیات باستانی و درک بهتر فرآیندهای بیوشیمیایی در فسیلها باز میکند. این موضوع میتواند به دانشمندان کمک کند تا اسرار بیشتری درباره دایناسورها و دیگر موجودات منقرضشده کشف کنند.
[منبع] [منبع]
🆔 @Science_Focus
#دایناسور #فسیلشناسی #زیستشناسی #فرگشت #دیرینهشناسی
🔹 محققان دانشگاه لیورپول موفق به کشف بقایای کلاژن در استخوانهای فسیلشده یک دایناسور به نام ادمونتوسوروس شدهاند. این کشف میتواند دیدگاههای جدیدی درباره دایناسورها و فرآیند فسیلشدن ارائه دهد. برای سالها، دانشمندان فکر میکردند که فرآیند فسیلشدن تمام مولکولهای آلی اصلی را از بین میبرد، اما این مطالعه نشان میدهد که برخی از این مواد آلی، مانند پروتئینها، حتی پس از دهها میلیون سال باقی میمانند.
🔹 این تحقیق که در مجله Analytical Chemistry منتشر شده، از تکنیکهای پیشرفتهای مانند طیفسنجی جرمی و توالییابی پروتئین استفاده کرده است. استخوان مورد مطالعه متعلق به یک ادمونتوسوروس (دایناسوری با منقار اردکی) است که از لایههای کرتاسه فوقانی در داکوتای جنوبی کشف شده و بهطور استثنایی به خوبی حفظ شده است.
❕ کلاژن یک پروتئین مهم در بافتهای همبند است که در استخوانها، پوست و غضروفها یافت میشود. کشف بقایای کلاژن در فسیلهای دایناسورها نشان میدهد که برخی از مولکولهای آلی میتوانند حتی پس از میلیونها سال در شرایط خاصی حفظ شوند. این موضوع به دانشمندان کمک میکند تا ارتباطات بین گونههای مختلف دایناسورها را بهتر درک کنند.
🔹 پروفسور استیو تیلور، رئیس گروه تحقیقاتی طیفسنجی جرمی در دانشگاه لیورپول، میگوید: «این تحقیق ثابت میکند که مولکولهای آلی مانند کلاژن در برخی فسیلها وجود دارند. این یافتهها نهتنها فرضیه آلودگی فسیلها را رد میکند، بلکه نشان میدهد که تصاویر میکروسکوپی قدیمی از استخوانهای فسیلشده ممکن است حاوی اطلاعات بیشتری باشند.»
🔹 این تحقیق همچنین سؤالات جدیدی درباره چگونگی حفظ این مولکولها در طول زمان مطرح میکند. محققان از همکاری بینرشتهای برای انجام این مطالعه استفاده کردند، از جمله متخصصان طیفسنجی جرمی، زیستشیمی و علوم مواد.
❕ این کشف نهتنها یک بحث علمی قدیمی را حل میکند، بلکه راههای جدیدی برای مطالعه حیات باستانی و درک بهتر فرآیندهای بیوشیمیایی در فسیلها باز میکند. این موضوع میتواند به دانشمندان کمک کند تا اسرار بیشتری درباره دایناسورها و دیگر موجودات منقرضشده کشف کنند.
[منبع] [منبع]
🆔 @Science_Focus
#دایناسور #فسیلشناسی #زیستشناسی #فرگشت #دیرینهشناسی
SciTechDaily
Paleontology Shaken: Organic Molecules Found in 66-Million-Year-Old Dinosaur Bones
Liverpool researchers' discovery of collagen in fossilized bones could provide new insights into dinosaurs. For years, scientists widely believed that the fossilization process destroyed all original organic molecules, leaving fossils devoid of their original…
تازههای علمی
🔺 کشف انفجار مرموز اشعهایکس از جهان اولیه توسط ماهواره کاوشگر اِینشتین 🔹 در ۱۵ مارس ۲۰۲۴، ماهواره کاوشگر اِینشتین (Einstein Probe) انفجاری از اشعههای ایکس کمانرژی را از اعماق جهان اولیه شناسایی کرد. این انفجار که بیش از ۱۷ دقیقه طول کشید و درخشش آن نوسان…
🔺 کشف یک سیگنال مرموز فضایی در سال ۲۰۲۴: چه چیزی باعث این انفجار عجیب شد؟
🔹 در سال ۲۰۲۴، یک سیگنال مرموز فضایی به نام EP240408a توسط کاوشگر «انیشتین» (Einstein Probe) چین کشف شد. این سیگنال که در طولموجهای ایکس شناسایی شد، توجه اخترشناسان را به خود جلب کرد، زیرا رفتار آن با هیچیک از مدلهای شناختهشده از انفجارهای کیهانی مطابقت نداشت.
🔹 این سیگنال به مدت ۷ تا ۲۳ روز در طولموج ایکس قابل مشاهده بود و شامل یک فوران ۱۲ ثانیهای بود که ۳۰۰ برابر روشنتر از تابش زمینه ایکس بود. با این حال، بیشتر تلسکوپهایی که در طولموجهای دیگر (مانند رادیو، نور مرئی و فرابنفش) به این رویداد نگاه کردند، چیزی مشاهده نکردند. این موضوع باعث شد تا اخترشناسان به این نتیجه برسند که این سیگنال بسیار غیرعادی است.
❕ به زبان ساده، بیشتر انفجارهای کیهانی که ما میشناسیم، در چندین طولموج (مثل ایکس، رادیو و نور مرئی) تابش میکنند. اما EP240408a فقط در طولموج ایکس دیده شد و این موضوع آن را به یک معما تبدیل کرد.
🔹 دو تیم تحقیقاتی مستقل سعی کردند منشأ این سیگنال را توضیح دهند. یکی از تیمها پیشنهاد کرد که این رویداد ممکن است یک «رویداد اختلال کشندی» (TDE) باشد. TDE زمانی اتفاق میافتد که یک ستاره به یک سیاهچاله نزدیک میشود و توسط نیروهای گرانشی آن تکهتکه میشود. در موارد نادر، این فرآیند میتواند باعث ایجاد فورانهای پرسرعت از ماده شود که به صورت تابش ایکس و رادیو دیده میشوند.
🔹 با این حال، نبود تابش رادیویی از این رویداد، این فرضیه را زیر سؤال برد. تیم دیگر پیشنهاد کرد که EP240408a ممکن است نمایانگر یک کلاس کاملاً جدید از رویدادهای کیهانی باشد که قبلاً دیده نشدهاند. این رویدادها ممکن است در بررسیهای قبلی که بر روی انفجارهای کوتاهمدت یا بلندمدت متمرکز بودند، نادیده گرفته شده باشند.
❕ اگر این سیگنال واقعاً متعلق به یک کلاس جدید از رویدادهای کیهانی باشد، این کشف میتواند درک ما از فرآیندهای پرانرژی در جهان را به طور قابل توجهی گسترش دهد. چنین کشفی میتواند به توسعه نظریههای جدید و مطالعات بیشتر در این زمینه منجر شود.
🔹 کاوشگر انیشتین احتمالاً در طول مأموریت خود رویدادهای مشابهی را کشف خواهد کرد. این کشفیات میتوانند به اخترشناسان کمک کنند تا ماهیت این سیگنالهای مرموز را بهتر درک کنند.
[منبع]
🆔 @Science_Focus
#نجوم #سیگنال_فضایی #کیهانشناسی #انفجار_کیهانی
🔹 در سال ۲۰۲۴، یک سیگنال مرموز فضایی به نام EP240408a توسط کاوشگر «انیشتین» (Einstein Probe) چین کشف شد. این سیگنال که در طولموجهای ایکس شناسایی شد، توجه اخترشناسان را به خود جلب کرد، زیرا رفتار آن با هیچیک از مدلهای شناختهشده از انفجارهای کیهانی مطابقت نداشت.
🔹 این سیگنال به مدت ۷ تا ۲۳ روز در طولموج ایکس قابل مشاهده بود و شامل یک فوران ۱۲ ثانیهای بود که ۳۰۰ برابر روشنتر از تابش زمینه ایکس بود. با این حال، بیشتر تلسکوپهایی که در طولموجهای دیگر (مانند رادیو، نور مرئی و فرابنفش) به این رویداد نگاه کردند، چیزی مشاهده نکردند. این موضوع باعث شد تا اخترشناسان به این نتیجه برسند که این سیگنال بسیار غیرعادی است.
❕ به زبان ساده، بیشتر انفجارهای کیهانی که ما میشناسیم، در چندین طولموج (مثل ایکس، رادیو و نور مرئی) تابش میکنند. اما EP240408a فقط در طولموج ایکس دیده شد و این موضوع آن را به یک معما تبدیل کرد.
🔹 دو تیم تحقیقاتی مستقل سعی کردند منشأ این سیگنال را توضیح دهند. یکی از تیمها پیشنهاد کرد که این رویداد ممکن است یک «رویداد اختلال کشندی» (TDE) باشد. TDE زمانی اتفاق میافتد که یک ستاره به یک سیاهچاله نزدیک میشود و توسط نیروهای گرانشی آن تکهتکه میشود. در موارد نادر، این فرآیند میتواند باعث ایجاد فورانهای پرسرعت از ماده شود که به صورت تابش ایکس و رادیو دیده میشوند.
🔹 با این حال، نبود تابش رادیویی از این رویداد، این فرضیه را زیر سؤال برد. تیم دیگر پیشنهاد کرد که EP240408a ممکن است نمایانگر یک کلاس کاملاً جدید از رویدادهای کیهانی باشد که قبلاً دیده نشدهاند. این رویدادها ممکن است در بررسیهای قبلی که بر روی انفجارهای کوتاهمدت یا بلندمدت متمرکز بودند، نادیده گرفته شده باشند.
❕ اگر این سیگنال واقعاً متعلق به یک کلاس جدید از رویدادهای کیهانی باشد، این کشف میتواند درک ما از فرآیندهای پرانرژی در جهان را به طور قابل توجهی گسترش دهد. چنین کشفی میتواند به توسعه نظریههای جدید و مطالعات بیشتر در این زمینه منجر شود.
🔹 کاوشگر انیشتین احتمالاً در طول مأموریت خود رویدادهای مشابهی را کشف خواهد کرد. این کشفیات میتوانند به اخترشناسان کمک کنند تا ماهیت این سیگنالهای مرموز را بهتر درک کنند.
[منبع]
🆔 @Science_Focus
#نجوم #سیگنال_فضایی #کیهانشناسی #انفجار_کیهانی
Space.com
What was the mysterious space signal scientists discovered in 2024? Here are some possibilities
"The source is not clearly falling into any class."
🔺 آیا جهان در همه جا یکسان رفتار میکند؟ عدسیسازی گرانشی ضعیف ممکن است پاسخ دهد
🔹 یک مطالعه جدید که در مجله Journal of Cosmology and Astroparticle Physics منتشر شده، روشی برای آزمایش «اصل کیهانشناختی» (Cosmological Principle) ارائه میدهد. این اصل بیان میکند که جهان همگن (homogeneous) و همسانگرد (isotropic) است، یعنی در مقیاسهای بزرگ، جهان در همهجا و همهی جهتها یکسان به نظر میرسد. این مطالعه از پدیدهی «عدسیسازی گرانشی ضعیف» (weak gravitational lensing) استفاده میکند تا این فرضیه را آزمایش کند.
🔹 عدسیسازی گرانشی ضعیف زمانی اتفاق میافتد که نور کهکشانهای دوردست توسط مادهی موجود در مسیرش خمیده میشود و شکل ظاهری کهکشانها را تغییر میدهد. این پدیده میتواند به دانشمندان کمک کند تا بفهمند آیا جهان واقعاً همسانگرد است یا نه. اگر جهان همسانگرد نباشد، ممکن است نشانههایی از ناهمسانگردی (anisotropy) در دادههای عدسیسازی گرانشی دیده شود.
❕ به زبان ساده، اگر جهان همسانگرد باشد، انتظار داریم که نور کهکشانهای دوردست به طور یکنواخت خمیده شود. اما اگر ناهمسانگردی وجود داشته باشد، این خمیدگی ممکن است در جهتهای خاصی بیشتر یا کمتر باشد.
🔹 این مطالعه از دادههای تلسکوپ فضایی اقلیدس (Euclid) استفاده میکند که در سال ۲۰۲۳ پرتاب شد و تصاویر دقیقی از جهان ارائه میدهد. محققان با شبیهسازی اثرات یک جهان ناهمسانگرد، مدلی توسعه دادند که نشان میدهد چگونه انحراف از همسانگردی میتواند سیگنال عدسیسازی گرانشی را تغییر دهد.
🔹 اگر دادههای اقلیدس همبستگی معناداری بین دو مؤلفهی E-mode و B-mode در سیگنال عدسیسازی گرانشی نشان دهند، این میتواند نشانهای از ناهمسانگردی در جهان باشد. چنین کشفی میتواند درک ما از جهان را به طور اساسی تغییر دهد و حتی ممکن است نیاز به بازنگری در مدل استاندارد کیهانشناسی باشد.
❕ مدل استاندارد کیهانشناسی تاکنون بهترین توضیح برای رفتار جهان بوده است، اما برخی مشاهدات اخیر، مانند ناهماهنگی در نرخ انبساط جهان، این مدل را به چالش کشیدهاند. اگر ناهمسانگردی در جهان تأیید شود، این میتواند به معنای آغاز فصل جدیدی در کیهانشناسی باشد.
🔹 جیمز آدام، نویسندهی اصلی این مطالعه، میگوید: «اگر این ناهمسانگردی واقعی باشد، ممکن است نیاز به بازنگری جدی در مدلهای کیهانشناسی داشته باشیم. اما هنوز زود است که بگوییم این بازنگری چقدر بزرگ خواهد بود.»
[منبع]
🆔 @Science_Focus
#کیهانشناسی #جهان #عدسیسازی_گرانشی #تلسکوپ_اقلیدس
🔹 یک مطالعه جدید که در مجله Journal of Cosmology and Astroparticle Physics منتشر شده، روشی برای آزمایش «اصل کیهانشناختی» (Cosmological Principle) ارائه میدهد. این اصل بیان میکند که جهان همگن (homogeneous) و همسانگرد (isotropic) است، یعنی در مقیاسهای بزرگ، جهان در همهجا و همهی جهتها یکسان به نظر میرسد. این مطالعه از پدیدهی «عدسیسازی گرانشی ضعیف» (weak gravitational lensing) استفاده میکند تا این فرضیه را آزمایش کند.
🔹 عدسیسازی گرانشی ضعیف زمانی اتفاق میافتد که نور کهکشانهای دوردست توسط مادهی موجود در مسیرش خمیده میشود و شکل ظاهری کهکشانها را تغییر میدهد. این پدیده میتواند به دانشمندان کمک کند تا بفهمند آیا جهان واقعاً همسانگرد است یا نه. اگر جهان همسانگرد نباشد، ممکن است نشانههایی از ناهمسانگردی (anisotropy) در دادههای عدسیسازی گرانشی دیده شود.
❕ به زبان ساده، اگر جهان همسانگرد باشد، انتظار داریم که نور کهکشانهای دوردست به طور یکنواخت خمیده شود. اما اگر ناهمسانگردی وجود داشته باشد، این خمیدگی ممکن است در جهتهای خاصی بیشتر یا کمتر باشد.
🔹 این مطالعه از دادههای تلسکوپ فضایی اقلیدس (Euclid) استفاده میکند که در سال ۲۰۲۳ پرتاب شد و تصاویر دقیقی از جهان ارائه میدهد. محققان با شبیهسازی اثرات یک جهان ناهمسانگرد، مدلی توسعه دادند که نشان میدهد چگونه انحراف از همسانگردی میتواند سیگنال عدسیسازی گرانشی را تغییر دهد.
🔹 اگر دادههای اقلیدس همبستگی معناداری بین دو مؤلفهی E-mode و B-mode در سیگنال عدسیسازی گرانشی نشان دهند، این میتواند نشانهای از ناهمسانگردی در جهان باشد. چنین کشفی میتواند درک ما از جهان را به طور اساسی تغییر دهد و حتی ممکن است نیاز به بازنگری در مدل استاندارد کیهانشناسی باشد.
❕ مدل استاندارد کیهانشناسی تاکنون بهترین توضیح برای رفتار جهان بوده است، اما برخی مشاهدات اخیر، مانند ناهماهنگی در نرخ انبساط جهان، این مدل را به چالش کشیدهاند. اگر ناهمسانگردی در جهان تأیید شود، این میتواند به معنای آغاز فصل جدیدی در کیهانشناسی باشد.
🔹 جیمز آدام، نویسندهی اصلی این مطالعه، میگوید: «اگر این ناهمسانگردی واقعی باشد، ممکن است نیاز به بازنگری جدی در مدلهای کیهانشناسی داشته باشیم. اما هنوز زود است که بگوییم این بازنگری چقدر بزرگ خواهد بود.»
[منبع]
🆔 @Science_Focus
#کیهانشناسی #جهان #عدسیسازی_گرانشی #تلسکوپ_اقلیدس
phys.org
Does the universe behave the same way everywhere? Weak gravitational lensing could provide an answer
A study published in the Journal of Cosmology and Astroparticle Physics (JCAP) presents a methodology to test the assumption of cosmic homogeneity and isotropy, known as the Cosmological Principle, by ...
🔺 کشف نوترینوی پرانرژیترین ذرهی تاریخ در اعماق دریای مدیترانه
🔹 تیمی از محققان اعلام کردند که به طور تصادفی موفق به کشف نوترینویی با انرژی بیسابقه شدهاند. این نوترینو که توسط آشکارساز KM3Net در کف دریای مدیترانه شناسایی شد، انرژی بین ۶۰ تا ۲۳۰ پتاآلکترونولت (PeV) داشت. این مقدار انرژی حتی از رکورد قبلی که حدود ۱۰ پتاآلترونولت بود، بسیار بیشتر است. برای مقایسه، قدرتمندترین شتابدهندهی ذرات جهان، LHC، پروتونها را تنها تا ۷ تراآلکترونولت (TeV) شتاب میدهد!
🔹 این نوترینو که از خارج از کهکشان ما آمده است، هنگام برخورد با آب دریا، یک میون (ذرهای شبیه به الکترون اما سنگینتر) تولید کرد. این میون وارد محدودهی آشکارساز شد و با برخورد به مواد اطراف، نور و ذرات بیشتری ایجاد کرد. انرژی این رویداد آنقدر بالا بود که برخی از آشکارسازها کاملاً اشباع شدند و بیش از یکسوم کل آشکارسازها سیگنالهایی از عبور میون را ثبت کردند.
❕ نوترینوها ذراتی هستند که به ندرت با ماده تعامل میکنند. هر ثانیه، دهها تریلیون نوترینو از بدن ما عبور میکنند، اما کمتر از پنج نوترینو در طول عمر ما با بدنمان برخورد میکند! به همین دلیل، شناسایی آنها بسیار دشوار است و نیاز به آشکارسازهای بزرگ و حساس دارد.
🔹 پروژهی KM3Net شامل دو آشکارساز در کف دریای مدیترانه است: ARCA در نزدیکی سیسیلی و ORCA در سواحل فرانسه. این آشکارسازها از رشتههایی تشکیل شدهاند که به کف دریا متصل هستند و نور ناشی از برخورد نوترینوها با آب را ثبت میکنند. تا اوایل سال ۲۰۲۳، تنها ۱۰ درصد از این آشکارسازها نصب شده بود، اما همین مقدار برای شناسایی این رویداد عظیم کافی بود.
🔹 محققان با بررسی جهت حرکت میون و انرژی آن، دریافتند که این ذره باید حاصل برخورد یک نوترینوی پرانرژی با آب دریا باشد. از آنجایی که هیچ فرآیند زمینی نمیتواند چنین ذرهای با این انرژی تولید کند، منشأ این نوترینو باید خارج از کهکشان ما باشد.
❕ اما سوال بزرگ این است: این نوترینو چگونه به چنین انرژی بالایی دست یافته است؟ یکی از نظریهها این است که پرتوهای گامای پرانرژی با تابش زمینهی کیهانی برهمکنش میکنند و انرژی خود را به ذرات جدید منتقل میکنند. با این حال، هیچ منبع پرتو گامای قوی در جهت این نوترینو در کهکشان ما یافت نشد.
🔹 در فاصلههای دورتر، چندین «بلازار یا فروزنده» (نوعی اختروش که جتهای آن به سمت زمین است) در جهت این نوترینو وجود دارند. این بلازارها ممکن است منشأ این نوترینوی پرانرژی باشند، اما هنوز شواهد کافی برای تأیید این فرضیه وجود ندارد.
🔹 با تکمیل آشکارسازهای KM3Net و همکاری با آشکارساز IceCube در قطب جنوب، دانشمندان امیدوارند منشأ این نوترینوهای پرانرژی را بهتر شناسایی کنند. این کشف میتواند پنجرهی جدیدی به سوی درک بهتر جهان و فرآیندهای پرانرژی در کیهان باز کند.
[منبع] [منبع]
🆔 @Science_Focus
#فیزیک #نوترینو #کیهانشناسی #ذرات_بنیادی
🔹 تیمی از محققان اعلام کردند که به طور تصادفی موفق به کشف نوترینویی با انرژی بیسابقه شدهاند. این نوترینو که توسط آشکارساز KM3Net در کف دریای مدیترانه شناسایی شد، انرژی بین ۶۰ تا ۲۳۰ پتاآلکترونولت (PeV) داشت. این مقدار انرژی حتی از رکورد قبلی که حدود ۱۰ پتاآلترونولت بود، بسیار بیشتر است. برای مقایسه، قدرتمندترین شتابدهندهی ذرات جهان، LHC، پروتونها را تنها تا ۷ تراآلکترونولت (TeV) شتاب میدهد!
🔹 این نوترینو که از خارج از کهکشان ما آمده است، هنگام برخورد با آب دریا، یک میون (ذرهای شبیه به الکترون اما سنگینتر) تولید کرد. این میون وارد محدودهی آشکارساز شد و با برخورد به مواد اطراف، نور و ذرات بیشتری ایجاد کرد. انرژی این رویداد آنقدر بالا بود که برخی از آشکارسازها کاملاً اشباع شدند و بیش از یکسوم کل آشکارسازها سیگنالهایی از عبور میون را ثبت کردند.
❕ نوترینوها ذراتی هستند که به ندرت با ماده تعامل میکنند. هر ثانیه، دهها تریلیون نوترینو از بدن ما عبور میکنند، اما کمتر از پنج نوترینو در طول عمر ما با بدنمان برخورد میکند! به همین دلیل، شناسایی آنها بسیار دشوار است و نیاز به آشکارسازهای بزرگ و حساس دارد.
🔹 پروژهی KM3Net شامل دو آشکارساز در کف دریای مدیترانه است: ARCA در نزدیکی سیسیلی و ORCA در سواحل فرانسه. این آشکارسازها از رشتههایی تشکیل شدهاند که به کف دریا متصل هستند و نور ناشی از برخورد نوترینوها با آب را ثبت میکنند. تا اوایل سال ۲۰۲۳، تنها ۱۰ درصد از این آشکارسازها نصب شده بود، اما همین مقدار برای شناسایی این رویداد عظیم کافی بود.
🔹 محققان با بررسی جهت حرکت میون و انرژی آن، دریافتند که این ذره باید حاصل برخورد یک نوترینوی پرانرژی با آب دریا باشد. از آنجایی که هیچ فرآیند زمینی نمیتواند چنین ذرهای با این انرژی تولید کند، منشأ این نوترینو باید خارج از کهکشان ما باشد.
❕ اما سوال بزرگ این است: این نوترینو چگونه به چنین انرژی بالایی دست یافته است؟ یکی از نظریهها این است که پرتوهای گامای پرانرژی با تابش زمینهی کیهانی برهمکنش میکنند و انرژی خود را به ذرات جدید منتقل میکنند. با این حال، هیچ منبع پرتو گامای قوی در جهت این نوترینو در کهکشان ما یافت نشد.
🔹 در فاصلههای دورتر، چندین «بلازار یا فروزنده» (نوعی اختروش که جتهای آن به سمت زمین است) در جهت این نوترینو وجود دارند. این بلازارها ممکن است منشأ این نوترینوی پرانرژی باشند، اما هنوز شواهد کافی برای تأیید این فرضیه وجود ندارد.
🔹 با تکمیل آشکارسازهای KM3Net و همکاری با آشکارساز IceCube در قطب جنوب، دانشمندان امیدوارند منشأ این نوترینوهای پرانرژی را بهتر شناسایی کنند. این کشف میتواند پنجرهی جدیدی به سوی درک بهتر جهان و فرآیندهای پرانرژی در کیهان باز کند.
[منبع] [منبع]
🆔 @Science_Focus
#فیزیک #نوترینو #کیهانشناسی #ذرات_بنیادی
Ars Technica
Seafloor detector picks up record neutrino while under construction
Neutrino was over 10,000 times over the limits of our best particle accelerator.
🔺 سگها ممکن است خودشان را اهلی کرده باشند!
🔹 یک مطالعه جدید نشان میدهد که سگها ممکن است بدون نیاز به دخالت مستقیم انسانها، خودشان را اهلی کرده باشند. بر اساس این مدل ریاضی، گرگهای کمخطرتر که به بقایای غذای انسانهای باستانی جذب شدهاند، میتوانستند در عرض حدود ۸۰۰۰ سال به سگهای امروزی تبدیل شوند.
🔹 اهلیسازی سگها همیشه موضوع بحثهای مختلف بوده است. برخی معتقدند انسانها گرگهای کمخطرتر را انتخاب کرده و به عنوان همراه پرورش دادند، در حالی که دیگران فکر میکنند برخی گرگها خودشان به انسانها نزدیکتر شدند تا از مزایای زندگی در کنار آنها بهرهمند شوند.
❕ این مطالعه نشان میدهد که اگر گرگهای کمخطرتر ترجیح میدادند با همتایان خود جفتگیری کنند، میتوانستند در عرض چند هزار سال به یک گونه جدید (سگ) تبدیل شوند. این فرآیند میتواند بدون نیاز به انتخاب مستقیم توسط انسانها اتفاق بیفتد.
🔹 این مدل ریاضی که در مجله Proceedings of the Royal Society: Biological Sciences منتشر شده، نشان میدهد که اگر گرگهای کمخطرتر ترجیح میدادند با هم جفتگیری کنند، در ۷۴ درصد موارد، جمعیتهای جداگانهای از سگهای اولیه تشکیل میشد. این تغییر حتی اگر جمعیت انسانها و زبالههای آنها ثابت میماند نیز اتفاق میافتاد.
🔹 با این حال، این به معنای رد کامل نقش انسانها در اهلیسازی سگها نیست. احتمالاً ترکیبی از عوامل طبیعی و انتخاب انسانی در این فرآیند نقش داشتهاند.
❕ این مطالعه نشان میدهد که اهلیسازی همیشه یک فرآیند یکطرفه نیست. گاهی اوقات، حیوانات نیز با انتخاب خود، به انسانها نزدیکتر میشوند و این میتواند آغاز یک دوستی جدید باشد!
[منبع]
🆔 @Science_Focus
#تکامل #سگ #گرگ #اهلیسازی #زیستشناسی
🔹 یک مطالعه جدید نشان میدهد که سگها ممکن است بدون نیاز به دخالت مستقیم انسانها، خودشان را اهلی کرده باشند. بر اساس این مدل ریاضی، گرگهای کمخطرتر که به بقایای غذای انسانهای باستانی جذب شدهاند، میتوانستند در عرض حدود ۸۰۰۰ سال به سگهای امروزی تبدیل شوند.
🔹 اهلیسازی سگها همیشه موضوع بحثهای مختلف بوده است. برخی معتقدند انسانها گرگهای کمخطرتر را انتخاب کرده و به عنوان همراه پرورش دادند، در حالی که دیگران فکر میکنند برخی گرگها خودشان به انسانها نزدیکتر شدند تا از مزایای زندگی در کنار آنها بهرهمند شوند.
❕ این مطالعه نشان میدهد که اگر گرگهای کمخطرتر ترجیح میدادند با همتایان خود جفتگیری کنند، میتوانستند در عرض چند هزار سال به یک گونه جدید (سگ) تبدیل شوند. این فرآیند میتواند بدون نیاز به انتخاب مستقیم توسط انسانها اتفاق بیفتد.
🔹 این مدل ریاضی که در مجله Proceedings of the Royal Society: Biological Sciences منتشر شده، نشان میدهد که اگر گرگهای کمخطرتر ترجیح میدادند با هم جفتگیری کنند، در ۷۴ درصد موارد، جمعیتهای جداگانهای از سگهای اولیه تشکیل میشد. این تغییر حتی اگر جمعیت انسانها و زبالههای آنها ثابت میماند نیز اتفاق میافتاد.
🔹 با این حال، این به معنای رد کامل نقش انسانها در اهلیسازی سگها نیست. احتمالاً ترکیبی از عوامل طبیعی و انتخاب انسانی در این فرآیند نقش داشتهاند.
❕ این مطالعه نشان میدهد که اهلیسازی همیشه یک فرآیند یکطرفه نیست. گاهی اوقات، حیوانات نیز با انتخاب خود، به انسانها نزدیکتر میشوند و این میتواند آغاز یک دوستی جدید باشد!
[منبع]
🆔 @Science_Focus
#تکامل #سگ #گرگ #اهلیسازی #زیستشناسی
Animals
New model shows dogs could have domesticated themselves
They may have been drawn to the discarded remains from ancient human meals, and a new model shows tame wolves could have become dogs in as little as 8,000 years.
🔺 روسیه ادعا میکند: موتور پلاسمایی جدید سفر به مریخ را به ۳۰ روز کاهش میدهد
🔹 مهندسان روسی یک نمونه اولیه از موتور موشک پلاسمایی ساختهاند که میتواند سفر به مریخ را از ۶ تا ۹ ماه فعلی به تنها ۳۰ تا ۶۰ روز کاهش دهد. این موتور که توسط شرکت دولتی روساتوم توسعه یافته، از هیدروژن به عنوان سوخت استفاده میکند و با شتاب دادن به ذرات باردار، سرعتی تا ۱۰۰ کیلومتر بر ثانیه ایجاد میکند.
🔹 برخلاف موتورهای موشک سنتی که از سوخت مایع و اکسیژن برای احتراق استفاده میکنند، موتور پلاسمایی از دو الکترود و میدانهای مغناطیسی برای ایجاد نیروی پیشرانش بهره میبرد. این فناوری میتواند انقلابی در سفرهای فضایی ایجاد کند، اما هنوز در مراحل اولیه توسعه است و احتمالاً سالها طول میکشد تا برای مأموریتهای انسانی به مریخ آماده شود.
❕ به زبان ساده، موتور پلاسمایی با استفاده از ذرات باردار (پلاسما) و میدانهای مغناطیسی، سرعت بسیار بالاتری نسبت به موتورهای سنتی ایجاد میکند.
🔹 این موتور در حال حاضر در محفظهای که شرایط فضایی را شبیهسازی میکند، در حال آزمایش است. پس از پرتاب با موتورهای شیمیایی سنتی، این موشک در مدار از موتور پلاسمایی برای ادامه سفر استفاده خواهد کرد.
🔹 روسیه تنها کشوری نیست که به دنبال کاهش زمان سفر به مریخ است. ناسا نیز با همکاری دارپا (DARPA) در حال توسعه موتورهای حرارتی هستهای است تا زمان سفر به مریخ را کاهش دهد. از سوی دیگر، ایلان ماسک، بنیانگذار اسپیسایکس، قصد دارد با استفاده از موشک استارشیپ، مأموریتهای بدون سرنشین به مریخ را تا سال ۲۰۲۶ و مأموریتهای انسانی را تا حدود چهار سال بعد آغاز کند.
❕ به نظر میرسد رقابت داغی برای رسیدن به مریخ در حال شکلگیری است. فناوریهای جدید مانند موتورهای پلاسمایی و هستهای میتوانند آینده سفرهای فضایی را متحول کنند و انسان را یک قدم به زندگی در سیارههای دیگر نزدیکتر کنند.
[منبع]
🆔 @Science_Focus
#فضا #مریخ #موتور_پلاسمایی #روساتوم #ناسا
🔹 مهندسان روسی یک نمونه اولیه از موتور موشک پلاسمایی ساختهاند که میتواند سفر به مریخ را از ۶ تا ۹ ماه فعلی به تنها ۳۰ تا ۶۰ روز کاهش دهد. این موتور که توسط شرکت دولتی روساتوم توسعه یافته، از هیدروژن به عنوان سوخت استفاده میکند و با شتاب دادن به ذرات باردار، سرعتی تا ۱۰۰ کیلومتر بر ثانیه ایجاد میکند.
🔹 برخلاف موتورهای موشک سنتی که از سوخت مایع و اکسیژن برای احتراق استفاده میکنند، موتور پلاسمایی از دو الکترود و میدانهای مغناطیسی برای ایجاد نیروی پیشرانش بهره میبرد. این فناوری میتواند انقلابی در سفرهای فضایی ایجاد کند، اما هنوز در مراحل اولیه توسعه است و احتمالاً سالها طول میکشد تا برای مأموریتهای انسانی به مریخ آماده شود.
❕ به زبان ساده، موتور پلاسمایی با استفاده از ذرات باردار (پلاسما) و میدانهای مغناطیسی، سرعت بسیار بالاتری نسبت به موتورهای سنتی ایجاد میکند.
🔹 این موتور در حال حاضر در محفظهای که شرایط فضایی را شبیهسازی میکند، در حال آزمایش است. پس از پرتاب با موتورهای شیمیایی سنتی، این موشک در مدار از موتور پلاسمایی برای ادامه سفر استفاده خواهد کرد.
🔹 روسیه تنها کشوری نیست که به دنبال کاهش زمان سفر به مریخ است. ناسا نیز با همکاری دارپا (DARPA) در حال توسعه موتورهای حرارتی هستهای است تا زمان سفر به مریخ را کاهش دهد. از سوی دیگر، ایلان ماسک، بنیانگذار اسپیسایکس، قصد دارد با استفاده از موشک استارشیپ، مأموریتهای بدون سرنشین به مریخ را تا سال ۲۰۲۶ و مأموریتهای انسانی را تا حدود چهار سال بعد آغاز کند.
❕ به نظر میرسد رقابت داغی برای رسیدن به مریخ در حال شکلگیری است. فناوریهای جدید مانند موتورهای پلاسمایی و هستهای میتوانند آینده سفرهای فضایی را متحول کنند و انسان را یک قدم به زندگی در سیارههای دیگر نزدیکتر کنند.
[منبع]
🆔 @Science_Focus
#فضا #مریخ #موتور_پلاسمایی #روساتوم #ناسا
Gizmodo
Russia Claims New Plasma-Based Engine Could Cut Mars Travel to Just 30 Days
Engineers developed an engine prototype which could reach unprecedented speeds, cutting down interplanetary travel time.
🔺 لارو مگس مراکشی با یک «چهره جعلی» روی بدنش به کلونی موریانهها نفوذ میکند
🔹 یک مطالعه جدید نشان داده که لاروهای نوعی مگس کوهی در مراکش، برای نفوذ به کلونیهای موریانهها، یک چهره جعلی شبیه به سر موریانه روی بدن خود تکامل دادهاند. این چهره جعلی، بخشی از یک استراتژی تقلید فوقالعاده است که باعث میشود موریانههای کارگر فکر کنند لاروها بخشی از کلونی آنها هستند.
🔹 موریانههای سرباز معمولاً هر مزاحمی را در محل میکشند، اما لاروهای مگس با این استتار هوشمندانه، بدون هیچ مشکلی در میان سربازان زندگی میکنند و حتی به اتاق غذای کلونی دسترسی کامل دارند. این استتار آنقدر خوب است که موریانهها حتی لاروها را تمیز میکنند! این مطالعه در ۱۰ فوریه در مجله Current Biology منتشر شده است.
❕ این لاروها نه تنها از نظر ظاهری شبیه موریانهها هستند، بلکه از نظر شیمیایی نیز بوی آنها را تقلید میکنند. محققان دریافتند که ترکیب شیمیایی لاروها با موریانههایی که در همان کلونی زندگی میکنند، کاملاً یکسان است. این استتار شیمیایی کلید موفقیت لاروها برای نفوذ به کلونی و استفاده از منابع غذایی آنهاست.
🔹 محققان این لاروها را به طور تصادفی در کوههای «Anti-Atlas» در جنوب مراکش کشف کردند. آنها زیر یک سنگ، یک کلونی موریانه با سه لارو مگس پیدا کردند. این لاروها به گونهای ناشناخته از مگسها تعلق دارند و احتمالاً بسیار نادر هستند، زیرا پس از چندین جستوجو دیگر، تنها دو لارو یافت شد.
🔹 لاروها برای این تقلید، تغییرات زیادی در بدن خود ایجاد کردهاند. مثلاً سوراخهای تنفسی آنها شبیه چشمهای موریانه شده و اندامهای حسی آنها شبیه شاخکهای موریانهها است.
❕ این کشف نشان میدهد که طبیعت چقدر میتواند خلاق باشد! لاروهای این مگس نه تنها ظاهر خود را تغییر دادهاند، بلکه حتی بوی موریانهها را نیز تقلید میکنند تا کاملاً با آنها ادغام شوند. این یک مثال جالب از «تقلید اجتماعی» است که در آن یک گونه برای بهرهبرداری از منابع گونه دیگر، خود را کاملاً شبیه آنها میکند.
🔹 با این حال، هنوز چیزهای زیادی درباره این لاروها ناشناخته است. محققان نتوانستند آنها را تا مرحله بلوغ پرورش دهند، زیرا همه لاروها در آزمایشگاه مردند. همچنین، رژیم غذایی و شکل بالغ این مگسها هنوز یک راز است.
[منبع]
🆔 @Science_Focus
#طبیعت #تقلید #حیوانات #فرگشت #زیستشناسی
🔹 یک مطالعه جدید نشان داده که لاروهای نوعی مگس کوهی در مراکش، برای نفوذ به کلونیهای موریانهها، یک چهره جعلی شبیه به سر موریانه روی بدن خود تکامل دادهاند. این چهره جعلی، بخشی از یک استراتژی تقلید فوقالعاده است که باعث میشود موریانههای کارگر فکر کنند لاروها بخشی از کلونی آنها هستند.
🔹 موریانههای سرباز معمولاً هر مزاحمی را در محل میکشند، اما لاروهای مگس با این استتار هوشمندانه، بدون هیچ مشکلی در میان سربازان زندگی میکنند و حتی به اتاق غذای کلونی دسترسی کامل دارند. این استتار آنقدر خوب است که موریانهها حتی لاروها را تمیز میکنند! این مطالعه در ۱۰ فوریه در مجله Current Biology منتشر شده است.
❕ این لاروها نه تنها از نظر ظاهری شبیه موریانهها هستند، بلکه از نظر شیمیایی نیز بوی آنها را تقلید میکنند. محققان دریافتند که ترکیب شیمیایی لاروها با موریانههایی که در همان کلونی زندگی میکنند، کاملاً یکسان است. این استتار شیمیایی کلید موفقیت لاروها برای نفوذ به کلونی و استفاده از منابع غذایی آنهاست.
🔹 محققان این لاروها را به طور تصادفی در کوههای «Anti-Atlas» در جنوب مراکش کشف کردند. آنها زیر یک سنگ، یک کلونی موریانه با سه لارو مگس پیدا کردند. این لاروها به گونهای ناشناخته از مگسها تعلق دارند و احتمالاً بسیار نادر هستند، زیرا پس از چندین جستوجو دیگر، تنها دو لارو یافت شد.
🔹 لاروها برای این تقلید، تغییرات زیادی در بدن خود ایجاد کردهاند. مثلاً سوراخهای تنفسی آنها شبیه چشمهای موریانه شده و اندامهای حسی آنها شبیه شاخکهای موریانهها است.
❕ این کشف نشان میدهد که طبیعت چقدر میتواند خلاق باشد! لاروهای این مگس نه تنها ظاهر خود را تغییر دادهاند، بلکه حتی بوی موریانهها را نیز تقلید میکنند تا کاملاً با آنها ادغام شوند. این یک مثال جالب از «تقلید اجتماعی» است که در آن یک گونه برای بهرهبرداری از منابع گونه دیگر، خود را کاملاً شبیه آنها میکند.
🔹 با این حال، هنوز چیزهای زیادی درباره این لاروها ناشناخته است. محققان نتوانستند آنها را تا مرحله بلوغ پرورش دهند، زیرا همه لاروها در آزمایشگاه مردند. همچنین، رژیم غذایی و شکل بالغ این مگسها هنوز یک راز است.
[منبع]
🆔 @Science_Focus
#طبیعت #تقلید #حیوانات #فرگشت #زیستشناسی
livescience.com
Moroccan fly maggot uses fake face on its butt to infiltrate termite colony
Researchers have discovered blow fly larvae with fake termite faces on their rears that enable them to socially integrate into termite colonies in the mountains of Morocco.
🔺 پیری بیولوژیکی ممکن است آنطور که فکر میکردیم نباشد
🔹 دانشمندان همیشه از «ساعتهای اپیژنتیکی» برای اندازهگیری پیری بیولوژیکی استفاده میکنند، اما دقیقاً چه چیزی باعث کارکرد این ساعتها میشود، هنوز به طور کامل درک نشده است. حالا، یک مطالعه جدید نشان داده که این ساعتها با جهشهای تصادفی که در DNA با افزایش سن رخ میدهند، هماهنگ هستند.
🔹 جهشهای DNA و تغییرات اپیژنتیکی (تغییراتی که روی DNA اتفاق میافتند اما خود DNA را تغییر نمیدهند) هر دو از نشانههای شناختهشده پیری هستند. این مطالعه جدید، که در مجله Nature Aging منتشر شده، این دو پدیده را به روشی جدید به هم مرتبط کرده است. محققان دریافتند که جهشهای DNA میتوانند باعث تغییرات در متیلاسیون DNA (یک نوع تغییر اپیژنتیکی) شوند و برعکس. این تغییرات متقابل ممکن است کلیدی برای درک بهتر پیری باشد.
❕ به زبان ساده، پیری بیولوژیکی فرآیندی است که در آن سلولهای بدن به مرور زمان دچار آسیب میشوند و عملکردشان کاهش مییابد. دو عامل مهم در این فرآیند، جهشهای DNA و تغییرات اپیژنتیکی هستند. جهشها تغییراتی در خود DNA هستند، در حالی که تغییرات اپیژنتیکی مانند کلیدی هستند که روشن یا خاموش شدن ژنها را کنترل میکنند. این مطالعه نشان میدهد که این دو عامل به طور مستقیم به هم مرتبط هستند و ممکن است هر دو نتیجه یک فرآیند اساسیتر باشند که هنوز به طور کامل شناخته نشده است.
🔹 محققان برای این مطالعه، دادههای بیش از ۹۳۰۰ بیمار سرطانی را بررسی کردند. آنها دریافتند که جهشها در DNA باعث کاهش متیلاسیون در برخی نقاط DNA میشوند و در عین حال، نقاط مجاور جهشها دچار افزایش متیلاسیون میشوند. این تغییرات میتوانند تا ۱۰۰۰۰ نوکلئوتید دورتر از محل جهش نیز مشاهده شوند.
🔹 این یافتهها میتوانند به دانشمندان کمک کنند تا درک بهتری از مکانیسمهای پیری پیدا کنند و شاید در آینده راههایی برای کند کردن یا حتی معکوس کردن پیری بیولوژیکی ارائه دهند. البته، هنوز تحقیقات بیشتری لازم است تا این ارتباط به طور کامل درک شود.
[منبع]
🆔 @Science_Focus
#پیری #سلامتی #DNA #اپیژنتیک
🔹 دانشمندان همیشه از «ساعتهای اپیژنتیکی» برای اندازهگیری پیری بیولوژیکی استفاده میکنند، اما دقیقاً چه چیزی باعث کارکرد این ساعتها میشود، هنوز به طور کامل درک نشده است. حالا، یک مطالعه جدید نشان داده که این ساعتها با جهشهای تصادفی که در DNA با افزایش سن رخ میدهند، هماهنگ هستند.
🔹 جهشهای DNA و تغییرات اپیژنتیکی (تغییراتی که روی DNA اتفاق میافتند اما خود DNA را تغییر نمیدهند) هر دو از نشانههای شناختهشده پیری هستند. این مطالعه جدید، که در مجله Nature Aging منتشر شده، این دو پدیده را به روشی جدید به هم مرتبط کرده است. محققان دریافتند که جهشهای DNA میتوانند باعث تغییرات در متیلاسیون DNA (یک نوع تغییر اپیژنتیکی) شوند و برعکس. این تغییرات متقابل ممکن است کلیدی برای درک بهتر پیری باشد.
❕ به زبان ساده، پیری بیولوژیکی فرآیندی است که در آن سلولهای بدن به مرور زمان دچار آسیب میشوند و عملکردشان کاهش مییابد. دو عامل مهم در این فرآیند، جهشهای DNA و تغییرات اپیژنتیکی هستند. جهشها تغییراتی در خود DNA هستند، در حالی که تغییرات اپیژنتیکی مانند کلیدی هستند که روشن یا خاموش شدن ژنها را کنترل میکنند. این مطالعه نشان میدهد که این دو عامل به طور مستقیم به هم مرتبط هستند و ممکن است هر دو نتیجه یک فرآیند اساسیتر باشند که هنوز به طور کامل شناخته نشده است.
🔹 محققان برای این مطالعه، دادههای بیش از ۹۳۰۰ بیمار سرطانی را بررسی کردند. آنها دریافتند که جهشها در DNA باعث کاهش متیلاسیون در برخی نقاط DNA میشوند و در عین حال، نقاط مجاور جهشها دچار افزایش متیلاسیون میشوند. این تغییرات میتوانند تا ۱۰۰۰۰ نوکلئوتید دورتر از محل جهش نیز مشاهده شوند.
🔹 این یافتهها میتوانند به دانشمندان کمک کنند تا درک بهتری از مکانیسمهای پیری پیدا کنند و شاید در آینده راههایی برای کند کردن یا حتی معکوس کردن پیری بیولوژیکی ارائه دهند. البته، هنوز تحقیقات بیشتری لازم است تا این ارتباط به طور کامل درک شود.
[منبع]
🆔 @Science_Focus
#پیری #سلامتی #DNA #اپیژنتیک
livescience.com
Biological aging may not be driven by what we thought
A new study draws a line between random genetic mutations and predictable epigenetic changes used to measure biological aging.
🔺 بروزرسانی مقاله سایت BigThink: ذرات بنیادی جهان چقدر کوچک هستند؟
🔹 اگر بخواهیم بدانیم ماده اطراف ما از چه چیزی ساخته شده است، باید آن را به کوچکترین اجزای ممکن تقسیم کنیم. در گذشته، فکر میکردیم اتمها کوچکترین اجزای ماده هستند، اما امروزه میدانیم که اتمها خود از الکترونها و هستهها تشکیل شدهاند. هستهها نیز از پروتونها و نوترونها ساخته شدهاند که خود این ذرات از کوارکها و گلوئونها تشکیل شدهاند. اما آیا این ذرات واقعاً بنیادی و غیرقابل تقسیم هستند؟
🔹 دانشمندان با استفاده از شتابدهندههای ذرات مانند LHC (برخورددهنده هادرونی بزرگ) توانستهاند ذرات را تا مقیاسهای بسیار کوچک بررسی کنند. تاکنون، هیچ نشانهای از ساختار داخلی برای الکترونها، کوارکها یا گلوئونها یافت نشده است. این ذرات تا مقیاسهای ~10^-19 متر (یک دههزارم تریلیونمتر) به عنوان ذرات نقطهای و بنیادی در نظر گرفته میشوند.
❕ به زبان ساده، ذرات بنیادی مانند کوارکها و الکترونها آنقدر کوچک هستند که حتی با پیشرفتهترین ابزارهای امروزی نیز نمیتوان ساختار داخلی آنها را مشاهده کرد. این ذرات مانند نقطههایی بدون ابعاد فیزیکی هستند. اما آیا واقعاً این ذرات غیرقابل تقسیم هستند؟ ممکن است در آینده و با پیشرفت فناوری، بتوانیم ذرات کوچکتری را کشف کنیم یا حتی بفهمیم که این ذرات خود از اجزای کوچکتری تشکیل شدهاند.
🔹 مدل استاندارد فیزیک ذرات، که بهترین نظریه ما برای توصیف ذرات بنیادی است، پیشبینی میکند که این ذرات واقعاً بنیادی و غیرقابل تقسیم هستند. اما این مدل کامل نیست و نمیتواند پدیدههایی مانند گرانش، ماده تاریک، انرژی تاریک یا عدم تقارن ماده و پادماده در جهان را توضیح دهد. این نشان میدهد که ممکن است هنوز چیزهای زیادی برای کشف وجود داشته باشد.
🔹 در آینده، شتابدهندههای قویتر مانند Future Circular Collider (FCC) ممکن است به ما کمک کنند تا به مقیاسهای کوچکتری دست یابیم و شاید حتی ذرات جدید یا ساختارهای داخلی ذرات فعلی را کشف کنیم. علم همیشه در حال پیشرفت است، و ما هنوز در ابتدای راه درک جهان هستیم.
[منبع]
🆔 @Science_Focus
#فیزیک #ذرات_بنیادی #علم #کیهانشناسی #LHC
🔹 اگر بخواهیم بدانیم ماده اطراف ما از چه چیزی ساخته شده است، باید آن را به کوچکترین اجزای ممکن تقسیم کنیم. در گذشته، فکر میکردیم اتمها کوچکترین اجزای ماده هستند، اما امروزه میدانیم که اتمها خود از الکترونها و هستهها تشکیل شدهاند. هستهها نیز از پروتونها و نوترونها ساخته شدهاند که خود این ذرات از کوارکها و گلوئونها تشکیل شدهاند. اما آیا این ذرات واقعاً بنیادی و غیرقابل تقسیم هستند؟
🔹 دانشمندان با استفاده از شتابدهندههای ذرات مانند LHC (برخورددهنده هادرونی بزرگ) توانستهاند ذرات را تا مقیاسهای بسیار کوچک بررسی کنند. تاکنون، هیچ نشانهای از ساختار داخلی برای الکترونها، کوارکها یا گلوئونها یافت نشده است. این ذرات تا مقیاسهای ~10^-19 متر (یک دههزارم تریلیونمتر) به عنوان ذرات نقطهای و بنیادی در نظر گرفته میشوند.
❕ به زبان ساده، ذرات بنیادی مانند کوارکها و الکترونها آنقدر کوچک هستند که حتی با پیشرفتهترین ابزارهای امروزی نیز نمیتوان ساختار داخلی آنها را مشاهده کرد. این ذرات مانند نقطههایی بدون ابعاد فیزیکی هستند. اما آیا واقعاً این ذرات غیرقابل تقسیم هستند؟ ممکن است در آینده و با پیشرفت فناوری، بتوانیم ذرات کوچکتری را کشف کنیم یا حتی بفهمیم که این ذرات خود از اجزای کوچکتری تشکیل شدهاند.
🔹 مدل استاندارد فیزیک ذرات، که بهترین نظریه ما برای توصیف ذرات بنیادی است، پیشبینی میکند که این ذرات واقعاً بنیادی و غیرقابل تقسیم هستند. اما این مدل کامل نیست و نمیتواند پدیدههایی مانند گرانش، ماده تاریک، انرژی تاریک یا عدم تقارن ماده و پادماده در جهان را توضیح دهد. این نشان میدهد که ممکن است هنوز چیزهای زیادی برای کشف وجود داشته باشد.
🔹 در آینده، شتابدهندههای قویتر مانند Future Circular Collider (FCC) ممکن است به ما کمک کنند تا به مقیاسهای کوچکتری دست یابیم و شاید حتی ذرات جدید یا ساختارهای داخلی ذرات فعلی را کشف کنیم. علم همیشه در حال پیشرفت است، و ما هنوز در ابتدای راه درک جهان هستیم.
[منبع]
🆔 @Science_Focus
#فیزیک #ذرات_بنیادی #علم #کیهانشناسی #LHC
Big Think
How small are the fundamental particles of the Universe?
When we divide matter into its fundamental, indivisible components, are those particles truly point-like, or is there a finite minimum size?
🔺 تحقیقات جدید نشان میدهد که منشأ واقعی طاعون سیاه چه بوده است
🔹 طاعون سیاه، یکی از مرگبارترین بیماریهای تاریخ، در سال ۱۳۴۷ میلادی از طریق کشتیهای تجاری که از منطقه دریای سیاه به مدیترانه میآمدند، وارد اروپا شد. این بیماری به سرعت در سراسر اروپا، خاورمیانه و شمال آفریقا گسترش یافت و حدود ۶۰ درصد از جمعیت این مناطق را از بین برد. این همهگیری آغاز دورهای به نام «دومین پاندمی طاعون» بود که نزدیک به ۵۰۰ سال ادامه یافت.
🔹 برای سالها، دانشمندان درباره منشأ این بیماری بحث میکردند. نظریهای که به طور گسترده پذیرفته شده بود، منشأ طاعون را شرق آسیا، به ویژه چین، میدانست. اما شواهد باستانشناسی تنها به یک منطقه در آسیای مرکزی، نزدیک دریاچه ایسیککول در قرقیزستان امروزی، اشاره داشتند. این منطقه در گذشته یک مرکز تجاری مهم در جاده ابریشم بود.
🔹 در قرن نوزدهم، کاوشهای باستانشناسی در این منطقه سنگقبرهایی را کشف کرد که نشان میداد در سالهای ۱۳۳۸ و ۱۳۳۹ میلادی، یک بیماری مرگبار در این منطقه شیوع یافته است. روی این سنگقبرها به زبان سریانی نوشته شده بود که افراد بر اثر یک «طاعون» درگذشتهاند. این کشف باعث شد محققان به این فکر کنند که آیا این طاعون همان بیماری است که یک دهه بعد اروپا را درنوردید؟
🔹 یک تیم بینالمللی از محققان برای پاسخ به این سوال، DNA باستانی بقایای انسانی را از این منطقه بررسی کردند. نتایج نشان داد که باکتری «یرسینیا پستیس» (عامل طاعون) در بدن افرادی که در سال ۱۳۳۸ درگذشتهاند، وجود داشته است. این یافته ثابت کرد که طاعون سیاه از آسیای مرکزی آغاز شده و سپس به اروپا گسترش یافته است.
❕ نتیجه یافتهها بهطور خلاصه این است. طاعون سیاه یک بیماری بسیار کشنده بود که در قرن چهاردهم میلادی از آسیای مرکزی شروع شد و از طریق جاده ابریشم به اروپا رسید. این بیماری باعث مرگ میلیونها نفر شد و تأثیرات عمیقی بر تاریخ و جوامع انسانی گذاشت. تحقیقات جدید نشان میدهد که منشأ این بیماری در منطقهای نزدیک دریاچه ایسیککول در قرقیزستان امروزی بوده است.
🔹 محققان همچنین دریافتند که سویه باکتری طاعون که باعث طاعون سیاه شد، متعلق به یک رویداد مهم در تاریخ تکامل این باکتری است که به آن «رویداد انفجار بزرگ تنوع طاعون» میگویند. این رویداد باعث ایجاد انواع مختلفی از باکتری طاعون شد که یکی از آنها عامل طاعون سیاه بود.
🔹 امروزه، سویههای مدرن این باکتری که شباهت زیادی به سویه باستانی دارند، در جمعیت جوندگان وحشی در منطقه کوههای تیانشان در آسیای مرکزی یافت میشوند. این نشان میدهد که منشأ طاعون سیاه احتمالاً همین منطقه بوده است.
🔹 این تحقیق نشان میدهد که همکاری بین رشتهای تاریخدانان، باستانشناسان و ژنتیکدانان میتواند به حل معماهای بزرگ تاریخ، مانند منشأ طاعون سیاه، کمک کند.
[منبع]
🆔 @Science_Focus
#تاریخ #طاعون #باستانشناسی #ژنتیک #جاده_ابریشم
🔹 طاعون سیاه، یکی از مرگبارترین بیماریهای تاریخ، در سال ۱۳۴۷ میلادی از طریق کشتیهای تجاری که از منطقه دریای سیاه به مدیترانه میآمدند، وارد اروپا شد. این بیماری به سرعت در سراسر اروپا، خاورمیانه و شمال آفریقا گسترش یافت و حدود ۶۰ درصد از جمعیت این مناطق را از بین برد. این همهگیری آغاز دورهای به نام «دومین پاندمی طاعون» بود که نزدیک به ۵۰۰ سال ادامه یافت.
🔹 برای سالها، دانشمندان درباره منشأ این بیماری بحث میکردند. نظریهای که به طور گسترده پذیرفته شده بود، منشأ طاعون را شرق آسیا، به ویژه چین، میدانست. اما شواهد باستانشناسی تنها به یک منطقه در آسیای مرکزی، نزدیک دریاچه ایسیککول در قرقیزستان امروزی، اشاره داشتند. این منطقه در گذشته یک مرکز تجاری مهم در جاده ابریشم بود.
🔹 در قرن نوزدهم، کاوشهای باستانشناسی در این منطقه سنگقبرهایی را کشف کرد که نشان میداد در سالهای ۱۳۳۸ و ۱۳۳۹ میلادی، یک بیماری مرگبار در این منطقه شیوع یافته است. روی این سنگقبرها به زبان سریانی نوشته شده بود که افراد بر اثر یک «طاعون» درگذشتهاند. این کشف باعث شد محققان به این فکر کنند که آیا این طاعون همان بیماری است که یک دهه بعد اروپا را درنوردید؟
🔹 یک تیم بینالمللی از محققان برای پاسخ به این سوال، DNA باستانی بقایای انسانی را از این منطقه بررسی کردند. نتایج نشان داد که باکتری «یرسینیا پستیس» (عامل طاعون) در بدن افرادی که در سال ۱۳۳۸ درگذشتهاند، وجود داشته است. این یافته ثابت کرد که طاعون سیاه از آسیای مرکزی آغاز شده و سپس به اروپا گسترش یافته است.
❕ نتیجه یافتهها بهطور خلاصه این است. طاعون سیاه یک بیماری بسیار کشنده بود که در قرن چهاردهم میلادی از آسیای مرکزی شروع شد و از طریق جاده ابریشم به اروپا رسید. این بیماری باعث مرگ میلیونها نفر شد و تأثیرات عمیقی بر تاریخ و جوامع انسانی گذاشت. تحقیقات جدید نشان میدهد که منشأ این بیماری در منطقهای نزدیک دریاچه ایسیککول در قرقیزستان امروزی بوده است.
🔹 محققان همچنین دریافتند که سویه باکتری طاعون که باعث طاعون سیاه شد، متعلق به یک رویداد مهم در تاریخ تکامل این باکتری است که به آن «رویداد انفجار بزرگ تنوع طاعون» میگویند. این رویداد باعث ایجاد انواع مختلفی از باکتری طاعون شد که یکی از آنها عامل طاعون سیاه بود.
🔹 امروزه، سویههای مدرن این باکتری که شباهت زیادی به سویه باستانی دارند، در جمعیت جوندگان وحشی در منطقه کوههای تیانشان در آسیای مرکزی یافت میشوند. این نشان میدهد که منشأ طاعون سیاه احتمالاً همین منطقه بوده است.
🔹 این تحقیق نشان میدهد که همکاری بین رشتهای تاریخدانان، باستانشناسان و ژنتیکدانان میتواند به حل معماهای بزرگ تاریخ، مانند منشأ طاعون سیاه، کمک کند.
[منبع]
🆔 @Science_Focus
#تاریخ #طاعون #باستانشناسی #ژنتیک #جاده_ابریشم
The Brighter Side of News
New research reveals what really caused the Black Death
In 1347, the Black Death arrived in the Mediterranean through trade ships transporting goods from the territories of the Golden Horde along the Black Sea.
🔺 آیا ذراتی از ستارههای آلفا قنطورس به منظومه شمسی ما رسیدهاند؟
🔹 دانشمندان میگویند ذراتی از ستارههای آلفا قنطورس، نزدیکترین همسایههای ستارهای ما، ممکن است همین حالا در منظومه شمسی ما وجود داشته باشند! این ذرات احتمالاً از طریق فرآیندهایی مثل پرتاب شدن توسط گرانش ستارهها یا سیارهها به فضا راه پیدا کردهاند و بعد از سفر طولانی به ما رسیدهاند. آلفا قنطورس یک سیستم سهستارهای است که حدود ۴.۳ سال نوری از ما فاصله دارد و به سمت منظومه شمسی در حرکت است. محققان تخمین میزنند که حدود ۱ میلیون ذره بزرگتر از ۱۰۰ متر از این سیستم در ابر اورت (منطقهای دورافتاده در منظومه شمسی) وجود داشته باشد. البته احتمال دیدن این ذرات خیلی کم است، چون بیشترشان خیلی دور از خورشید هستند.
❕ حالا بیایید یه کم درباره بزرگی منظومه شمسی و آلفا قنطورس صحبت کنیم. منظومه شمسی ما شامل خورشید، هشت سیاره اصلی (مثل زمین، مریخ و مشتری) و اجرام کوچکتری مثل سیارکها و دنبالهدارهاست. فاصله بین خورشید و دورترین سیاره، نپتون، حدود ۴.۵ میلیارد کیلومتره. اما اگه بخوایم به ابر اورت برسیم، که دورترین منطقه منظومه شمسیه، باید حدود ۱.۵ سال نوری دورتر بریم! این یعنی نور ۱.۵ سال طول میکشه تا از خورشید به اونجا برسه. از طرف دیگه، آلفا قنطورس که نزدیکترین سیستم ستارهای به ماست، حدود ۴.۳ سال نوری از ما فاصله داره. این فاصله به نظر زیاد میاد، ولی در مقایسه با بزرگی کهکشان راهشیری (۱۰۰ هزار سال نوری) یا کل جهان (میلیاردها سال نوری)، خیلی کوچیکه!
🔹 این تحقیق نشان میدهد که منظومه شمسی ما کاملاً جدا از بقیه جهان نیست و مواد از ستارههای دیگر میتونن به ما برسن. حتی ممکنه بعضی از این ذرات از موادی ساخته شده باشن که سیارههای دور آلفا قنطورس هم از اونها تشکیل شدن. این یعنی شاید بتونیم بدون سفر به اون ستارهها، اطلاعاتی درباره سیارههاشون به دست بیاریم.
❕ نکته جالب اینه که بعضی از این ذرات ممکنه به زمین هم برسن و به صورت شهابسنگ دیده بشن. البته تعدادشون خیلی کمه و تشخیصشون سخت. دانشمندان تخمین میزنند که الان حدود ۱۰ ذره از آلفا قنطورس هر سال وارد جو زمین میشن. این عدد در آینده، وقتی آلفا قنطورس به ما نزدیکتر بشه، بیشتر هم میشه.
🔹 این کشف نهتنها به ما کمک میکنه بفهمیم مواد چطور بین ستارهها جابهجا میشن، بلکه ممکنه راهی برای مطالعه سیارههای دور دست هم باز کنه. شاید روزی بتونیم با بررسی این ذرات، بفهمیم آیا حیات در جای دیگری از کهکشان وجود داره یا نه!
[منبع]
🆔 @Science_Focus
#نجوم #فضا #آلفا_قنطورس #منظومه_شمسی #کیهانشناسی
🔹 دانشمندان میگویند ذراتی از ستارههای آلفا قنطورس، نزدیکترین همسایههای ستارهای ما، ممکن است همین حالا در منظومه شمسی ما وجود داشته باشند! این ذرات احتمالاً از طریق فرآیندهایی مثل پرتاب شدن توسط گرانش ستارهها یا سیارهها به فضا راه پیدا کردهاند و بعد از سفر طولانی به ما رسیدهاند. آلفا قنطورس یک سیستم سهستارهای است که حدود ۴.۳ سال نوری از ما فاصله دارد و به سمت منظومه شمسی در حرکت است. محققان تخمین میزنند که حدود ۱ میلیون ذره بزرگتر از ۱۰۰ متر از این سیستم در ابر اورت (منطقهای دورافتاده در منظومه شمسی) وجود داشته باشد. البته احتمال دیدن این ذرات خیلی کم است، چون بیشترشان خیلی دور از خورشید هستند.
❕ حالا بیایید یه کم درباره بزرگی منظومه شمسی و آلفا قنطورس صحبت کنیم. منظومه شمسی ما شامل خورشید، هشت سیاره اصلی (مثل زمین، مریخ و مشتری) و اجرام کوچکتری مثل سیارکها و دنبالهدارهاست. فاصله بین خورشید و دورترین سیاره، نپتون، حدود ۴.۵ میلیارد کیلومتره. اما اگه بخوایم به ابر اورت برسیم، که دورترین منطقه منظومه شمسیه، باید حدود ۱.۵ سال نوری دورتر بریم! این یعنی نور ۱.۵ سال طول میکشه تا از خورشید به اونجا برسه. از طرف دیگه، آلفا قنطورس که نزدیکترین سیستم ستارهای به ماست، حدود ۴.۳ سال نوری از ما فاصله داره. این فاصله به نظر زیاد میاد، ولی در مقایسه با بزرگی کهکشان راهشیری (۱۰۰ هزار سال نوری) یا کل جهان (میلیاردها سال نوری)، خیلی کوچیکه!
🔹 این تحقیق نشان میدهد که منظومه شمسی ما کاملاً جدا از بقیه جهان نیست و مواد از ستارههای دیگر میتونن به ما برسن. حتی ممکنه بعضی از این ذرات از موادی ساخته شده باشن که سیارههای دور آلفا قنطورس هم از اونها تشکیل شدن. این یعنی شاید بتونیم بدون سفر به اون ستارهها، اطلاعاتی درباره سیارههاشون به دست بیاریم.
❕ نکته جالب اینه که بعضی از این ذرات ممکنه به زمین هم برسن و به صورت شهابسنگ دیده بشن. البته تعدادشون خیلی کمه و تشخیصشون سخت. دانشمندان تخمین میزنند که الان حدود ۱۰ ذره از آلفا قنطورس هر سال وارد جو زمین میشن. این عدد در آینده، وقتی آلفا قنطورس به ما نزدیکتر بشه، بیشتر هم میشه.
🔹 این کشف نهتنها به ما کمک میکنه بفهمیم مواد چطور بین ستارهها جابهجا میشن، بلکه ممکنه راهی برای مطالعه سیارههای دور دست هم باز کنه. شاید روزی بتونیم با بررسی این ذرات، بفهمیم آیا حیات در جای دیگری از کهکشان وجود داره یا نه!
[منبع]
🆔 @Science_Focus
#نجوم #فضا #آلفا_قنطورس #منظومه_شمسی #کیهانشناسی
ScienceAlert
Alpha Centauri Particles Already Lurk in Our Solar System, Study Suggests
How large can these interstellar objects be?
👍1
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
🔺 ابرهای درخشان در آسمان مریخ؛ تصاویر شگفتانگیز ناسا
🔹 مریخنورد «کنجکاوی» ناسا تصاویری خیرهکننده از ابرهای درخشان در آسمان مریخ ثبت کرده است. این تصاویر نشان میدهند که ابرهای مریخی، مانند ابرهای زمین، در الگوهای زیبایی حرکت میکنند. اما نکته جالب اینجاست که این ابرها رنگهایی مانند قرمز و سبز دارند که باعث میشود آسمان مریخ در هنگام غروب حالتی درخشان و جذاب پیدا کند.
🔹 این ابرها در واقع از بلورهای یخ ساخته شدهاند و در ارتفاعات بالای جو مریخ شکل میگیرند. دانشمندان با مطالعه این ابرها میتوانند اطلاعات بیشتری درباره جو مریخ و تغییرات آبوهوایی آن به دست آورند.
❕ جو مریخ بسیار نازکتر از جو زمین است و بیشتر از دیاکسید کربن تشکیل شده است. به همین دلیل، ابرهای مریخی با ابرهای زمین تفاوت دارند. بیشتر این ابرها از یخ خشک (دیاکسید کربن منجمد) تشکیل شدهاند، اما برخی از آنها، بهویژه ابرهای مرتفع، از بلورهای یخ آب ساخته میشوند. نور خورشید وقتی از میان این بلورها عبور میکند، باعث ایجاد رنگهای درخشان و زیبایی در آسمان مریخ میشود.
[منبع]
🆔 @Science_Focus
#مریخ #فضا #ناسا #ابرهای_مریخی
🔹 مریخنورد «کنجکاوی» ناسا تصاویری خیرهکننده از ابرهای درخشان در آسمان مریخ ثبت کرده است. این تصاویر نشان میدهند که ابرهای مریخی، مانند ابرهای زمین، در الگوهای زیبایی حرکت میکنند. اما نکته جالب اینجاست که این ابرها رنگهایی مانند قرمز و سبز دارند که باعث میشود آسمان مریخ در هنگام غروب حالتی درخشان و جذاب پیدا کند.
🔹 این ابرها در واقع از بلورهای یخ ساخته شدهاند و در ارتفاعات بالای جو مریخ شکل میگیرند. دانشمندان با مطالعه این ابرها میتوانند اطلاعات بیشتری درباره جو مریخ و تغییرات آبوهوایی آن به دست آورند.
❕ جو مریخ بسیار نازکتر از جو زمین است و بیشتر از دیاکسید کربن تشکیل شده است. به همین دلیل، ابرهای مریخی با ابرهای زمین تفاوت دارند. بیشتر این ابرها از یخ خشک (دیاکسید کربن منجمد) تشکیل شدهاند، اما برخی از آنها، بهویژه ابرهای مرتفع، از بلورهای یخ آب ساخته میشوند. نور خورشید وقتی از میان این بلورها عبور میکند، باعث ایجاد رنگهای درخشان و زیبایی در آسمان مریخ میشود.
[منبع]
🆔 @Science_Focus
#مریخ #فضا #ناسا #ابرهای_مریخی
👍1