Science Fantasy

‍ 🔸Barbie 2023
سینما همواره مدیوم قدرتمندی برای قصه‌گویی بوده. مدیومی که تلفیقی از جنبه‌های بصری و شنیداریه و میتونه تا اعماق روح انسان نفوذ کنه. سینما میتونه دروغ شاخ‌داری رو چنان جذاب به مخاطب نشون بده که پس از ترک سالن سینما مخاطب واقعا به اون دروغ باور پیدا کرده باشه. از برهه‌ای خاص سینما فقط قصه‌هایی زیبا برای مخاطب نمیگفت بلکه مثل سایر شاخه‌های هنری اعم از ادبیات و نقاشی سعی در انتقال پیامی مهم به همراه احساساتی قوی داشت.
اما متاسفانه از نقطه‌ای نه تنها انتقال پیامی مهم در فیلم‌ها وجود داشت، بلکه این پیامِ بالفرض مهم تنها چیزی بود که هدف از ساخت اون فیلم رو توجیه میکرد. در این مرحله که عمدتا از دهه‌ی گذشته شروع شده اغلب‌ فیلم‌ها دچار مسئله‌ای به نام ووکنیسم شدن. سینما نه تنها از منظر کارگردان‌هایی مثل گرتا گرویک مامنی برای خلق نیست بلکه سکویی برای ترویج پروپاگانداهای سیاسی مورد تاییدشه. از این رو باربی با تمام نکات مثبتش در طراحی صحنه، گریم و لباس؛ مثل جامی طلائیه که به جای اکسیر هنر، زهر و سم رو پیشکش میکنه.
از بخش سخنرانیِ فیلم برای مخاطب که بگذریم، در سایر بخش‌ها به لطف تعلیق نزدیک یک دهه‌ای این فیلم و آمد و شد کارگردان‌ها و بازیگرهای زیادی که بعنوان باربی انتخاب شده بودن اما فیلم به مراحل بعدی نرسید اعم از امی شومر، عوامل فیلم ایده‌هاشون رو به دست بازتری تونستن عملی کنن که این نمود در طراحی صحنه علی الخصوص باربی‌لند بیشتر به چشم میاد. اما باربی‌لند و طراحیش به خودی خود چیز به خصوص و قدرتمندی نیست اما با توانمندی گرتا گرویک، کارگردان لیدی برد و لیتل وومن و انتخاب‌های نسبتا بجا برای دوربین؛ تونست چیزی که باید رو تحویل بده. یوتوپیایی که توسط زن‌ها اداره میشه؛ میتریارکی. در این سیستم حتی به طوری که در فیلم نشون داده میشه، نیروی کار هم توسط زن‌ها تامین میشه و مردها با توجه به نماینده‌شون در این فیلم، کن؛ فقط در ساحل ایستادن! اما باربی و کن بعد از مواجه شدن با سیستم پیتریارکی دو رویه‌ی جدا رو پیش گرفتن. باربی که با فرار از میتریکس با آرشیتکتش، روث ملاقات کرد و به به اصطلاح خودشناسی رسید و کن هم که بعد انقلاب درونی قصد تغییر سیستم رو داشت، نهایتا به زندگی قبلیش برگشت با وعده‌ی خودشناسی. اما ماتل حین ساخت این فیلم تبلیغاتی چند ساعته که احتمالا گرون‌ترین فیلم تبلیغاتی تاریخ هم باشه، یادش رفت که در سایر فیلم‌های تبلیغاتیش باربی عاشق کن بوده و اگرم نبوده بخاطر تبلیغات دیگه‌ای مثل پیوستنش به ارتش برای ترغیب دخترها برای پیوستن به ارتش در دهه 80 و 90 بوده. روث که آرشیتکت باربی در میتریکس مردسالارانه‌ی این فیلم بوده با پرونده‌های مالیاتی عجیب و غریبش در تاریخ شناخته میشه اما حالا و در این فیلم به باربی که شاید بهتر باشه در این یونیورس که با نام باربارا شناخته میشه درس خودشناسی میشه و مسائل و مشکلات هویتیِ مثلا نماد فمنیسم رو حل میکنه!
خارج از بحث بازیگریِ گازلینگ که طبق گفته‌ی خودش همیشه در زندگی کن بوده، مارگو رابی و گرتا گرویک قطعا با هنری که داشتن و سالیان تجربه‌ای که در هالیوود به دست آورده بودن تونستن اثری بسازن علاوه بر زنده کردن حس نوستالژی در بسیاری، ایدئولوژی‌هاشون رو به مخاطب عرضه کنن، و در مصاحبه‌ای هم گرویک با تایید کردن این مسئله؛ "قطع به یقین این فیلم فمنیستیه." در مصاحبه با ای‌بی‌سی، حرفی برای گفتن نمیمونه.
اگه جز کسانی هستین که از این فیلم خوشتون اومده باید گفت، خوش به حالتون!
⭐️ نمره ساینس فنتزی:
6.5/12
🐉 #Movie | #Review
🏜 @ScienceFantasy

attach 📎

👍17👎5

575 viewsedited 16:22