Science Fantasy

‍ ▪️جهان پس از مرگ در ایران باستان
دوزخ:

بهشت و جهنم، دو مفهوم جدایی ناپذیر که در کنار یکدگیر هم را کامل می کنند. این مفهوم در میان زرتشتیان ایران باستان نیز همانند دیگر ادیان در کنار شباهت ها و تفاوت های خود با دیگر ادیان و عقاید به جا مانده رنگ و بویی از تاریخ، مرز و بوم و سرزمین مادری اش را یدک میکشد. موبدی از دوران ساسانی به نام ویراف در کتاب خود یعنی اردا ویراف نامه که در رابطه سفرش به دنیای مردگان نوشته هایی را به جا گذاشته که بر طبق نوشته های او و مطالب به جا مانده میتوان به تصویری کلی از دوزخ زرتشتیان به دست اورد. پس از اینکه روان ها(روح یک واژه عربی و جمع آن ارواح است. پارسی آن روان است که در اوستا به ریخت « اوروان» آمده است) پس از سه شب تن را رها می کنند، روز چهارم، روز حساب فرا می رسد. در این روز تمامی اعمال نیک و بد فرد بر ترازویی قرار میگیرد، هیچ استثنایی وجود ندارد و قضاوت برای همه یکسان می باشد و داوران که عبارتند از مهر، سروش و رشن اعمال را می سنجند. اگر کفه کار های نیک سنگینی کند، فرد به بهشت خواهد رفت با این حال در اینجا بهشتیان موضوع بحث نیستند پس از ساکنان همیستگان چشم پوشی می کنیم، افرادی که کفه اعمال بدشان سنگین تر باشد پس از خروج از محل قضاوت با بوی بد و چندش اوری رو به رو خواهند شد و پیرزن زشت و برهنه نفرت انگیزی به استقبال آنها خواهد رفت، این زن نمادی از زندگی آنهاست. در این زمان عجوزه روان را به سوی پل چینوت راهنمایی می کند. این پل را می توان به شمشیری دو لبه تشبیه کرد، این پل هنگام عبور درستکاران عریض و برای بدکاران همانند نخی نازک به شکل تیغه شمشیری نمایان میشد. هنگامی که روان گناهکار با پل رو به رو می شود التماس می کند و خواستار رحم و بخشش خواهد شد با این حال اعمال بد او به شکل حیوانات و موجودات ترسناک و هراس انگیز در می آیند و او را به سوی پل هدایات می کنند. فرد گناهکار تنها سه گام تا دوزخ دارد، گام اول اندیشه بد است، گام دوم گفتار بد و گام سوم کردار بد می باشد که ناگهان در این لحظه روان آلوده به قعر دوزخ خواهد رفت. گناهکار با ورودش به جهان عذاب در سه شب نخست عذابی برابر با کسی که تمام زندگی اش آزار دیده دچار رنج و درد خواهد شد، به گفته ویراف دمای این مکان هم سرد است هم گرم و هردوی آنها شکلی مرگبار دارند، این مکان به گونه ای تاریک است که می توان تاریکی را در دست گرفت و چنان تعفن شدید بود که بتوان آن را با دشنه برید و روان ها همانند ارواحی که در یونان باستان نه کار نیک کرده بودند نه بد در میان دشت هایی تاریک در کنار هم انباشته شده اند با وجود این شرایط آنها هم را حس نمی کنند و فکر میکنند تنها هستند و در تنهایی عذاب می کشند. ویراف توضیح می دهد که زمان در این دنیا به کندی میگذرد به شکلی که سه روز عذاب نخستین برابر با نه هزار سال در جهان فانی است و در این دنیا زمان قوانین خودش را دارد، در این حال موجوداتی ترسناک و عظیم به شکار و آزار روان های نا بکار خواهند پرداخت و باعث رعب و وحشت آنها می شوند.در دوزخ افراد با توجه به گناهان مجازات می شدند و هر گناه مجازات مخصوص به خود را داشته برای مثال زنان زنا کار از پستان اویزان میشدند و این مجازات ها برای موضوعاتی مانند هم جنس بازی، کم فروشی و دیگر گناهان متفاوت بوده است. در این جهان عذاب هر فرد بر اساس کار های نیک او نیز دچار تغییراتی میشد، افراد بر اساس کار های نیکی که انجام داده بودند دچار تخفیف در مجازات میشدند تا اینکه روزی مجازات آنها تمام شود. زرتشتیان اعتقاد دارند هدف مجازات اصلاح است و اگر کسی بی دلیل مجازاتی انجام دهد جزو ستمکاران و گناهکاران خواهد بود، این خط فکری در رابطه با جهان پس از مرگ نیز صادق است و عذاب دوزخیان عذابی موقت و بر اساس گناهان آنها می باشد. بر این اساس دوزخ را می توان جایگاهی موقت برای اصلاح گناهکاران دانست، تا روز اصلاح.

✔️ #Fact | #Mythology
🌐 @ComicRegion

attach 📎

💯12👍2

440 views16:32