🆔 @Sayehsokhan👇👇👇

📚 #کتاب:

#تئوری_انتخاب_در_اتاق_مشاوره

📘#نام_اصلی:
#Counseling_with_choice_theory #the_new_reality_therapy
✍️ اثر:  #دکتر_ویلیام_گلسر
👌 ترجمه: #دکتر_علی_صاحبی و #دکتر_عاطفه_سلطانی_فر
📖 #چاپ: سوم
📇 انتشارات: #سایه_سخن

✍ با مطالعه‌ی این کتاب تخصصی احساس می‌کنیم که این کتاب مستقیماً با زندگی ما حرف می‌زند.

چرا ماندن، گاهی سخت‌تر از رفتن است؟

تصور کنید در یک عصر آرام، روبروی پنجره نشسته‌اید. در ذهن شما، تصویری از زندگی‌تان می‌چرخد؛ زندگی‌ای که شاید در ظاهر همه چیز خوب است، اما در درون، انگار چیزی کدر و خاکستری شده است.

شاید شما هم مثل «مورین» باشید...
در فصل نهم این کتاب دکتر ویلیام گلسر، ما را با شخصیتی به نام مورین آشنا می‌کند:

او زنی است که در میان تضادهای عمیق زندگی‌اش گیر افتاده؛ ازدواجی که دیگر آن شور و نشاط سابق را ندارد، اما او نمی‌داند چرا با وجود تمام این ناراحتی‌ها، همچنان به آن مسیر ادامه می‌دهد. او تنها نیست. مطمئنم او تنها زنی نیست که در تله‌ی «بایدها» و «مجبورها» گرفتار شده و با وجود بد بودن شرایط، به ریتمِ تکراری زندگی ادامه می‌دهد.

آیا این تصویر، بازتابی از دنیای شماست؟

- آیا احساس می‌کنید در روابطتان، به جای «انتخاب کردن»، فقط دارید «تحمل می‌کنید»؟

- آیا مدام در حال جنگ با محیط یا اطرافیانتان هستید تا فقط کمی آرامش پیدا کنید؟

- آیا احساس می‌کنید کنترل زندگی‌تان از دست رفته و فقط در واکنش به اتفاقات، زندگی می‌کنید؟

اگر پاسخ شما «بله» است، شاید وقت آن رسیده که نگاهتان را به «نیازها» تغییر دهید.

در کتاب "تئوری انتخاب در اتاق مشاوره" اثر ویلیام گلسر، ما فقط با مشکل روبرو نمی‌شویم، بلکه یاد می‌گیریم چگونه «انتخاب» کنیم.

دکتر گلسر به ما نشان می‌دهد که چگونه می‌توانیم از دنیای «ما مجبوریم» به دنیای «ما انتخاب می‌کنیم» قدم بگذاریم.

این کتاب، نقشه راهی است برای کسانی که می‌خواهند بدانند چرا در موقعیت‌های دشوار گیر کرده‌اند و چگونه می‌توانند با تغییر رویکرد خود، واقعیت جدیدی برای زندگی‌شان بسازند.



🆔 @Sayehsokhan

🌱 داستان چهارم: لازم نیست جوابش را بدهم...

✍ چند روز بعد، زنگ ورزش بود.
بچه‌ها قرار بود دو تیم شوند.
مثل همیشه، چند نفر زود انتخاب شدند.

#آرمان کنار زمین ایستاده بود.
همان صدای آشنا دوباره پیدایش شد.
«می‌بینی؟»
«هیچ‌کس تو را انتخاب نمی‌کند.»

#آرمان نفس عمیقی کشید.
صدا ادامه داد:
«اگر خودت بروی، حتماً می‌گویند زیادی خودت را تحویل می‌گیری.»

این بار #آرمان چیزی نگفت.
نه با صدا مخالفت کرد.
نه سعی کرد ثابت کند اشتباه می‌کند.
فقط ایستاد و گوش داد.

چند ثانیه بعد، یکی از بچه‌ها فریاد زد:
ـ#آرمان! تیم ما یک نفر کم دارد. می‌آیی؟
#آرمان لبخند زد و دوید.

در تمام بازی، آن صدا گاهی برمی‌گشت.
«الان توپ را خراب می‌کنی...»
«پاس نده...»
«اگر اشتباه کنی...»
اما #آرمان فقط بازی کرد.

بعضی پاس‌هایش خوب بود.
یکی دو بار هم توپ را از دست داد.
بازی که تمام شد، روی نیمکت نشست.
عرق پیشانی‌اش را پاک کرد و آرام خندید.

نه چون آن صدا ساکت شده بود...
بلکه چون فهمیده بود لازم نیست به هر حرفی که می‌زند، جواب بدهد.

بعضی صداها...
اگر جوابشان را ندهی،
خودشان آرام‌تر می‌شوند.
و بعضی وقت‌ها...
زندگی، منتظر نمی‌ماند تا ذهن ما ساکت شود.

ادامه دارد...

🌿 این داستان با الهام از یکی از آثار انتشارات سایه سخن نوشته شده است.
می‌تونی حدس بزنی کدام کتابه؟ 🌿

🆔 @Sayehsokhan

همیشه با ساز این مرد زندگی می‌کردم

سخنان زنده یاد محمدرضا شجریان، درباره‌ی جلیل شهناز

#جلیل_شهناز
زاده‌ی ۱۳۰۰
#درگذشته‌ی_۲۷_خرداد_۱۳۹۲

✍ سلام! صبح بخیر

امروزتان سرشار از عشق و برکت 💐

🆔 @Sayehsokhan

#از_شما

*❣️به نام حضرت دوست❣️*

*🌹بامداد آدینه‌تان سرشار از آرامش و نشاط باد🌿🌸*

روزگار، آرام و بی‌صدا، بزرگ‌ترین حقیقت را هر روز در گوش ما زمزمه می‌کند؛
اینکه هیچ‌کس برای همیشه مهمان این جهان نیست.

پیش از ما، انسان‌هایی زیسته‌اند که گمان می‌کردند همه‌چیز در اختیارشان است؛ خانه‌ها، ثروت‌ها، قدرت‌ها، آرزوها و دلبستگی‌ها. اما امروز، تنها نامی از برخی مانده و خاطره‌ای از اندکی.

سرانجام، همه‌ی آنچه روزی «مال ما» بود، از ما جدا می‌شود؛ اما آنچه هرگز از این جهان جدا نمی‌شود، اثر قدم‌های خیری‌‌ست که برداشته‌ایم، لبخندهایی‌ست که آفریده‌ایم و نام نیکی‌ست که در حافظه دل‌ها به یادگار گذاشته‌ایم.

آنچه باقی می‌ماند، داستان زندگی ماست؛ اینکه چگونه زیستیم، چگونه اندیشیدیم، چگونه با انسان‌ها رفتار کردیم و چه اثری از خود بر جهان گذاشتیم.

*✅پس چه زیباست که ماندگار زندگی کنیم! نه با انباشتن، که با بخشیدن.
نه با فخر فروختن، که با دست گرفتن.
نه با رقابت برای بیشتر داشتن، که با تلاش برای مفیدتر بودن.*

💐🌾🌺💐🌾🌺💐

محمدحسین فرقانی

با سپاس فراوان از جناب مهندس فرقانی عزیز

🆔 @Sayehsokhan

*نسل ایکس*

سن آنها بین ۴۶ تا ۶۶ سال است.
این گروه از مردم ایران
بیشترین شانس و یا بد شانسی را در زندگی تجربه کردند.
حوادث مربوط به تغییر نسل؛
وقوع انقلاب در سال ۵۷؛
وقوع جنگ در سال ۵۹؛
وقوع تحولات اقتصادی و عبور از اقتصاد کوپنی به آزاد؛
وقوع تغییرات عمیق سیاسی در انتخابات دوم خرداد ۱۳۷۶
و و و و و...

بیشترین آسیب را به این گروه وارد کرد.

بیشترین تعداد شهدا، جانبازان، آزادگان
و بخش اعظمی از اعدامی‌های مقابله با حاکمیت
مربوط به رده سنی گروه ایکس است.

آنها کودکی را در شرایط پدر سالاری
و بزرگتر سالاری گذراندند
و مجبور بودند پوست خربزه را بخورند و مغز آن مخصوص بزرگترها بود.

وقت جوانی باید با شرایط جمهوری اسلامی کنار می‌آمدند،
خیلی از چیزهایی که الان مباح است در زمان جوانی آنها حرام و جرم بود.

در دوره جوانی آنها مسافرت یعنی ییلاق، قشلاق کردن و یا رفتن به  مشهد و یا قم
و تفریح یعنی دورهمی خانوادگی و خوردن آش و کتلت،
و نوع لاکچری آن جوجه کباب با نوشابه بود.

اکثرا صاحب یک تا دو فرزند هستند.
فرزندان‌ آنها  از نسل زِد هستند.

انها دوره فرزند سالاری را تجربه کردند
و باز به خاطر فرزندان خود،
پوست خربزه خوردند و مغز خربزه را به فرزندان خود دادند.

همیشه احساس می‌کنند که مورد احترام جوانها نیستند.

همه کسانی که در گروه نسل ایکس قرار می‌گیرند
جوانی را سپری کرده
و در میانسالی به سر می‌برند
و قبول کرده‌اند که فرزندان باید به دنبال سرنوشت خودشان بروند
بنابراین خیلی زودتر از نسل‌های قبلی
تنها شده و یا می شوند!!!

نسل پوست خربزه خور همه ناملایمات زندگی را تحمل کرده و یا تحمل می‌کنند
اما در ایران متهم به این هستند
که مانند نسل بی
مسئول شرایط فعلی هستند.
و این جمله نسل زِد
برای آنها خیلی سخت است!!!

اما خوشبختانه اکثر آنها،
به این نتیجه رسیده‌اند که مدت باقیمانده از عمر خود را برای خودشان زندگی کنند
و از فرصت باقیمانده برای گشتن و لذت بردن از دنیا استفاده کنند...

آنها آخرین نسلی هستند
که به معنای واقعی می‌دانند
فامیل یعنی چه؟؟

آنها به راحتی می‌توانستند شب منزل عموجان و یا دایی جان بمانند
اگرچه شاید الان در آپارتمان زندگی می‌کنند.

آنها خاطرات خوبی از زندگی در خانه‌های ویلایی دارند
بسیاری از آنها دوست دارند دوباره به روستا برگردند...

آخرین نسلی هستند که پاکی آب رودخانه‌ها، قنات‌ها و چشمه سارها را به یاد دارند
آخرین نسلی هستند که زاينده رود جاری، دریاچه ارومیه پر آب،
کارون شفاف و پر از ماهی
و محیط زیست پاک و بدون نایلون و پاکت میوه کاغذی...

طعم واقعی نان‌های بومی و عطر واقعی کته شمالی را تجربه کرده‌اند
و سعی می‌کنند دوره بازنشستگی خوبی را سپری کنند...

ما نسل ایکسی که تاکنون
زنده مانده‌ایم
خیلی پوست کلفت بودیم
خیلی اهل کار و تلاش بودیم
خیلی دست آورد داشتیم...

حتی اگر نسل‌های بعد از ما قبول نداشته باشند!
اما خودمان به خودمان اعتماد و اعتقاد داریم
و به خودمان درود می.فرستیم.

با افتخار می‌گوییم نسل پوست خربزه خور بودیم
اما مغز خربزه را به پدران،
بزرگترها و به فرزندان خود داده‌ایم
و پشیمان هم نیستیم....

نسل ایکس کم کم دارد می‌پذیرد
که این کشور به خانه سالمندان بیشتر
و مدرن‌تری نیاز دارد.

این نسل مفهوم مسافرت،
دینداری
احترام
سلامت نفس
وطن دوستی
و لذت بردن از زندگی
را تغییر داد
و افتخار می‌کند که اجازه داد
تا نسل زِد راه خود را انتخاب کند.

با افتخار می‌گویم
نسل ایکس دمکرات‌ترین و ایثارگرترین  نسل ایران در ۱۰۰ سال اخیر است ..

روزگارتون خوش دلتون آروم ☘️🌻☘️


🆔 @Sayehsokhan

🌱 داستان پنجم: این بار از خودم پرسیدم...

✍ چند روز بعد، معلم علوم وارد کلاس شد.
لبخندی زد و گفت:
ـ یادتان هست درباره ارائه‌ی هفته آینده صحبت کرده بودیم؟

هنوز چند نفر داوطلب لازم داریم.
کلاس ساکت شد.
صدای آشنا دوباره از راه رسید.
«سرت را پایین بینداز...»
#آرمان لبخند کمرنگی زد.
«باز هم تو آمدی...»

صدا ادامه داد:
«اگر اشتباه کنی، همه یادت می‌مانند.»
این بار، #آرمان با صدا بحث نکرد.
فقط یک سؤال از خودش پرسید.
نه از آن صدا...
از خودش.

«اگر نترسم، دوست دارم چه کار کنم؟»
چند لحظه سکوت...
پاسخ آرام‌آرام از دلش بیرون آمد.
«دوست دارم ارائه بدهم.»

همان لحظه، صدای ذهنش با عجله گفت:
«ولی می‌ترسی!»
#آرمان در دلش جواب داد:
«درست است...
می‌ترسم.»

دستش هنوز روی میز بود.
قلبش تند می‌زد.
ترس هنوز همان‌جا بود.
اما این بار، انگار ترس تنها کسی نبود که در کلاس نشسته بود.
یک آرزو هم آنجا بود...

آرزوی اینکه یک بار، خودش را امتحان کند.
#آرمان آرام دستش را بالا برد.
معلم با لبخند گفت:
ـ خیلی هم عالی، #آرمان!

تا زنگ آخر، صدای ذهنش هنوز غر می‌زد.
«اشتباه کردی...»
«پشیمان می‌شوی...»
اما #آرمان فقط لبخند می‌زد.

چون فهمیده بود...
گاهی شجاعت یعنی با وجود ترس، همان کاری را انجام بدهی که برایت مهم است.

ادامه دارد...

🌿 این داستان با الهام از یکی از آثار انتشارات سایه سخن نوشته شده است.
می‌تونی حدس بزنی کدام کتابه؟

🆔 @Sayehsokhan

✍ سلام! صبح بخیر

امروزتان سرشار از عشق و برکت 💐

🆔 @Sayehsokhan

امروز شنبه است... 🌿

✍ هفته‌ای تازه آغاز شده و فرصتی دوباره پیش روی ماست؛ فرصتی برای آنکه کمی آگاهانه‌تر زندگی کنیم و ذهنمان را مهربان‌تر مدیریت کنیم.

پیشنهادی برای این هفته:

هر شب، پیش از خواب، با توجه به پرسش زیر، به خودت نمره‌ای بین صفر تا بیست بده و آن را یادداشت کن. در پایان هفته، معدل نمره‌هایت را حساب کن.

امروز، هر زمان که ناراحتی‌ها، ناکامی‌ها یا خاطرات تلخ گذشته ــ دور یا نزدیک ــ به ذهنم آمد، چقدر توانستم اجازه ندهم مرا با خود ببرد؟

چقدر توانستم آنها را جدی نگیرم، با نشخوار ذهنی به آنها پر و بال ندهم و آرامش امروز خود را قربانی دیروز نکنم؟

در چنین لحظه‌هایی، این جملات را با خودم مرور می‌کنم:

«امروزت را با یادآوری سختی‌های دیروز خراب نکن. مرور مداوم تلخی‌های گذشته، نه‌تنها دردی را درمان نمی‌کند، بلکه آن را عمیق‌تر می‌کند. این خاطره‌ها هیچ مشکلی از امروزت را حل نخواهند کرد؛ برعکس، با درگیر کردن ذهن و غمگین کردن دلت، توانایی تو را برای یافتن راه‌حل‌های امروز کاهش می‌دهند.

این فکرها ممکن است به ذهنت بیایند؛ طبیعی است. اما لازم نیست مهمان دائمی ذهنت باشند. افکار می‌آیند، می‌مانند و نهایتا می‌روند.
بگذار بیایند و بگذرند... و تو، آرام و آگاه، به زندگی و کار امروزت ادامه بده.»

ما همیشه اختیار نداریم که چه فکری وارد ذهنمان شود؛ اما می‌توانیم انتخاب کنیم که به کدام فکر اجازه ماندن بدهیم.

بیایید این هفته، به جای زندگی در سایه‌ی دیروز، سهم بیشتری از ذهن و دلمان را به امروز اختصاص دهیم.

شاید بزرگ‌ترین نشانه‌ی بلوغ روانی، این نباشد که گذشته را فراموش کنیم؛ بلکه این باشد که دیگر اجازه ندهیم گذشته، امروزمان را مدیریت کند.

شنبه‌تان سرشار از آرامش، حضور و امید... 🌱

🆔 @Sayehsokhan

🆔 @Sayehsokhan👇👇👇

🌱 روانِ امن؛ کودکِ تاب‌آور

قسمت اول: کودکان، جنگ را با چشم‌های ما تجربه می‌کنند.

«همه زخم‌های جنگ، بر تن انسان نمی‌نشینند؛ بعضی از عمیق‌ترین زخم‌ها، در سکوتِ روان کودکان شکل می‌گیرند.»

✍ وقتی از جنگ و بحران سخن می‌گوییم، بیشتر به خانه‌های ویران، خیابان‌های آسیب‌دیده و خسارت‌های جسمی می‌اندیشیم؛ اما گاهی آنچه دیده نمی‌شود، ماندگارتر است. روان کودکان، بیش از آنچه تصور می‌کنیم، از فضای پیرامون تأثیر می‌پذیرد.

کودک برای شناخت جهان، به رفتار و نگاه بزرگ‌ترها تکیه می‌کند. اگر هر روز در خانه، تصاویر خشونت، اخبار نگران‌کننده و گفت‌وگوهای آکنده از ترس جریان داشته باشد، او نیز جهان را جایی ناامن و غیرقابل پیش‌بینی خواهد دید؛ حتی اگر هرگز صدای انفجار را از نزدیک نشنیده باشد.

ذهن کودک هنوز برای حمل این همه اضطراب و خشونت ساخته نشده است. او نمی‌تواند مانند یک بزرگسال، خبرها را تحلیل کند و میان «آنچه در صفحه تلویزیون می‌بیند» و «زندگی واقعی خود» مرزی روشن بکشد. به همین دلیل، تکرار تصاویر تلخ و اخبار هولناک می‌تواند احساس امنیت او را خدشه‌دار کند و زمینه‌ساز اضطراب، کابوس‌های شبانه و آسیب‌های عاطفی شود.

شاید این روزها نتوانیم همه رویدادهای جهان را تغییر دهیم، اما می‌توانیم فضای خانه را امن‌تر کنیم. لازم نیست کودکان همه خبرها را بدانند، همه تصاویر را ببینند و همه نگرانی‌های بزرگسالان را بشنوند.

گاهی خاموش کردن تلویزیون، کنار گذاشتن تلفن همراه، قدم زدن با فرزند، کتاب خواندن، بازی کردن یا شنیدن خنده‌های او، ارزشمندتر از ساعت‌ها دنبال کردن خبرهایی است که جز افزایش اضطراب، دستاورد دیگری ندارند.

بیایید در روزهای بحران، بیش از همیشه نگهبان آرامش خانه باشیم. کودکان، پیش از آنکه به تحلیل‌های ما نیاز داشته باشند، به احساس امنیت نیاز دارند؛ امنیتی که از حضور آرام، نگاه مطمئن و محبت بی‌دریغ پدر و مادر سرچشمه می‌گیرد.

«آرامش، نخستین هدیه‌ای است که والدین می‌توانند به فرزندان خود ببخشند؛ زیرا کودکان، پیش از آنکه به سخنان ما گوش دهند، از حالِ ما درس می‌آموزند.»

🌱 هر کودکِ تاب‌آور، حاصل حضورِ یک بزرگسالِ آرام است.

ادامه دارد...

🆔 @Sayehsokhan

🌱 داستان ششم: همراه با ترس!

✍ روز ارائه رسید.
از صبح، دلِ #آرمان آشوب بود.
چند بار تصمیم گرفت به معلم بگوید حالش خوب نیست.

شاید می‌توانست ارائه را به هفته بعد موکول کند.
همان موقع، صدای آشنا دوباره آمد.
«هنوز هم دیر نشده...»
«بگو مریضی.»

«هیچ‌کس هم نمی‌فهمد.»
#آرمان کیفش را روی نیمکت گذاشت و از پنجره به حیاط مدرسه خیره شد.
چند نفس عمیق کشید.
ناگهان چیزی به ذهنش رسید.

با خودش گفت:
«تو مثل یک مهمان ناخوانده‌ای...»
صدای ذهنش ساکت شد.
#آرمان آرام ادامه داد:
«من دعوتت نکرده‌ام...
اما حالا که آمده‌ای، نمی‌توانم جلوی آمدنت را هم بگیرم.»

صدای ذهن دوباره گفت:
«پس یعنی می‌خواهی با همین ترس بروی؟»
#آرمان لبخند زد.
«آره...
تو هم بیا.»
زنگ کلاس خورد.
اسم #آرمان را صدا زدند.
قلبش آن‌قدر تند می‌زد که فکر می‌کرد همه صدایش را می‌شنوند.
ترس، کنار او راه می‌رفت.
دست‌هایش هنوز کمی می‌لرزید.
اما این بار...

ترس جلوتر از او راه نمی‌رفت.
کنارش راه می‌رفت.
#آرمان شروع به صحبت کرد.
دو بار کلمه‌ای را فراموش کرد.
یک بار هم از روی برگه‌اش کمک گرفت.
اما وقتی ارائه تمام شد، کلاس برایش دست زد.
.
در راه بازگشت به نیمکت، صدای ذهن دوباره گفت:
«دیدی؟ می‌توانستی بهتر باشی.»
#آرمان آرام در دلش جواب داد:
«شاید...
اما امروز قرار نبود کامل باشم...
قرار بود فقط حاضر باشم.»

آن روز، #آرمان یک راز کوچک را کشف کرد:
بعضی مهمان‌ها هیچ‌وقت از خانه ذهن ما نمی‌روند؛ اما لازم هم نیست صاحب خانه شوند
.
ادامه دارد...

🌿 این داستان با الهام از یکی از آثار انتشارات سایه سخن نوشته شده است.
می‌تونی حدس بزنی کدام کتابه؟

🆔 @Sayehsokhan

✍ سلام! صبح بخیر

امروزتان سرشار از عشق و برکت 💐

🆔 @Sayehsokhan

👈 تکنیک دانمارکی‌ها برای خوشبختی و آرامش چیست؟
💐💐

    📗  بدو  !  بدو !
       همه‌ چیز باید بیشتر باشد و سریع‌تر انجام شود، چرخه‌ای بی‌پایان از دویدن و رسیدن و دوباره دویدن که با ارزش‌هایی مانند موفقیت و بهره‌وری توجیه می‌شود.
سبک  زندگی سریع باعث می‌شود که این هفت ویژگی را داشته باشیم:

۱ـ پرمشغله ۲ـ عجول ۳ـ مضطرب ۴ـ  سطحی،
۵ـ بی‌قرار ۶ـ  متمرکز بر کمیت نه کیفیت و
۷. کم توجه.

📒 در سبک زندگی سریع، ما غذا را قورت می‌دهیم اما در آهستگی، غذا را مزمزه می‌کنیم. در سبک زندگی سریع ما چایی را هورت می‌کشیم اما در سبک زندگی آهسته، جرعه جرعه چای را می‌نوشیم و از آن لذت می‌بریم. سبک زندگی سریع حتی روی نیایش‌های ما نیز تاثیر گذاشته است. ما نیایش‌های روزانه‌مان را سریع و تند تند می‌خوانیم اما در سبک زندگی آهسته ما کلمه به کلمه با قدرت برتر و جهان متعالی ارتباط برقرار می‌کنیم. خلاصه‌اش آنقدر گرفتاریم که وقت نداريم خوشخبت شويم!

👈پیشنهاد عملی: تکنیک هوگا

        📒 بگذارید با تکنیک هوگای دانمارکی‌ها (Hygge) آشنا شویم. این مفهوم بخشی از فرهنگ دانمارکی است. دانمارکی‌ها معتقدند در جهانی که پر از استرس و سرعت است باید شادمانی را در لحظه‌های ساده جستجو کرد. دنج بودن مایه خوشحالی است. چگونه هوگا کنیم یا هوگا باشیم؟

📚پنج راهکار ساده:

۱ـ از شلوغی فاصله بگیرید و فضای دنج و گرم ایجاد کنید – از شمع، نورهای ملایم و وسایل راحتی استفاده کنید.

۲ـ به آرامش خود توجه کنید – لباس‌های راحت بپوشید و با یک نوشیدنی گرم آرام بگیرید.

۳ـ از لحظات کوچک لذت ببرید – هر روز زمانی را برای کارهایی که دوست دارید اختصاص دهید.

۴ـ  ارتباط عمیق را جایگزین فناوری وسیع کنید! – تکنولوژی و شبکه‌های اجتماعی وسیع را مدتی کنار بگذارید و روی روابط عمیق با چند نفر رفیق شفیق تمرکز کنید.

۵ـ با طبیعت ارتباط داشته باشید – پیاده‌روی در پارک یا نشستن کنار پنجره و تماشای باران می‌تواند حس آرامش را تقویت کند.


📕 بعضی‌ها می گویند شاید ریشه هوگا از هاگ (Hug) بغل کردن بیاد. احتمالا بی ربط هم نیست! شاید هوگا به معنی در آغوش کشیدن لحظات ناب و ساده زندگی باشد.
       سبک زندگی آهسته برعکس سبک زندگی سریع دارای هفت ویژگی متفاوت است:

۱ـ آرام، ۲ـ مراقب ۳ـ پذیرا ۴ـ طمأنینه ۵ـ  صبور ۶ـ  ژرف‌اندیش ۷ـ  تمرکز بر کیفیت نه کمیت.

     تا کلمه آهستگی را می شنویم ممکن است که برداشت‌های اشتباه هم به ذهن‌مان بیاید:

👈آهستگی به معنای ترمز نیست.
👈آهستگی به معنای بیکاری و انفعال نیست.
👈هستگی به معنای ملال و رخوت نیست.

📕 آهستگی به معنای حضور در لحظه و لذت از لحظه است.

🆔 @bookstoreARA
🆔 @Sayehsokhan