🌿یاران همیشه همراه سایه سخن

🔗 حواسمان هست که تورم نقطه‌به‌نقطه در این ایام به اوج خود رسیده است.
تورم موادغذایی هم به‌طور متوسط ۶۶ درصد و در برخی گروه‌ها، مانند میوه و خشکبار، بیش از ۱۰۰ درصد افزایش یافته است.

در چنین روزها و اوضاع و احوالی،
فشار اقتصادی
پیش از آنکه جیب‌ها را خالی کند،
گفت‌وگوی درونی ما را ملتهب می‌کند.

#جوزف_لوچیانی در کتاب «خودمربی‌گری» با ترجمه خانم دکتر ساقی ساقیان یادآور می‌شود:
اضطراب و فرسودگی،
اغلب از رویدادها نمی‌آیند،
بلکه از داستانی می‌آیند که ما درباره‌ی آن رویدادها با خودمان می‌گوییم.

وقتی فشار زیاد است،
حفظِ رابطه
بیش از آنکه به «امکانات» وابسته باشد،
به انتخاب‌های آگاهانه‌ی روزانه نیاز دارد؛
انتخاب‌هایی که از درون ما آغاز می‌شوند.

سه انتخاب‌ی کوچکِ خودمربی‌گرانه
که می‌تواند
رابطه را در روزهای سخت
زنده نگه دارد پیشنهاد می‌شود:

۱️⃣ نام‌گذاریِ احساس، نه سرزنشِ طرف مقابل
در خودمربی‌گری،
اولین گام این است که با خودمان صادق باشیم.
به‌جای:
«تو هیچ‌وقت نمی‌فهمی!»
بگوییم:
«این روزها نگرانم و زود از کوره درمی‌روم.»
وقتی احساس را می‌شناسیم و نام می‌بریم،
کمتر آن را به شکل حمله به دیگری بیرون می‌ریزیم.

۲️⃣ اتحاد در برابر مشکل، نه جنگ با هم
#جوزف_لوچیانی می‌گوید:
ذهنِ مضطرب،
دنیا را به «من در برابر تو» تقسیم می‌کند.
اما ذهنِ خودمربی‌گر
می‌پرسد:

«مسئله چیست و راهِ مشترک ما کدام است؟»
مسئله‌ی مالی
دشمنِ مشترک است،
نه شریکِ زندگی.

جمله‌هایی مثل:
«بیا با هم از این دوره رد شویم»
رابطه را
از میدانِ جنگ
به فضای همکاری می‌برد.

۳️⃣ مهربانی‌های کوچک، اما مداوم
خودمربی‌گری یعنی
در اوج خستگی هم
رفتارهای کوچکِ ترمیم‌کننده را انتخاب کنیم.
در بحران،
منتظر حرکت‌های بزرگ نباشیم؛
یک پیام دلگرم‌کننده،
یک تشکر کوتاه،
یا چند دقیقه گوش‌دادنِ واقعی
می‌تواند
بیش از هر خرجی
امنیت بسازد.

کتاب خودمربی‌گری به ما کمک می‌کند
حتی زیر فشارِ زندگی،
از این نیازِ بنیادین
مراقبت کنیم.

از طرف خانواده سایه سخن
برای شما
انتخاب‌هایی آگاهانه،
رابطه‌هایی زنده
و توانِ کنار هم ماندن
آرزو می‌کنیم 🤍

🆔 @Sayehsokhan

‍ 🪞ریاکاری

زاهدی مهمانِ  پادشاهی بود. چون به طعام بنشستند کم‌تر از آن خورد که ارادتِ او بود و چون به نماز برخاستند بیش از آن کرد که عادتِ او بود تا ظنِّ صلاح در حقِّ او زیادت کنند.

ترسم نرسی به کعبه ای اعرابی
کاین ره که تو می روی به ترکستان است

چون به مَقامِ خویش باز آمد سفره خواست تا تناولی کند. پسری داشت صاحب فِراست. گفت: ای پدر، باری به دعوت سلطان طعام نخوردی؟
گفت: در نظرِ ایشان چیزی نخوردم که به کار آید.

گفت: نماز را هم قضا کن که چیزی نکردی که به کار آید.

ای هنرها نهاده بر کفِ دست
عیب ها برگرفته زیرِ بغل
تا چه خواهی خرید ای مغرور
روزِ درماندگی به سیمِ دغل

🔻🪞🔻
هزار و یک رو داریم، یکی برای خانه، هزار و یکی برای خیابان. هزار و یک چهره داریم، یکی برای خود، هزار و یکی برای دیگران.
خدا هم یکی از آن دیگران است. با صورتک ایمان و نقاب مسلمانی، می‌خواهیم او را هم بفریبیم.
اما راهی که به سعادت می‌رود و به رستگاری می‌رسد رو به صورتکیان و نقابیان بسته است. ریا صورتکی است که می‌شود با آن گاهی مردم را فریفت اما حقیقت، طاقت ندارد که تا همیشه پشت نقاب بماند. بیرون می‌آید و خود را فاش می‌کند.
جهان، مردمان بی‌صورتک را دوست‌تر دارد و خدا انسان بی‌ریا را.

اما هزاران سال است که مردمِ بی‌صورتک نایابند و انسان بی‌ریا کیمیاست.

❓تو در برابر دیگران چه می‌کنی لباس تزویر به تن می‌کنی یا پیراهن صاف و ساده اخلاص و راستی را؟

#ریاکاری
#سعدی_بنوش
#هفتاد_قدح_از_گلستان
✍️#عرفان_نظرآهاری‌

@erfannazarahari
🆔 @Sayehsokhan

سنجه‌ی ایرانی بودن، دوستداری ‎فردوسی و ‎شاهنامه است و اگر بخواهید بسنجید که کدام یک از هم‌میهنان بیش ایرانی است؛ دل‌آگاه است؛ خویشتن‌شناس است؛ بُراترین و استوارترین سنجه آن است که ببینید چه پیوندی با شاهنامه دارد.

میرجلال‌الدین کزازی

@shekoftandaraftab
🆔 @Sayehsokhan

✅ تو اهل کجایی؟
من ایرانی‌ام

#علیرضا_عصار
#پرچم

🆔 @Sayehsokhan

✍ سلام! صبح زیباتون بخیر و نیکویی!

این جمله به روح نافرمانی آگاهانه و جسارت انسانی اشاره دارد؛ همان لحظه‌ای که انسان تصمیم می‌گیرد تسلیم آنچه «مقدّر» نامیده می‌شود نباشد. رومن رولان می‌گوید پیشرفت بشر از جایی آغاز شد که کسی جرئت کرد در برابر سرنوشت بایستد و بگوید «می‌توان طور دیگری هم زندگی کرد». اگر همه فقط به آنچه هست رضایت می‌دادند، هیچ تحول، تمدن یا رشدی شکل نمی‌گرفت.

در لایه‌ای عمیق‌تر، این جمله دعوت به مسئولیت‌پذیری است؛ اینکه انسان خود را قربانی شرایط نبیند و نقش فعالش را در ساختن زندگی بپذیرد. دهن‌کجی به سرنوشت، نه از سر لجبازی، بلکه از سر آگاهی و امید است؛ امید به اینکه با انتخاب، تلاش و شجاعت، می‌توان مسیر زندگی را تغییر داد و از «ماندن» به «شدن» رسید.

امروزتان سرشار از عشق و برکت 💐

🆔 @Sayehsokhan

در ⏰ #قرارملاقات با خودم #امروز_تصمیم_دارم :

از آنچه هستم لذت ببرم و از مخفی‌شدن در حضور دیگران دست بردارم.

🌷🆔 @Sayehsokhan🌷

🖊 راه‌های کاهش تک‌گویی درونی

✍️مصطفی ملکیان


🔹تک‌گویی درونی هم نوعی گفتار است و تک‌گویی هم باید کم شود؛ یعنی آدم با خودش هم باید کمتر حرف بزند. من راههای کلی نمی‌دانم. در یوگا راههایی پیشنهاد کرده‌اند. در آیین بودا همین‌طور. آیین دائو هم راههایی دارد.

مسیحیان، مخصوصا چهار قرن اول مسیحیت که به آنها می‌گوییم آباء صحرا کم کردن تک‌گویی های درونی را با راههایی دیگر توصیه می‌کردند. من هیچ راه دربستی سراغ ندارم اما چهار نکته را به تجربه یافته‌ام که تک‌گویی درونی را کم می‌کنند.

1️⃣ یکی از آنها که خیلی واضح است این است که هرچه آدم در زمان حال بیشتر زندگی می‌کند تک‌گویی درونی‌اش کمتر می‌شود.

2️⃣ هرچه استعداد لذت بردن را در خودمان افزایش بدهیم تک‌گویی‌مان کم می‌شود. آدمها کی شروع می‌کنند به غرغر کردن با خودشان؟ وقتی که دیگر نمی‌توانند لذت ببرند. هیچ‌وقت شده شما در حالی که یک فیلم خیلی لذت‌بخش سینمایی را تماشا می‌کنید یا در یک گالری تابلو نقاشی‌ای را که سخت مجذوب‌تان کرده می‌بینید، شروع کنید با خودتان غرولند کردن؟ اصلا و ابدا. چون یک چیزی شما را جذب کرده است.

🔻شنیده‌اید که مولانا در بازار مسگران که می‌رفت شروع می‌کرد به سماع. من و شما در بازار مسگران گوشهایمان را می‌گیریم و هرچه سریعتر می‌گریزیم. چون صدای گوش‌خراش می‌شنویم. اما او استعداد لذت بردن خودش را بالا برده بود، انگار یک ارکستر سمفونی مهیا و بی‌اجر و مزد، بدون هماهنگی قبلی برایش آماده شده بود و او در واقع می‌رقصید.

🔻ما همیشه لذت‌بردن، تمتع، را با مالکیت اشتباه می‌گیریم. می‌خواهیم مالک اشیا باشیم. هیچ دقت کرده‌اید که اینهایی که کاخ دارند ممکن است باغبان باغشان به مراتب بیشتر لذت ببرد. تمتع او از چمنهای اطراف و اشجار بینهایت است اما مالکیتش صفر است. به نظر من یکی از نکاتی که قرآن خیلی بر آن توجه می‌کند این است که می‌گوید همیشه به متاع حیات دنیا فکر کنید، یعنی به بهره‌ای که می‌برید فکر کنید نه به مالکیت. در قرآن یک جا سخن از مالکیت نیست. این برای من خیلی جالب است. ما فکر می‌کنیم هر وقت مالک چیزی می‌شویم بهره می‌بریم با اینکه غالبا نه فقط اینطور نیست، بلکه در بسیاری از موارد عکس هم هست. اتفاقا وقتی مالک چیزی نیستیم بیشتر از آن لذت می‌بریم تا وقتی مالکش هستیم. شما از یک پارک بیشتر از باغ خودتان لذت می‌برید، می‌دانید چرا؟ چون از پارک فقط لذت می‌برید اما وقتی در باغتان دارید لذت می‌برید، فکر این را هم می‌کنید که من باید چقدر هزینه کنم و اگر دزدی آمد چه کنم و هزار چیز دیگر.

3️⃣ هر چه آدم اخلاقی‌تر زندگی می‌کند تک‌گویی‌اش کمتر می‌شود، چون اکثر تک‌گویی‌ها سرکوفتهایی است که به خودمان می‌زنیم. البته هر چه وجدان اخلاقی آدم بالاتر باشد اینطور است وگرنه فکر کنم صدام از این مقوله معاف باشد. هر چه وجدان اخلاقی آدم بیدارتر باشد ولی کمتر اخلاقی زندگی کند تک‌گویی‌اش بیشتر می‌شود. غالب تک‌گویی‌های ما از این راه حاصل می‌آید که داریم می‌گوییم فلانی نباید این کار را می‌کردی! فلانی، نباید این حرف را می‌زدی! زود خداحافظی کردی! این چه طرز حرف زدن است! و اینها برایمان تک‌گویی ایجاد می‌کنند.

4️⃣هر چه آدم بتواند فکر خود را مسئله‌محور، موضوع‌محور کند، یعنی روی یک موضوع یا مسئله متمرکز شود، تک‌گویی‌اش کمتر می‌شود. انسان در هنگام حل مسئله تک‌گویی ندارد. وقتی کسی دارد یک مسئله ریاضی حل می‌کند تا وقتی در مسئله‌ ریاضی فرو رفته است تک‌گویی ندارد اما وقتی در آن میان می‌خواهد استراحت کند، یک چای بخورد، شروع می‌کند به صحبت کردن با خودش.

🔹این چهار نکته هست. درعین حال دوستان می‌توانند به کتاب بذرهای مراقبه (Seeds of Contemplation) نوشته تامس مرتون رجوع کنند.ایشان در کتاب بذرهای مراقبه روش آبا صحرا را برای متوقف‌کردن تک‌گویی درونی پیشنهاد کرده که یک روش نه‌فقره‌ای است. اما اینها چیزهایی نیست که با استدلال عقلی بشود اثبات و نقض کرد. باید تجربه داشت و من راستش چون راجع به آنها تجربه ندارم، همین چهارتا را که خودم تجربه دارم خدمتتان عرض کردم.

💢کتاب عمر دوباره، صفحات 266 تا 270 با تلخیص

🆔 @Sayehsokhan
🆔 @mostafamalekian

🖤بهرام بیضایی

ـــ من و شخصیت‌های آثارم در برابر سیستم نایستاده است. بلکه در برابر جهالتی ایستاده است که سیستم جزیی از آن است. سیستم کوچک‌تر از آن است که اندیشه را سرکوب کند و سرکوب نمی‌کند مگر به نام و در پناه پذیرفته‌های سنتی جامعه که به احتمال، خودش زاییده آن است… مشکل ما حکومت نیست، مشکل ما، خود ما هستیم که راست نمی‌گوییم و تا وقتی ما عوض نشویم چیز دیگری هم عوض نخواهد شد. ضمن اینکه ما اصلا فردگرا هستیم. حتی روشنفکران ما هم در مبارزاتشان به این دلیل شکست می‌خورند که در آخر خط؛ فرد فردشان تجزیه می‌شوند و این علت‌های زیادی دارد که یکی از آن این است که بین ما دیالوگ، رایج نیست… ما مردم را نمی‌شناسیم. این مردم شایستگی احراز چیزهای بهتری را دارند. منتها در سنت بسته شده‌اند.

🌿تصویر: تمام نوشته‌های بهرام بیضایی

🆔 @Sayehsokhan

🎬این فیلم کوتاه آنقدر زیباست که تا کنون سه جایزه معتبر اروپائی در ایتالیا ، آلمان و فرانسه را از آن خود کرده !

🌺[⬅️ادب و اندیشه➡️]🌺

🆔https://t.me/hajsadri
🆔 @Sayehsokhan

🔊فایل صوتی

عبدالحمید ضیایی

فیلسوفان چگونه می‌میرند؟



.
🆔 @sokhanranihaa
🆔 @Sayehsokhan

✍ سلام! صبح زیباتون بخیر و نیکویی!

گبور مته در این جمله، خودپذیری را از یک برداشت سطحی و شعارگونه جدا می‌کند. خودپذیری قرار نیست یعنی همیشه از خودمان راضی باشیم یا احساسات مثبت داشته باشیم؛ بلکه یعنی به خودمان اجازه دهیم آنچه واقعاً درون‌مان می‌گذرد را تجربه کنیم، حتی اگر دردناک، آشفته یا ناخوشایند باشد. پذیرش، به معنای انکار نکردن واقعیت روانی ماست.

در نگاه او، تحمل احساسات ناراحت‌کننده ـ مثل غم، خشم یا ترس ـ نشانه‌ی بلوغ روانی است، نه ضعف. وقتی به جای جنگیدن با این احساسات، آن‌ها را می‌بینیم و تحمل می‌کنیم، راه ترمیم و رشد باز می‌شود. خودپذیری یعنی ماندن کنار خود، حتی در لحظاتی که دوست‌داشتنی یا تحسین‌برانگیز نیستیم.

امروزتان سرشار از عشق و برکت 💐

🆔 @Sayehsokhan

در ⏰ #قرارملاقات با خودم
#امروز_تصمیم_دارم:

به آبی آسمان خیره شوم، خورشید را بنگرم و به گیاهان، درختان، برگها و تکان‌خوردن آنها با وزش باد، دقت کنم! تماشای محض!

🌷🆔 @Sayehsokhan🌷

#زمستان

سلامت را نمی‌خواهند پاسخ گفت
سرها در گریبان است
کسی سر برنیارد کرد پاسخ گفتن
و دیدار یاران را
نگه جز پیش پا را دید نتواند
که ره تاریک و لغزان است
وگر دست محبت سوی کس یازی
به اکراه آورد دست از بغل بیرون
که سرما سخت سوزان است

نفس، کز گرمگاه سینه می‌آید برون،
ابری شود تاریک
چو دیوار ایستد در پیش چشمانت
نفس کاین است، پس دیگر چه داری چشم
ز چشم دوستان دور یا نزدیک؟
مسیحای جوانمرد من! ای ترسای پیر پیرهن چرکین
هوا بس ناجوانمردانه سرد است… آی…
دمت گرم و سرت خوش باد
سلامم را تو پاسخ گوی، دربگشای

منم من، میهمان هر شبت، لولی‌وش مغموم
منم من، سنگ تیپاخوردهٔ رنجور
منم، دشنام پست آفرینش، نغمهٔ ناجور
نه از رومم، نه از زنگم، همان بیرنگ بیرنگم
بیا بگشای در، بگشای، دلتنگم

حریفا! میزبانا! میهمان سال و ماهت
پشت در چون موج می‌لرزد
تگرگی نیست، مرگی نیست
صدایی گر شنیدی، صحبت سرما و دندان است
من امشب آمدستم وام بگذارم
حسابت را کنار جام بگذارم
چه می‌گویی که بیگه شد، سحر شد، بامداد آمد؟
فریبت می‌دهد، بر آسمان این سرخی بعد از سحرگه نیست

حریفا! گوش سرمابرده است این،
یادگار سیلی سرد زمستان است
و قندیل سپهر تنگ میدان، مرده یا زنده
به تابوت ستبر ظلمت نه توی مرگ اندود پنهان است
حریفا! رو چراغ باده را بفروز،
شب با روز یکسان است

سلامت را نمی‌خواهند پاسخ گفت
هوا دلگیر، درها بسته، سرها در گریبان،
دست ها پنهان
نفس‌ها ابر، دلها خسته و غمگین
درختان اسکلت‌های بلورآجین
زمین دلمرده، سقف آسمان کوتاه
غبارآلوده مهر و ماه
زمستان است.

#مهدی_اخوان_ثالث

🆔 @Sayehsokhan

اشغال آشغاله!!!
این یه سکانس معمولی نیست خیلی پر معناست
اینکه آشغال بزارن جلومون  و بخوریم  درد نیست  درد  اینه  که ساکت باشیم که هیچ،  به‌به و چه‌چه هم بکنی!  این  دیگه  خفته....

🆔 @Sayehsokhan

🔘 روبروی من نشسته بود اما هوش و حواسش جای دیگری بود. زیر عبای آرامشی که بر ذهن و ضمیر خود کشیده بود آدم آشوبی در بند و بیچارگی مانده بود. گره‌ای در گلویش گم بود. چشم‌هایش پر پریشانی. نگاهش مملو ملال. برای آن که حرفی زده و فضا را عوض کرده باشم گفتم طلا باز هم رَم کرده! کمی در صندلی جابجا شد و گفت کاش فقط طلا بود. همه دنیا و مافیها رَم کرده‌اند.  زندگی ما را بسته‌اند به دُم و دامن رمیده‌ها. همه کس و همه چیز رَم کرده است. دلار رم کرده، بنزین رم کرده، اجاره رم کرده، ماست و شیر و دوغ و کشک رم کرده‌اند. دارو رم کرده! طلا جُنب می‌خورد جهان زیر و رو می‌شود! کاش فقط رم می‌کردند. رم می‌کنند و به بخت و بیچارگی ما لگد می‌زنند!

🔘 آه عمیقی کشید و گفت، سه ماه است میخواهم لپ تاپ بخرم. نمی‌شود. نمی‌توانم. می‌دوم اما نمی‌رسم. سه ماه پیش هشتاد میلیون بود من اما هفتاد میلیون داشتم. گفتم ماه دیگر پول کنار می‌گذارم و می‌خرم. پول هم کنار گذاشتم. وقتی پول من شد هشتاد و دو میلیون لپ تاپ شده بود نود و پنج میلیون. چاره‌ای نبود باید بیشتر می‌دویدم. باید بیشتر جان می‌کَندم. از شکم خودم زدم. از پول تاکسی و اسنپ و قهوه و کیک زدم. رفتن به توّلد دوستم را کنسل کردم. باشگاه را تعطیل کردم و شهریه‌اش را کنار گذاشتم برای لپ تاپ. با صد و ده میلیون رفتم برای خرید لپ تاپ. فروشنده زنگ زد جایی و گفت شرکت می‌گوید صد و بیست و دو میلیون فاکتور می‌کنیم! دیگر جانی برایم نمانده است که دنبال لپ تاپ بدوم. لپ تاپ هم رَم کرده است. بی خیالش شده‌ام. مثل هزاران آرزوی بی خیال شده دیگر. زندگی ما همه‌اش ناکامی بود. این هم سربار همه ناکامی‌ها.

🔘ناامید و نابود به نظر می‌آمد. گسسته و گم. خالی از انگیزه و انرژی. گفتم الان چه قیمت است؟ گفت دیجی کالا زده صد و سی و پنج میلیون! چقدر کم داری؟ گفت پانزده میلیون. گفتم من کم و کسری پولت را جور می‌کنم. لپ تاپت را بخر بعد سر فرصت پول مرا برگردان. خیلی ذوق کرد و خوشحال شد. شماره کارتش را گرفتم تا پول را برایش جابجا کنم. سه بار اقدام کردم. یکبار نوشت پاسخی از بانک صادر کننده نیامد! بار دیگر نوست اتصال اینترنت خود را بررسی کنید! و بار سوّم مدعی شد مشکلی در شبکه پیش آمده است مجددا تلاش کنید. بعد از پنج بار کلنجار و کوشش توانستم پول را به کارتش بریزم. گوشی‌اش را برداشت و دی جی کالا را باز کرد تا سبد خریدش را تکمیل کند که برای کاری صدایش زدند. جوان است و تازه شروع به کار کرده. هر کس خرده فرمایشی دارد او را صدا می‌زند!

🔘 یک ساعت بعد با بغضی در گلو و بُهتی در نگاه آمد. گفت من زورم به دلار و طلا نمی رسد. ما زورمان به گردن کلفتی بازار نمی رسد. زور من و تو روی هم حریف زور و زرنگی طلا نمی‌شود! طلا همه ما را شکست می دهد! من در برابر دلار درمانده‌ام! با تعجب پرسیدم چرا؟ چه شده؟! گفت تا من رفتم و برگشتم دیجی کالا قیمت را زده صد و چهل و هفت میلیون!

🔘خیلی غم‌انگیز است که ما فقط یک بار زنده‌ایم و یک‌بار زندگی می‌کنیم و یک بار جوانیم و تمام یک بارهایمان را در این برزخ بی پایان از دست می‌دهیم. عمر و آرزوهای ما مثل قطره‌های آب از میان انگشت‌هایمان می‌ریزند و می‌روند. زندگی ما مثل شال گردن کهنه‌ای است که دست نامرئی نامردی نخش را کشیده و رج به رج آن را از هم می‌شکافد. سیلاب راه افتاده است و ما سرگردان میان موج‌های مهیب دنبال یک تکه چوب برای نجات خود هستیم. زندگی ما یک برنامه کامل امداد و نجات است! 

🔘در مترو، در اداره، در بیمارستان، در فروشگاه، در صف نان، در نوبت دکتر، در خانه، در تاکسی، با تلفن، به صورت حضوری، آنلاین دنبال نجات خودمان هستیم. زندگی ما گروگان و گرفتار طلا و دلار است. ما برای نجات خودمان از دست دلار و طلا همیشه در حال دویدنیم! ثانیه به ثانیه جیب ما زده می‌شود. هر ساعت که می‌گذرد بخشی از ما سرقت می‌شود. ما میلیون‌ها آدمیم با رویاهای بر باد رفته. با آرزوهای سوخته. میلیون‌ها زندگی تلف شده تلنبار هستیم. میلیون‌ها زنده زندگی نکرده‌ایم. میلیون‌ها خواسته و خواهش به آینده موکول شده! میلیون‌ها آینده از پیش خراب و خالی شده.

@Khapuorah
🆔 @Sayehsokhan
#ماشااکبری

🎵 اجرای خصوصی اشک لرزان

💠اساتید :
محمدرضا شجریان
احمد عبادی

💠دستگاه :شور

🆔 @Sayehsokhan

✍ سلام! صبح زیباتون بخیر و نیکویی!

محمود دولت‌آبادی در این قطعه با نگاهی عمیق و انتقادی به زندگی، از عجله و شتاب همیشگی انسان‌ها سخن می‌گوید. او با تصویری ساده—نشستن در قهوه‌خانه و نوشیدن یک استکان چای—نشان می‌دهد که چگونه ما اغلب لحظات کوچک و زیبا را از دست می‌دهیم، فقط به این بهانه که باید «به زندگی برسیم».

پیام دولت‌آبادی این است که گاهی خودِ شتاب ما برای «زندگی کردن» باعث می‌شود زندگی واقعی را از دست بدهیم. یعنی در تلاش برای رسیدن، خود زندگی را می‌کشیم و فراموش می‌کنیم که ارزش لحظه‌ها و تجربه‌های ساده هم به اندازه رسیدن مهم است.

امروزتان سرشار از عشق و برکت 💐

🆔 @Sayehsokhan

در ⏰ #قرارملاقات با خودم #امروز_تصمیم_دارم کلام #ناظم_حکمت را زمزمه کنم:

‍ و ما
زمستان دیگری
سپری خواهیم کرد

با عصیان بزرگی
که درون ماست

و تنها چیزی
که گرم‌مان نگه‌می‌دارد
آتش مقدس امیدواری است🌸

🌷🆔 @Sayehsokhan🌷