خط‌ها می‌روند؛ مقصد نامعلوم.
💯16🆒2❤1💘1
❤‍🔥6👾6🍾2🆒2❤1💘1
❤‍🔥8👀4🍾2🆒2❤1💘1
🆒10❤‍🔥7💘2
☃12👾5🆒2👀1
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
🆒7🎄2
🧨 . دانشگاه هنر
💘19🍾8🆒3👾2💋1🎄1
محکوم به زیستن در جایی که سهم تو ازش فقط نفس‌کشیدنه. ➖

یه روز میام و ماهی های عید رو از تنگ شیشه‌ای می‌کَنم، می‌برم زیر آبی که قرار بود نجات باشه.
شاید آب از حافظه خون خالی بشه.
کف حموم قرمز میشه، فقط تقلای موجوداتی که قرار نبود این‌جا باشن.
از تنگ، به جایی که اسمش سرزمینه؛
اینجا دیگه نه تنگه، نه دریاست.
هیچ‌جا خونه نمیشه.

-ستایش
🕊7
اصلا معنی خونه رو می‌دونن؟ اینا که از یه‌جا به یه‌جای دیگه دارن می‌رن. از دریا به تنگ. حالا شاید از تنگ به فاضلاب؛ دنیای زیر پاهای ما. با این تفاوت که شیشه دنیاشونو با ما جدا کرده. قلبش هم مثل دنیاش، پلاستیکی بود. دنیاشون پلاستیکی بود، بعد شد شیشه‌ای.
نمی‌دونم چرا انقدر حرفامو تکرار می‌کنم. می‌ترسم عادت کرده باشی نفهمی چی می‌گم.
خونه. چه کلمه قشنگی. معنی‌شو می‌دونی؟ اونا محکومن. محکوم به موندن، توی جایی که اسمش خونه‌ست اما صاحبش نیستن.
🕊7
ماهی‌ها اشتباه نکردن.
این ما بودیم که به آبِ کم، گفتیم خونه و به تنگ، گفتیم جهان.
🕊9
۶۲۵. سعید کیانی

۱۹ دی ۱۴۰۴ اصفهان

@RememberTheirNames
🕊14💔2👀1
💘16💯1
💘18
💘18
Maybe forgetfulness, like a kind of snow, should numb and cover them. But they were part of me. They were my landscape.
👀3💘3
💘20🍾4🕊2🆒2
I sound my barbaric yawp over the roofs of the world! Now, you see, you may see, this is me. Shall I say: I Sing Myself?
💘8