آدم‌ها گاهی برای داشتن یک رابطه، خودشون رو بیش از حد قابل‌تحمل می‌کنن. کمتر می‌خوان، کمتر اعتراض می‌کنن، کمتر سؤال می‌پرسن، کمتر از نیازهاشون حرف می‌زنن. بعد یک روز متوجه می‌شن رابطه‌ای که برای حفظش، خودشون رو حذف کردن، دیگه جایی برای خودِ واقعی‌شون نداره.

من از لجاجت این روزگار می‌ترسم،
به لب نمی‌برم آن را که آرزو دارم

موزیکای درخواستی با من🎤

رفسنجانی، وقتی می‌بینه دنیای فردا، دنیای موشک‌هاست نه گفتمان هاا

دارم تدارک می‌بینم برای پاییز یه سری از حسا، آدما و وسایل رو برای همیشه بذارم کنار…

جایگزین‌های جذابی در پیش دارم، حتی به دکور اتاقمم رحم نخواهم کرد.

اگه قلب درد امشب اجازه بده زنده بمونم این ایده‌هارو انجام می‌دم.

لاو لنگویج من گل و کتابه، هر پسری بخواد وارد زندگیم بشه ازش تعهد کتبی میگیرم حداقل ماهی یکبار برام دسته گل های متنوع بگیره…

من به خداحافظى هاى خوب معتقدم به رفتن هاى آميخته با وقار به صفحه نگذاشتن پشت آدم‌ها در غياب‌شان، به نچسباندن نقص‌هاى روانى به كسى كه با ما هم مسير نبود…به حفظ احترام، به دوري با دوام، به صيانت از عزت نفس. من به خاتمه‌ى حضور انسان‌ها پس از انجام رسالت‌شان معتقدم...

من و نماز صبح یه مدتیه تو چلنجیم.

روی یه تی‌شرت نوشته بود:
اگه فردا روز خوبی بود منم بیدار کن.

حرفات میلیاردیه، رفتارات ریالی…

*/ تـو زیباترین رازِ مني.

کاش حافظه‌م انقدر قوی نبود!