យុវជន Gen Z (ជំនាន់កើតប្រហែលឆ្នាំ 1997–2012) នៅក្នុងបរិបទការងារ មានលក្ខណៈ និងទស្សនៈខុសពីជំនាន់មុនៗ ដោយសារតែពួកគេធំឡើងជាមួយបច្ចេកវិទ្យា អ៊ីនធឺណិត និងបណ្តាញសង្គម។

លក្ខណៈសំខាន់ៗរបស់ Gen Z នៅកន្លែងការងារ

ចេះប្រើបច្ចេកវិទ្យាខ្ពស់ (Tech-savvy)
ពួកគេចូលចិត្តប្រើឌីជីថល tools, AI, apps និងប្រព័ន្ធអនឡាញ ដើម្បីធ្វើការងារឱ្យលឿន និងមានប្រសិទ្ធភាព។
ចង់បានភាពបត់បែន (Flexibility)
Gen Z មិនចូលចិត្តការងារដែលតឹងរឹងពេកទេ។ ពួកគេចូលចិត្ត flexible schedule, hybrid work ឬ work-life balance។
ស្វែងរកអត្ថន័យនៃការងារ (Meaningful Work)
ពួកគេចង់ធ្វើការនៅកន្លែងដែលមានគោលបំណងច្បាស់ មានតម្លៃ និងអាចបង្កើតផលប៉ះពាល់វិជ្ជមានដល់សង្គម។
ចូលចិត្ត Feedback ឆាប់រហ័ស
ជំនួសការវាយតម្លៃម្តងក្នុងមួយឆ្នាំ Gen Z ចូលចិត្ត feedback ជាប្រចាំ ដើម្បីអភិវឌ្ឍជំនាញបានលឿន។
ផ្តោតលើការអភិវឌ្ឍខ្លួន (Growth & Learning)
ពួកគេចង់រៀនជំនាញថ្មីៗ និងមានឱកាសឡើងតំណែង ឬអភិវឌ្ឍអាជីព។
ឲ្យតម្លៃលើសុខភាពផ្លូវចិត្ត
Gen Z មានទំនោរយកចិត្តទុកដាក់លើ work stress, burnout និងបរិយាកាសការងារដែលគាំទ្រផ្លូវចិត្ត។

បញ្ហាប្រឈមដែលអង្គការជួបពេលធ្វើការជាមួយ Gen Z

អាចផ្លាស់ប្តូរការងារញឹកញាប់ ប្រសិនបើមិនពេញចិត្ត
ចង់បានការទំនាក់ទំនងបើកចំហ និងច្បាស់លាស់
មិនសូវពេញចិត្តការគ្រប់គ្រងបែប authoritarian (បញ្ជាខ្លាំងពេក)

តើអ្នកដឹកនាំ ឬស្ថាប័នគួរធ្វើអ្វី?

✅ ផ្តល់ការបណ្តុះបណ្តាល និង mentoring
✅ បង្កើតបរិយាកាសការងារបត់បែន
✅ ផ្តល់ feedback ទៀងទាត់
✅ ស្តាប់គំនិត និងអនុញ្ញាតឱ្យច្នៃប្រឌិត

សម្រាប់បរិបទអប់រំ ឬសាលារៀននៅកម្ពុជា Gen Z teachers/staff ក៏ជាចំណុចគួរចាប់អារម្មណ៍ ព្រោះពួកគេចូលចិត្តបច្ចេកវិទ្យា ការងារដែលមានអត្ថន័យ និងការដឹកនាំដែលគាំទ្រជាងការបញ្ជាដាច់ខាត។

ដោយក្ដីស្រឡាញ់: រី សំនៀង
___________________
Follow Me:
👉Facebook page: https://www.facebook.com/profile.php?id=61586497361253

👉Telegram Channel: https://t.me/SamneangRY_Channel

👉Linking: https://www.linkedin.com/in/samneang-ry-រី-សំនៀង-34ba532ab?utm_source=share_via&utm_content=profile&utm_medium=member_ios

#inspiration #ShareThisPost

ធ្វើការនៅកន្លែងដែលមានសម្ពាធខ្លាំង ព្រោះត្រូវការលុយដើម្បីរស់នៅ និងចិញ្ចឹមជីវិត។ វាជាការប្រឈមរវាង “លុយ” និង “ផ្លូវចិត្ត”។

អាចមើលវាបានជា ៣ ស្ថានភាព៖

១. មានលុយ តែផ្លូវចិត្តអស់កម្លាំង

ការងារមានសម្ពាធខ្លាំង
ភ័យ ស្ត្រេស ឬអស់កម្លាំងផ្លូវចិត្ត
មានអារម្មណ៍ថា “រស់ដើម្បីធ្វើការ” មិនមែន “ធ្វើការដើម្បីរស់” ទេ

២. រក្សាផ្លូវចិត្ត តែលុយមិនគ្រប់

ចាកចេញពីកន្លែងសម្ពាធ
មានសន្តិភាពផ្លូវចិត្តជាងមុន
ប៉ុន្តែអាចបារម្ភពីចំណូល និងការចំណាយប្រចាំថ្ងៃ

៣. រកតុល្យភាព (Balance)

នៅធ្វើការ ប៉ុន្តែកំណត់ព្រំដែនខ្លះៗ
ស្វែងរកឱកាសថ្មីៗបន្តិចម្តងៗ (side income ឬការងារល្អជាង)
រៀបផែនការចាកចេញ មិនមែនចាកចេញភ្លាមៗដោយគ្មានផែនការ

ពេលខ្លះ មនុស្សមិនស្ថិតនៅក្នុងជម្រើស “ចូលចិត្ត ឬមិនចូលចិត្ត” ទេ ប៉ុន្តែស្ថិតក្នុងជម្រើស “ត្រូវរស់មុន”។ ដូច្នេះ ការស៊ូធ្វើការដើម្បីចិញ្ចឹមក្រពះ គឺជារឿងពិតដែលធ្ងន់ធ្ងរ និងមិនសាមញ្ញទេ។

ដោយក្ដីស្រឡាញ់: រី សំនៀង
___________________
Follow Me:
👉Facebook page: https://www.facebook.com/profile.php?id=61586497361253

👉Telegram Channel: https://t.me/SamneangRY_Channel

👉Linking: https://www.linkedin.com/in/samneang-ry-រី-សំនៀង-34ba532ab?utm_source=share_via&utm_content=profile&utm_medium=member_ios

#inspiration #ShareThisPost

ការ «ខ្លាចគេអន់ចិត្ត» ឬ "People-Pleasing" គឺជាអារម្មណ៍មួយដែលកើតឡើងញឹកញាប់បំផុត ទាំងក្នុងបរិបទការងារ និងទំនាក់ទំនងផ្ទាល់ខ្លួន។ វាបង្ហាញពីទឹកចិត្តល្អ និងការគិតគូរដល់អ្នកដទៃ ប៉ុន្តែបើវាមានកម្រិត «ជ្រុលហួសហេតុ» វាអាចក្លាយជាសម្ពាធផ្លូវចិត្ត និងធ្វើឱ្យយើងបាត់បង់ឱកាស ឬតម្លៃខ្លួនឯងទៅវិញ។

ខាងក្រោមនេះជាការវិភាគ និងវិធីសាស្ត្រដោះស្រាយ ដើម្បីរក្សាតុល្យភាពកុំឱ្យខ្លួនឯងហត់នឿយពេក៖

១. ក្នុងបរិបទការងារ (Workplace Context)
នៅក្នុងកន្លែងធ្វើការ ការខ្លាចគេអន់ចិត្តជារឿយៗធ្វើឱ្យយើងក្លាយជាមនុស្សដែល «យល់ព្រមលើគ្រប់រឿង» (Yes-Man) ដែលអាចនាំឱ្យមានផលប៉ះពាល់ដូចជា៖

ត្រូវរ៉ាប់រងការងារលើសចំណុះ (Burnout) ឬមិនហ៊ានបញ្ចេញមតិយោបល់ពិតប្រាកដព្រោះខ្លាចទាស់ចិត្តមិត្តរួមការងារ ឬថ្នាក់លើ។

ផ្នត់គំនិតដែលគួរផ្លាស់ប្តូរ៖ ការងារគឺជារឿងអាជីព (Professional) មិនមែនជារឿងបុគ្គល (Personal) ទេ។ ការបដិសេធការងារខ្លះ មិនមែនមានន័យថាយើងជាមនុស្សមិនល្អនោះទេ។

វិធីសាស្ត្រដោះស្រាយ៖
បដិសេធដោយប្រើហេតុផល និងដំណោះស្រាយ៖ ជំនួសដោយការនិយាយថា "ខ្ញុំមិនធ្វើទេ" ចូរប្រើពាក្យថា "ខ្ញុំចង់ជួយណាស់ ប៉ុន្តែឥឡូវនេះខ្ញុំកំពុងជាប់ភារកិច្ច A និង B ដែលត្រូវប្រគល់ជូនថ្ងៃនេះ។ បើខ្ញុំយកការងារនេះថែមទៀត ខ្លាចគុណភាពមិនល្អ។ តើអាចពន្យារពេល ឬឱ្យអ្នកផ្សេងជួយបានទេ?"

ផ្តោតលើគោលដៅរួម៖ នៅពេលត្រូវទាស់ទែងគំនិត ចូររំលឹកខ្លួនឯងថា យើងកំពុងជែកគ្នាដើម្បី «ឱ្យការងារដើរទៅមុខល្អ» មិនមែនដើម្បីឈ្នះចាញ់ផ្ទាល់ខ្លួនឡើយ។

២. ក្នុងទំនាក់ទំនងទូទៅ (Personal Relationships)
ក្នុងរង្វង់មិត្តភក្តិ គ្រួសារ ឬស្នេហា ការខ្លាចគេអន់ចិត្តច្រើនតែបណ្តាលមកពីការ «ខ្លាចគេមិនស្រឡាញ់» «ខ្លាចគេបោះបង់» ឬ «ខ្លាចមានជម្លោះ»។ វាធ្វើឱ្យយើងលាក់អារម្មណ៍ពិត និងទ្រាំរហូតដល់ថ្ងៃផ្ទុះ។

ផ្នត់គំនិតដែលគួរផ្លាស់ប្តូរ៖ យើងមិនអាចធ្វើឱ្យមនុស្សគ្រប់គ្នាក្នុងលោកនេះពេញចិត្តនឹងយើងបានទេ។ ទំនាក់ទំនងដែលរឹងមាំ គឺជារង្វង់ដែលមនុស្សអាចនិយាយការពិតដាក់គ្នាដោយការគោរព មិនមែនដោយការលាក់បាំងដើម្បីតម្រូវចិត្តនោះឡើយ។

វិធីសាស្ត្រដោះស្រាយ៖
ហាត់បង្កើត «ព្រំដែនផ្ទាល់ខ្លួន» (Set Boundaries)៖ ការស្រឡាញ់អ្នកដទៃ ត្រូវចាប់ផ្តើមពីការស្រឡាញ់ និងគោរពខ្លួនឯងមុន។ បើអ្វីមួយដែលយើងធ្វើទៅវាប៉ះពាល់ដល់សេចក្តីសុខផ្លូវចិត្ត ឬពេលវេលាចាំបាច់របស់យើង យើងមានសិទ្ធិនិយាយថា "ទេ"។

និយាយត្រង់ៗតែទន់ភ្លន់៖ ប្រើបច្ចេកទេស "I-Message" ដើម្បីកុំឱ្យដៃគូមានអារម្មណ៍ថាត្រូវគេចោទប្រកាន់។ ឧទាហរណ៍៖ ជំនួសឱ្យការនិយាយថា "ឯងតែងតែបង្ខំយើង" ចូរនិយាយថា "យើងមានអារម្មណ៍ថាហត់បន្តិច បើយើងទៅញ៉ាំអីកន្លែងផ្សេងវិញប្រហែលជាល្អជាង"។

"ការគិតគូរពីអារម្មណ៍អ្នកដទៃជាគុណធម៌ ប៉ុន្តែការបំផ្លាញសេចក្តីសុខខ្លួនឯងដើម្បីតម្រូវចិត្តអ្នកដទៃ គឺជាការធ្វើបាបខ្លួនឯង។"

ចូររៀនទទួលយកថា ការដែលអ្នកដទៃអន់ចិត្ត ជួនកាលវាជា «ទំនួលខុសត្រូវផ្លូវចិត្តរបស់ពួកគេ» មិនមែនជាកំហុសរបស់អ្នកឡើយ ដរាបណាអ្នកបានធ្វើសកម្មភាព ឬនិយាយស្តីចេញពីចេតនាល្អ និងប្រកបដោយការគោរពរួចហើយ។

ដោយក្ដីស្រឡាញ់: រី សំនៀង
_______________
Follow Me:
👉Facebook page: https://www.facebook.com/profile.php?id=61586497361253

👉Telegram Channel: https://t.me/SamneangRY_Channel

👉Linking: https://www.linkedin.com/in/samneang-ry-រី-សំនៀង-34ba532ab?utm_source=share_via&utm_content=profile&utm_medium=member_ios

#inspiration #ShareThisPost

កុំព្យាយាមស្វែងរកក្តីសុខខ្លួនឯងនៅក្នុងខ្លួនអ្នកដទៃ
អ្នកណាក៏មិនអាចផ្តល់ក្តីសុខឱ្យអ្នកបានដែរ បើមានមែន វាគ្រាន់តែបណ្ដោះអាសន្នប៉ុណ្ណោះ
អាហារពេលព្រឹក អាហារពេលល្ងាច អាចញ៉ាំម្នាក់ឯងបាន
ចង់បានផ្កា ក៏អាចទិញឱ្យខ្លួនឯងបានដែរ
ដើរលេងម្នាក់ឯងក៏ជាក្តីសុខម៉្យាង

កុំសួរថា ស្នេហាជាអ្វី
ព្រោះវាមើលមិនឃើញ ប៉ះមិនបាន ហើយអាចរលាយគ្រប់ពេល
អ្វីដែលយើងអាចធ្វើបាន
គឺធ្វើខ្លួនឯងឱ្យល្អ
ទោះបីជាមាន ឬគ្មានគេក៏ដោយ
អ្នកនៅតែមានសមត្ថភាពផ្តល់សុភមង្គលឱ្យខ្លួនឯង

Share Knowledge: https://www.facebook.com/share/14hux7rnqV6/?mibextid=wwXIfr

វាជាការពិតមួយដ៏ឈឺចាប់ និងចាក់ដោតបំផុត។ អារម្មណ៍ដែលយើងលះបង់ក្តីទុកចិត្តទាំងស្រុងទៅឱ្យនរណាម្នាក់ ប៉ុន្តែត្រូវបានគេយកមកធ្វើជាអាវុធចាក់បកមកយើងវិញ វាពិតជាពិបាកទទួលយកណាស់។ អ្វីដែលរឹតតែឈឺចាប់ជាងនេះទៅទៀតនោះគឺ "ការកុហកខ្លួនឯង" ទាំងដែលការពិតនៅចំពោះមុខ គ្រាន់តែដើម្បីរក្សារូបភាពល្អៗ ឬរក្សាទំនាក់ទំនងនោះទុក។

នៅក្នុងទំនាក់ទំនងទាំងការងារ និងស្នេហា យន្តការនៃការទុកចិត្តជ្រុលរហូតដល់ងងឹតភ្នែកនេះ មានលក្ខណៈស្រដៀងគ្នា ប៉ុន្តែហុចផលវិបាកខុសគ្នា៖

១. ក្នុងទំនាក់ទំនងស្នេហា៖ របួសបេះដូង និងការបាត់បង់តម្លៃខ្លួននៅពេលយើងស្រលាញ់នរណាម្នាក់ខ្លាំង យើងតែងតែបង្កើត "កញ្ចក់ពណ៌ផ្កាឈូក" មួយមកបាំងភ្នែក។

-​ សញ្ញាព្រមានដែលយើងមើលរំលង៖ គេចាប់ផ្តើមលាក់លៀម គេនិយាយមិនពិត ឬទង្វើមិនស្របនឹងសម្តី។ ប៉ុន្តែដោយសារយើងទុកចិត្តគេពេក យើងក៏ចាប់ផ្តើមរកលេសការពារគេ៖ "ប្រហែលគេរវល់បានជាមិនតប", "ប្រហែលគេខ្លាចយើងគិតច្រើន ទើបគេលាក់"។

- ការកុហកខ្លួនឯង៖ យើងខ្លាចការបែកបាក់ ខ្លាចការឈឺចាប់ និងខ្លាចត្រូវទទួលស្គាល់ថា មនុស្សដែលយើងស្រលាញ់បំផុតជាមនុស្សដែលបំផ្លាញ់ទំនុកចិត្តយើង។ យើងសុខចិត្តជឿសម្តីកុហករបស់គេ ដើម្បីដកដង្ហើមធំមួយគ្រាៗ ទោះដឹងថាវាកំពុងស៊ីរំលាយតម្លៃខ្លួនយើងបន្តិចម្តងៗក៏ដោយ។

- ការពិតដ៏ឈឺចាប់៖ នៅពេលរបាំងនោះធ្លាក់ចុះ អ្វីដែលយើងត្រូវប្រឈមមុខមិនមែនមានតែការក្បត់របស់គេទេ ប៉ុន្តែគឺការខកចិត្តនឹងខ្លួនឯង ដែលបណ្តោយឱ្យគេបោកប្រាស់បានយូរយ៉ាងនេះ។

២. ក្នុងទំនាក់ទំនងការងារ៖ ការកេងប្រវ័ញ្ច និងការខាតបង់ឱកាស
នៅក្នុងពិភពការងារ ឬអាជីវកម្ម ការទុកចិត្តដោយគ្មានភាពចាស់ទុំ ឬគ្មានការផ្ទៀងផ្ទាត់ គឺជាចំណុចខ្សោយដ៏ធំមួយ។
ការទុកចិត្តខុសមនុស្ស៖

- យើងទុកចិត្តមិត្តរួមការងារ ឬមេកើយខ្លាំងពេក ដោយគិតថាពួកគេមានចេតនាល្អ ឬយុត្តិធម៌ជាមួយយើង។ យើងខំប្រឹងធ្វើការ លះបង់ទាំងកម្លាំងកាយចិត្ត ដោយជឿលើសម្តីសន្យាខ្យល់ (ដូចជាការឡើងប្រាក់ខែ ឡើងតំណែង ឬការចែករំលែកផលចំណេញ)។

- ការកុហកខ្លួនឯង៖ នៅពេលឃើញគេយកគំនិតយើងទៅធ្វើជាគំនិតគេ ឬឃើញគេមិនគោរពពាក្យសន្យា យើងតែងតែប្រាប់ខ្លួនឯងថា៖ "មកពីក្រុមហ៊ុនកំពុងជួបការលំបាក", "ចាំបន្តិចទៀតទៅ គង់តែគេមើលឃើញទេ"។ យើងព្យាយាមយល់ស្របនឹងការបោកប្រាស់របស់គេព្រោះយើងខ្លាចត្រូវផ្លាស់ប្តូរ ឬខ្លាចត្រូវចាប់ផ្តើមសារជាថ្មី។

- ការពិតដ៏ឈឺចាប់៖ ថ្ងៃដែលយើងដឹងខ្លួន គឺថ្ងៃដែលយើងដឹងថាខ្លួនឯងគ្រាន់តែជា "ឈ្នាន់" សម្រាប់ឱ្យគេជាន់ឈ្លីឡើងទៅលើ ហើយពេលវេលា និងឱកាសល្អៗជាច្រើនត្រូវបានខាតបង់ទៅដោយទទេៗ។

💡 មេរៀនជីវិត៖ ធ្វើដូចម្តេចដើម្បីជាសះស្បើយ និងការពារខ្លួនឯង?
"ការទុកចិត្ត គឺជាជម្រើសរបស់យើង ប៉ុន្តែការស្មោះត្រង់ គឺជាជម្រើសរបស់គេ។ យើងមិនអាចគ្រប់គ្រងភាពស្មោះត្រង់របស់គេបានទេ ប៉ុន្តែយើងអាចគ្រប់គ្រងព្រំដែននៃការឈឺចាប់របស់យើងបាន។"

១. កុំបន្ទោសខ្លួនឯងដែលបានទុកចិត្តគេ៖ ការដែលអ្នកទុកចិត្តគេ មិនមែនមកពីអ្នកល្ងង់ទេ ប៉ុន្តែមកពីអ្នកជាមនុស្សមានចិត្តស្មោះត្រង់ និងផ្តល់តម្លៃឱ្យគេ។ មនុស្សដែលគួរខ្មាសអៀន គឺមនុស្សដែលយកក្តីទុកចិត្តរបស់អ្នកទៅលេងសើច។

២. ឈប់រកលេសឱ្យអ្នកដែលធ្វើបាបអ្នក៖ បើទង្វើរបស់គេបង្ហាញច្បាស់ហើយថាគេកុហក ចូលទទួលយកការពិត ទោះវាឈឺចាប់ក៏ដោយ។ ការឈឺចាប់ខ្លីត្រឹមការទទួលការពិត គឺល្អជាងការឈឺចាប់អូសបន្លាយដោយសារការកុហកខ្លួនឯង។

៣. បង្កើតព្រំដែន (Boundaries)៖ ក្នុងស្នេហា ត្រូវស្រលាញ់គេដោយមានការវែកញែក (ស្រលាញ់ ៧០% ទុក ៣០% សម្រាប់ស្រលាញ់ខ្លួនឯង)។ ក្នុងការងារ គ្រប់យ៉ាងត្រូវមានភស្តុតាង និងភាពច្បាស់លាស់ (សម្តីមិនស្មើនឹងឯកសារ ឬលទ្ធផលជាក់ស្តែងឡើយ)។
ការឈឺចាប់លើកនេះ គឺជាថ្នាំបង្ការដ៏មានតម្លៃមួយ ដែលបង្រៀនអ្នកឱ្យចេះមើលមនុស្សកាន់តែច្បាស់ និងចេះស្រលាញ់ការពារខ្លួនឯងជាងមុន។

ដោយក្ដីស្រឡាញ់: រី សំនៀង

ការទុកចិត្ត គឺជាជម្រើសរបស់យើង ប៉ុន្តែការស្មោះត្រង់ គឺជាជម្រើសរបស់គេ។ យើងមិនអាចគ្រប់គ្រងភាពស្មោះត្រង់របស់គេបានទេ ប៉ុន្តែយើងអាចគ្រប់គ្រងព្រំដែននៃការឈឺចាប់របស់យើងបាន។

ពេលខ្លះ គ្រូតែងប្រាប់ឱ្យខិតខំរៀនភាសាអង់គ្លេសតាំងពីថ្នាក់ចំណេះទូទៅ ប៉ុន្តែសិស្សមួយចំនួនមិនសូវស្តាប់ដំបូន្មានរបស់គ្រូឡើយ។ លុះដល់ពេលបញ្ចប់ថ្នាក់ទី១២ ហើយបន្តការសិក្សានៅឧត្តមសិក្សា ទើបដឹងថាខ្លួនជួបការលំបាកខ្លាំងប៉ុណ្ណា។

នៅឧត្តមសិក្សា ប្រសិនបើមិនចេះភាសាអង់គ្លេសទេ គឺហាក់ដូចជាបាត់បង់សមត្ថភាពមួយផ្នែកធំ (ស្លាប់មួយចំហៀងខ្លួន) ក្នុងការសិក្សាទៅហើយ។ មិនថារៀនជំនាញអ្វីនោះទេ ភាសាអង់គ្លេសសុទ្ធតែមានសារៈសំខាន់ និងចាំបាច់។

ដូច្នេះ កុំចាំដល់ពេលបញ្ចប់ចំណេះទូទៅទើបចាប់ផ្តើមខិតខំរៀនភាសាអង់គ្លេស។ ក្រោយបញ្ចប់ថ្នាក់ទី១២ ការរៀនភាសាអង់គ្លេសឱ្យស្ទាត់ជំនាញអាចពិបាកជាងមុន ឬត្រូវការពេលវេលាច្រើនជាងមុន។ តាមការសង្កេតរបស់ខ្ញុំ ស្ទើរតែគ្មាននិស្សិតណាអាចអភិវឌ្ឍសមត្ថភាពភាសាអង់គ្លេសបានល្អក្នុងរយៈពេលខ្លីឡើយ ប្រសិនបើពួកគេមិនមានមូលដ្ឋានគ្រឹះពីថ្នាក់ចំណេះទូទៅ។ ជាលទ្ធផល គេតែងតែឮការត្អូញត្អែរថា៖ «អត់ចេះអង់គ្លេស ពិបាករៀនណាស់!»។

ដូច្នេះ គឺឈប់ជឿងគ្រូគណិត រូប គឺមី ជីវ: មួយចំនួន (ខ្ញុំនិយាយតែមួយចំនួនទេ) ដែលតែងនិយាយថា អង់គ្លេសមិនសំខាន់ទេ ចាំចប់ទី១២ ចាំរៀនក៏បាន។ ចប់ទី១២ រៀនលែងចេះហើយ ឬពិបាកចេះណាស់។ បើចប់ទី១២ ហើយទើបមកប្រឹងរៀនអង់គ្លេសដោយគ្មានមូលដ្ឋានគ្រឹះ និស្សិតអាចបាត់បង់ឱកាសរៀនជំនាញខ្លួនឯងទៀតផង។ រៀនចប់ទី១២ ភាសាអង់គ្លេស ចាំបាច់ត្រូវតែប្រើបានតែម្តង។

ការងារដែលយើងធ្លាប់ស្រមៃកាលពីនៅក្មេង…

កាលពីក្មេង យើងគិតថា ពេលធំឡើង មានការងារល្អមួយធ្វើ មានប្រាក់ខែចាយខ្លួនឯង មិនចាំបាច់ពឹងអ្នកផ្ទះទៀត គឺជាជីវិតដែលសប្បាយ និងងាយស្រួល។

ប៉ុន្តែពេលចូលមករស់នៅក្នុងសង្គមការងារពិតប្រាកដ ទើបយើងដឹងថា ប្រាក់ខែមិនមែនជារឿងតែមួយដែលត្រូវគិតទេ។ មានសម្ពាធ ការទទួលខុសត្រូវ ការប្រកួតប្រជែង ការរំពឹងទុក និងបញ្ហាជាច្រើនដែលយើងមិនធ្លាប់ស្រមៃដល់។

ការងារមិនមែនសុទ្ធតែជាកន្លែងរកលុយនោះទេ ប៉ុន្តែជាកន្លែងដែលបង្រៀនឱ្យយើងអត់ធ្មត់ រៀនសម្របខ្លួន និងរឹងមាំជាងមុន។

ជីវិតការងារមិនងាយដូចការស្រមៃកាលពីក្មេងទេ ប៉ុន្តែវាជាដំណើរមួយដែលធ្វើឱ្យយើងលូតលាស់ និងក្លាយជាមនុស្សល្អប្រសើរជាងម្សិលមិញ។

មានថ្ងៃខ្លះ យើងធ្វើការតាំងពីព្រឹករហូតដល់ល្ងាច ដោយស្ទើរតែគ្មានពេលសម្រាកគ្រប់គ្រាន់។ រាងកាយហត់ ចិត្តនឿយ ប៉ុន្តែយើងនៅតែបន្តដើរទៅមុខ។ មនុស្សជាច្រើនប្រហែលគិតថា យើងខិតខំទាំងនេះដើម្បីប្រាក់ខែ ឬចំណូលតែប៉ុណ្ណោះ។ ប៉ុន្តែសម្រាប់អ្នកដែលយល់ពីតម្លៃនៃការងារ ពួកគេដឹងថា ការខិតខំមិនមែនសម្រាប់លុយតែមួយមុខទេ។ វាជាការបំពេញទំនួលខុសត្រូវចំពោះតួនាទីដែលយើងបានទទួល ចំពោះក្រុមការងារ ចំពោះអង្គភាព និងចំពោះមនុស្សដែលជឿជាក់លើយើង។

ការតស៊ូ មិនមែនមានន័យថា មិនហត់នឿយនោះទេ។ ការតស៊ូ គឺជាការបន្តដំណើរទៅមុខ ទោះបីជានឿយហត់ក៏ដោយ។ ជោគជ័យមិនកើតចេញពីថ្ងៃដែលអ្វីៗងាយស្រួលទេ ប៉ុន្តែកើតចេញពីថ្ងៃដែលយើងជ្រើសរើសមិនបោះបង់ ទោះជួបការលំបាកយ៉ាងណាក៏ដោយ។

រាល់ញើសដែលស្រក់ រាល់ម៉ោងដែលលះបង់ និងរាល់ការលំបាកដែលយើងឆ្លងកាត់ គឺជាមេរៀនដែលកំពុងកសាងភាពរឹងមាំ បទពិសោធន៍ និងតម្លៃរបស់យើង។ ថ្ងៃនេះប្រហែលជានឿយហត់ ប៉ុន្តែវានឹងក្លាយជាមូលដ្ឋានដ៏រឹងមាំសម្រាប់ថ្ងៃស្អែក។

ដូច្នេះ កុំបាក់ទឹកចិត្តនឹងការហត់នឿយបណ្តោះអាសន្ន។ បើដរាបណាយើងនៅតែមានគោលដៅ មានការទទួលខុសត្រូវ និងមានឆន្ទៈក្នុងការបន្តតស៊ូ ការខិតខំទាំងអស់នឹងមិនខ្ជះខ្ជាយឡើយ។ ព្រោះនៅទីបញ្ចប់ មនុស្សដែលឈ្នះ មិនមែនជាមនុស្សដែលមិនធ្លាប់ជួបការលំបាកទេ ប៉ុន្តែជាមនុស្សដែលមិនឈប់ដើរ ទោះជួបឧបសគ្គប៉ុនណាក៏ដោយ។

“ការតស៊ូថ្ងៃនេះ អាចមិនឃើញលទ្ធផលភ្លាមៗទេ ប៉ុន្តែវាកំពុងកសាងអនាគតដែលយើងប្រាថ្នា។ បន្តដើរ បន្តតស៊ូ និងបន្តជឿជាក់លើខ្លួនឯង។” 💙

ទំនុកចិត្ត គឺជាអ្វីដែលចំណាយពេលយូរដើម្បីកសាង ប៉ុន្តែអាចបាត់បង់ក្នុងពេលដ៏ខ្លី។ វាមិនមែនជារឿងដែលកើតឡើងដោយសារពាក្យសម្តីតែមួយ ឬការសន្យាតែមួយទេ ប៉ុន្តែជាលទ្ធផលនៃការយកចិត្តទុកដាក់ ការស្មោះត្រង់ និងការបង្ហាញភាពជឿជាក់ជាបន្តបន្ទាប់។ ការឈឺចាប់បំផុត មិនមែនមកពីសត្រូវនោះទេ ប៉ុន្តែមកពីមនុស្សដែលយើងស្រឡាញ់ និងទុកចិត្តបំផុត ជាអ្នកបំផ្លាញទំនុកចិត្តនោះ ដោយការកុហកម្ដងហើយម្ដងទៀត។ ពេលដែលការកុហកក្លាយជាទម្លាប់ ពេលនោះចិត្តដែលធ្លាប់ជឿជាក់ ក៏ចាប់ផ្តើមសង្ស័យគ្រប់យ៉ាង ទោះបីជាពាក្យសម្តីណាមួយក៏ដោយ។ នៅពេលទំនុកចិត្តត្រូវបានបំផ្លាញ ការស្រឡាញ់អាចនៅសល់ ប៉ុន្តែការជឿជាក់វិញ ពិបាកនឹងកសាងឡើងវិញ។ វាត្រូវការពេលវេលា ការពិតច្បាស់លាស់ ការសុំទោសដោយស្មោះ និងសកម្មភាពដែលបង្ហាញថាការផ្លាស់ប្តូរនោះពិតប្រាកដ។ ទោះយ៉ាងណា មិនមែនទំនាក់ទំនងទាំងអស់អាចត្រឡប់ទៅដូចដើមបានទេ ព្រោះមានរបួសខ្លះ ទោះជាព្យាបាលហើយ ក៏នៅសល់ស្នាមជានិច្ច។

ក្នុងជីវិត មនុស្សគ្រប់រូបត្រូវការការទុកចិត្ត និងការគាំទ្រពីអ្នកដទៃ។ ទោះជាយ៉ាងណា ការឆាប់ជឿគេពេក និងការពឹងផ្អែកលើគេខ្លាំងពេក អាចនាំឱ្យកើតមានបញ្ហាជាច្រើន នៅក្នុងទំនាក់ទំនង។ ការទុកចិត្តគឺជារឿងល្អ ប៉ុន្តែវាគួរតែត្រូវបានកសាងឡើងដោយផ្អែកលើពេលវេលា សកម្មភាព និងភាពស្មោះត្រង់ មិនមែនដោយអារម្មណ៍តែមួយភ្លែតនោះទេ។

ការទុកចិត្តគឺជាគុណតម្លៃដ៏ល្អមួយ ប៉ុន្តែការទុកចិត្តដោយគ្មានការពិចារណា អាចនាំមកនូវការខកចិត្ត។ ការស្រឡាញ់ខ្លួនឯង ការរក្សាភាពឯករាជ្យ និងការប្រើប្រាស់ប្រាជ្ញាក្នុងការវិនិច្ឆ័យមនុស្ស គឺជាគន្លឹះដែលជួយឱ្យយើងរស់នៅដោយមានសុវត្ថិភាព ទាំងក្នុងទំនាក់ទំនងមិត្តភាព និងក្នុងអាជីព។

មានម្នាក់និយាយថា÷ មិនបាច់ខំរៀនទេ រៀនបានសញ្ញាប័ត្រហើយ អត់ការងារធ្វើ អត់មានឋានៈ ព្រោះអត់ខ្សែ។
ម្នាក់ទៀតនិយាយថា÷ ខំតែរៀនទៅ តែកុំខ្វល់ខ្វាយនឹងនយោបាយ។

សម្រាប់ខ្ញុំ÷ បើយើងមានឪកាសរៀនហើយ ក៏ខំរៀនទៅ ទាំងប្រវត្តិសាស្ត្រ នយោបាយ សេដ្ឋកិច្ច។ ទោះបីរៀនហើយ មិនមានឋានៈខ្ពស់ក៏ដោយ យ៉ាងហោចណាស់ក៏ធ្វើឲ្យយើងបាត់ភ្លើដែរ។