از صبح تاحالا گوشیمو از شارژ درنیاوردم که وقتی برق قطع شد شارژم کامل باشه. یکم دیگه مذاکرات ادامه پیدا کنه باید راجع به بودجه گوشی جدید برای ماها هم حرف بزنید.

هرچقدر خبرهای "دو طرف بهم چراغ سبز نشون دادن و مذاکرات عالی پیش رفت" رو بیشتر دیدید، کوله اضطراریتون رو حجیم‌تر ببندید.

کوشنر و ویتکاف شبیه وقتی‌ان که موقع مهمونی از در میام تو و به بابام میگم تصادف کردم نصف ماشین رفته، ولی تا آخر مهمونی نمیتونه چیزی به روش بیاره تا مهمونا برن.

اینکه میگید هفته‌ی آتی یعنی من امشب باید نامه خدافظی و توروخدا مراقب خودت باش، رو به دوستام ارسال کنم.

مذاکرات انقدر مثبت بود که من دوتا گاز استریل دیگه به کوله‌م اضافه کردم.

ویتکاف مود بابای منه وقتی یکماهه هرشب بهش میگم نه ببین چندساعت دیگه همه‌چی قطع میشه و ما قراره شب با صدای بمبارون از خواب بپریم پس بهتره همه‌چیو آماده بذاریم و صبح دوباره بیدار میشیم و می‌بینیم نت هنوز وصله.

کوشنرو مامان منه وقتی از یکماه پیش بهش گفتم قراره بزنه جنگ بشه و نباید تو این شرایط خونه‌تکونی کنه و الان یکماهه که گذشته و خونه‌تکونیش رو به اتمامه ولی هنوز جنگ نشده:
(بازم هرشب بهش میگم قراره بزنه)

تا ۷ونیم شب وقت داری آخرین حمامت رو با خیال راحت بری از بعدش ممکنه هرلحظه آب قطع شه و گیر کنی.

تو این سایت هم زندان‌های بزرگ هستن، یادتون باشه وقتی اینترنت نیست ممکنه اتفاقات ناگواری بیفته. پس کنارش، یه اسکرین‌شات از محل زندگی خودتون هم داشته باشید و یه دونه هم از زندان‌های نزدیک‌تون نگه دارید.

@NameshunraSedaBezan

تو شرایط بحران لزوما کسی که بیشترین تجهیزات رو داره پیروز نیست، تجهیزات کمک‌کننده هستن اما کافی نیستن. اونی کمترین خسارت رو میده که از لحاظ روانی بیشترین آمادگی رو داشته باشه.
سر اینکه بنظرتون لوازمی که پک کردید کافی نیست استرس نگیرید و خودتون رو نبازید. تو اون شرایط سعی کنید فکر کنید و از چیزهایی که در دسترس دارید بیشترین استفاده رو کنید.
باند ندارید؟ شال یا لباس یه نفر رو بذارید روی زخم.
چیزی ندارید که زخم رو ببندید؟ بند کفشتون رو دربیارید و ازش استفاده کنید.
بند کفش نیست؟ آستین لباس رو جدا کن ببند دورش.
مهم نیست کیف امدادتون چقدر تکمیله، مهم اینه چقدر می‌تونید از چیزهایی که دراختیار دارید استفاده کنید.

اگر پتوی نجات یا سوت در دسترس دارید می‌تونن کمک کننده باشن.
سوت رو به یک نخ ببندید و به گردنتون آویزون کنید تا دم دستتون باشه و نخواید دنبالش بگردید. تو خیلی از جریانات سوت بکار میاد. دسترسی به بقیه‌ی اقلام ضروری رو هم برای خودتون خیلی راحت کنید. درنظر بگیرید که تو اون شرایط نتونید درست فکر کنید و زمان کم باشه. هرچقدر دسترسی راحت‌تر باشه، انرژی کمتر صرف میکنه و میتونید زمان سیو کنید. پس پک‌ها رو جوری نچینید که تازه بخواید فکر کنید چیو کجا گذاشتید و دنبالش بگردید. راحتی باعث نجات میشه.

در چنین شرایطی امکان اینکه افراد بیشتر دچار شوک و اضطراب بشن و بخاطر استرس داشتن آسیب ببین خیلی بیشتره از بقیه‌ی آسیب‌های مستقیمه. تحت هر شرایطی سعی کنید آرامش خودتون رو اطرافیان رو حفظ کنید. بهشون آمادگی بدید، و مانورها و تکنیک‌های تنفس‌ که برای کاهش استرس هستن رو اجرا کنید. اگر آروم باشید، درصد آسیب خیلی کم میشه. آرامش از هر چیزی مهم‌تره.

احتمالا خیلی تابحال شنیدید ولی واقعا مهمه که نقاط امن خونه رو شناسایی کنید. از آسانسور استفاده نکنید. سمت پنجره و لوستر نرید. اگر وسیله‌ای داخل راهروها قرار ندادید، امن‌ترین جا هستن. بعد از اون حمام به شرط خشک بودن، اتاق‌های بدون پنجره و زیرزمین بهترین انتخابن. اگر بیرون از خونه بودیم ماشین امنه؟ نه اصلا. ماشین امن نیست و برای پناه گرفتن انتخاب خوبی نیست. ماشین رو ترک کنید. کنار ساختمان‌هایی که امکان ریزش دارن، تابلوها و زیر پل‌ها نایستید. اگر قراره از اعضای خانواده جدا شید، یه مکان رو مشخص کنید که بعد از آروم شدن اوضاع بتونید اونجا همدیگه رو ملاقات کنید.
شماره‌های اضطراری، مدارک و گروه‌خونی فراموش نشه.
اگر صدا انفجار شنیدید اول از سرتون محافظت کنید و بعد سعی کنید دراز بکشید.
بلد باشید شیرهای گاز و آب و برق رو ببندید.

احتمالا خیلی‌ها دچار افت فشار یا قندخون میشن.
علائمشون: سرگیجه، تاری دید، تعریق زیاد، تپش قلب، خستگی و ضعف.
حتما یک قند ساده مثل شکلات، قند سفید یا کیک به همراه آب تو کیف کمریتون بذارید.
در افت فشار یا خونریزی نبض ضعیف میشه و ممکنه اندازه‌گیریش واستون سخت باشه اما یادتون باشه که تعداد ضربان افزایش پیدا میکنه. وقتی علائم حیاتی رو چک میکنید لحاظ کنید.

محافظت از بچه‌ها رو فراموش نکنید. این مورد خیلی مهمه. نذارید تروماهای شدید رو تجربه کنن. نیاز نیست کامل بهشون توضیح بدید که چه اتفاقی درحال رخ دادنه. یک اطلاعات بیسیک در حد توانشون بگید و مهم‌تر از اون اینه که بهشون احساس امنیت بدید. بگید که کنارشون هستید، جاتون امنه و قرار نیست اتفاقی بیفته. رهاشون نکنید و بذارید با نزدیک بودن به شما احساس امنیت کنن.