نهایتش دو هفته دیگه زیپ کوله رو باز می‌کنی میشینی با فیلمایی که دانلود کردی، خوراکیاتو می‌خوری دیگه. بده از الان فکر گنجینه خوراکی‌هاتیم؟

آخ بچه‌ها کاش بودید تا باهم شوخی می‌کردیم. ببخشید. کاش اونور بخندید. نمی‌بخشیم و نمیذاریم یه روز خوش ببینن. شب بخیر.

بیچاره گوسفندی که در گله زندگی می‌کند و گمان می‌کند "اگر بی‌سروصدا بچرخد" هیچگاه نوبت او نخواهد شد.

تک‌تک حرکات این‌روزهای ما، تک به تک ثانیه‌ها، تک به تک حرف‌ها و جمله‌ها؛ همه‌شون دارن یک حماسه‌ی عجیب و یک تاریخ بی‌همتا رو می‌سازن. احتمالا خودمون چون در دل آتشیم متوجهش نخواهیم بود. این رو آیندگان می‌فهمن. سال‌ها بعد، وقتی بچه‌ها و نوه‌هامون ازمون سوال می‌کنن. وقتی نسل‌های بعد حتی معنی یکسری کلمات امروز ما رو متوجه نمیشن. وقتی از این روزها، فیلم و سریال‌های بسیار و جلد‌های زیادی کتاب نوشته شده، وقتی تو مدارس تدریس میشه، وقتی ما تبدیل به عدد و ارقامی شدیم که در دل تاریخ جا موندیم. اونموقع آدم‌ها متوجه حماسه‌آفرینی الان ما میشن. چقدر عجیبه این روزها. چقدر عجیبیم ما.

ببین هر طرفشو بگیری، از یجای دیگه می‌جوشیم. دیگه نمی‌تونی جلوشو بگیری.

می‌دونم با خودت فکر کردی گفتی همون دو شب می‌زنم، می‌کشم، تموم میشن، بعدم یادشون میره برمی‌گردیم به زورگویی و ستم. زهره چشم هم گرفتم دیگه کسی عمرا جرئت کاری داشته باشه. ولی نه. امشب بزنی، فرداش میایم. فردا بزنی، پسفردا میایم. پسفردا بزنی، هفته بعد میایم. هفته بعد بزنی، ماه بعد میایم.
منو بزنی، دوستم میاد. دوستم رو بزنی، خواهرش میاد. خواهرش رو بزنی، باباش میاد. باباش رو بزنی، همکارش میاد.
ده تامون رو بزنی، فرداش صد تا میان. صدتامون رو بزنی، هفته بعد هزارتا میان. هزارتا رو بزنی، ۳۲ هزارتا میان. ۳۲ هزارتا رو بزنی، ۲۵۰هزارتا میان.
دانشگاه آریامهر رو بزنی، بهشتی میاد. بهشتی رو بزنی، امیرکبیر میاد. امیرکبیر رو بزنی، خواجه نصیر میاد. خواجه نصیر رو بزنی، علم و صنعت میاد. علم و صنعت رو بزنی، فردوسی میاد. فردوسی رو بزنی، سجاد میاد.
یه شهر رو بزنی فرداش دوتا شهر دیگه میان، دوتارو بزنی، پسفرداش ۵تا میان. ۵تا رو بزنی، هفته بعد ۱۰تا میان. همه رو که نمی‌تونی بزنی. می‌تونی؟ بزن. باید ۸۰میلیون رو بزنی. می‌بینی که دیگه کسی چیزی برای از دست دادن نداره! ولی تو داری.

دانشگاه همیشه چراغ هر اعتراضی رو روشن نگه‌ داشته و دانشجو همیشه وجدان بیدار جامعه بوده. شجاعتشون رو تحسین می‌کنم.
: موسیو اژدر

آب، دارو، چراغ قوه‌های بزرگ، بنزین، پاوربانک، سیگار، پول نقد جمع کنید و داشته باشید.
اگر شهر بزرگ هستید به همسایه‌هاتون کمک کنید، هرکی هر چیزی کم آورد کمکش کنید، اصلا از ترس اینکه خودتون کم بیارید از کمک به دیگری دریغ نکنید. هدف اینه همه با هم زنده بمونیم. اگر شمال هستید و مردم یورش میارن به سمت شمال کمکشون کنید، حدالامکان در اسکان یا راهنمایی‌شون برای پیدا کردن مکان‌های اسکان کمکشون کنید. در فضاهای باز چادر نزنید چون بعد بمباران جنگ شهری شروع میشه و آسیب می‌بینید.
اگر در شهرهای امن خونه یا ویلا دارید زودتر از عمده‌ی جمعیت حرکت کنید تا توی ترافیک گیر نکنید و مردمی که جایی ندارن بتونن از شهرهای بزرگ خارج بشن.

لطفا حواستون به کودکان، سالمندان، حیوان خانگیتون و افراد بیمار باشه.

سه بار با سه تا لیست کوله اضطراری رو چک کردم، لباس‌هام رو حاضر گذاشتم رو طبقه اول کمدم، همه‌ی پاوربانک‌ها و چراغ‌های اضطراری رو زدم به شارژ و یه لیست نهایی از چیزایی که ممکنه لحظه آخر فراموش کنم، نوشتم و زدم به کتابخونه‌م.
قشنگ واسه یکماه زندگی در غار هم آمادگی دارم.

پک کمک‌های اولیه رو جوری چیدم که اگر همین الان تمام بیمارستان‌ها و داروخانه‌ها خراب شن من با این پک می‌تونم جون تمام انسان‌ها رو یکجا نجات بدم. یعنی یکجوری تنوع دارویی بهداشتی دارم که مطمئنم خود داروخانه حداقل دو سه تا از اقلام پک من رو کم داره. اصلا این پک رو بردار ببر اتاق عمل باز کفاف میده.

میدونم با دیدن ویدیوها حالم بد میشه. میدونم گریه می‌کنم. میدونم ممکنه پنیک کنم. میدونم زخم‌هام عمیق‌تر میشه. میدونم خشمگین‌تر میشم. میدونم نفس کشیدن واسم سخت‌تر میشه. میدونم. همه‌ش رو میدونم ولی باز می‌بینم. چون باید ببینم. باید بدونم. باید بفهمم. باید خشمگین‌تر شم. باید نذارم این داغ سرد بشه. باید محکم‌تر شم. باید هرروز مرور کنم که چه بر سرمان آمده. باید تو هر ثانیه یادم نره هدفمون چیه. باید هر ثانیه آماده باشم. باید جنگجو باشم. باید مدام با خودم تکرار کنم و این خشم رو تازه نگه دارم.

راهنمای جامع بستن کوله اضطراری


@irandarhalegozar

تو جنگ دوازده روزه بعضی‌ها نمی‌تونستن حیوانات خونگی‌شون رو با خودشون ببرن و بعضی‌ها که تصمیم گرفته بودن تهران باشن مسئولیت حیواناتشون رو به‌عهده گرفتن. اَزتون می‌خوام تو جنگِ جدید همین‌طوری حواستون به‌هم باشه. خیلی‌ها مجردی و تنها زندگی می‌کنن یا خیلی‌ها سالمند هستن و توانایی فرار و تصمیم‌گیری درست ندارند؛ تو اون لحظه کمک‌های کوچیک می‌تونه مهم باشه. وقتی می‌خواستید از شهرهای بزرگ خارج بشید اگر اندازه یک نفر جا داشتید و دیدید کسی می‌خواد از شهر خارج بشه حتماً کمکش کنید. انتظاری نیست کمک مالی کنید به‌هم ولی اگر در توانتون بود حتماً این کار رو انجام بدید. اگر تو شهرستان‌ها هستید سعی کنید حواستون به آدم‌هایی که از بقیه شهرها و اُستان می‌آن باشه؛ خیلی‌هاشون درکی از زندگی تو شهرستان ندارن. اگر مغازه‌دار یا کاسب هستید از استرس و اضطراب مردم استفاده نکنید و همه‌چیزو دو برابر نکنید. جنگ‌های قومیتی همه‌اش زیر‌ سر آخوند بوده. یادمه تو جنگ دوازده چون پروازهای داخلی انجام نمی‌شد خیلی‌ها تو قشم و کیش گیر کرده بودن و می‌گفتن با این‌که هتل‌دارها مشتری جدید نداشتن ‌قیمت هتل‌هاشون رو چند برابر کردن؛ نکنید. واقعاً این کارهارو نکنید. آخوند می‌ره و ما می‌مونیم‌. اگر جنگ شد به‌هم نپرید و این و اون رو مقصر نکنید؛ مقصر مشخصه. اگر نکته‌ای به ذهنم رسید حتماً می‌نویسم و اگر دوست داشتید چیزهایی که گفتم رو به گوش بقیه هم برسونید.