انقدر لفت میدی تا آخر همه دوتا دوتا همو میزنن ولی تو هنوز داری ناوگان بزرگ و عظیم می‌فرستی

آخرش یکاری میکنی تا تاریخ انقضای کنسروا تموم نشده ما مجبور شیم کوله‌هامون رو بفرستیم افغانستان و پاکستان. خودمون بشینیم چشم انتظار ناوگان عظیمت.

صد بار بهت گفتم بیا برو ۴تا بیسکوئیت بنداز تو این کوله هی پشت گوش میندازی. آخرم مثل افغانستان سوپرایز میشی میگی چرا کسی به من نگفت. حالا هی گوش نده.

نهایتش دو هفته دیگه زیپ کوله رو باز می‌کنی میشینی با فیلمایی که دانلود کردی، خوراکیاتو می‌خوری دیگه. بده از الان فکر گنجینه خوراکی‌هاتیم؟

آخ بچه‌ها کاش بودید تا باهم شوخی می‌کردیم. ببخشید. کاش اونور بخندید. نمی‌بخشیم و نمیذاریم یه روز خوش ببینن. شب بخیر.

بیچاره گوسفندی که در گله زندگی می‌کند و گمان می‌کند "اگر بی‌سروصدا بچرخد" هیچگاه نوبت او نخواهد شد.

تک‌تک حرکات این‌روزهای ما، تک به تک ثانیه‌ها، تک به تک حرف‌ها و جمله‌ها؛ همه‌شون دارن یک حماسه‌ی عجیب و یک تاریخ بی‌همتا رو می‌سازن. احتمالا خودمون چون در دل آتشیم متوجهش نخواهیم بود. این رو آیندگان می‌فهمن. سال‌ها بعد، وقتی بچه‌ها و نوه‌هامون ازمون سوال می‌کنن. وقتی نسل‌های بعد حتی معنی یکسری کلمات امروز ما رو متوجه نمیشن. وقتی از این روزها، فیلم و سریال‌های بسیار و جلد‌های زیادی کتاب نوشته شده، وقتی تو مدارس تدریس میشه، وقتی ما تبدیل به عدد و ارقامی شدیم که در دل تاریخ جا موندیم. اونموقع آدم‌ها متوجه حماسه‌آفرینی الان ما میشن. چقدر عجیبه این روزها. چقدر عجیبیم ما.

ببین هر طرفشو بگیری، از یجای دیگه می‌جوشیم. دیگه نمی‌تونی جلوشو بگیری.

می‌دونم با خودت فکر کردی گفتی همون دو شب می‌زنم، می‌کشم، تموم میشن، بعدم یادشون میره برمی‌گردیم به زورگویی و ستم. زهره چشم هم گرفتم دیگه کسی عمرا جرئت کاری داشته باشه. ولی نه. امشب بزنی، فرداش میایم. فردا بزنی، پسفردا میایم. پسفردا بزنی، هفته بعد میایم. هفته بعد بزنی، ماه بعد میایم.
منو بزنی، دوستم میاد. دوستم رو بزنی، خواهرش میاد. خواهرش رو بزنی، باباش میاد. باباش رو بزنی، همکارش میاد.
ده تامون رو بزنی، فرداش صد تا میان. صدتامون رو بزنی، هفته بعد هزارتا میان. هزارتا رو بزنی، ۳۲ هزارتا میان. ۳۲ هزارتا رو بزنی، ۲۵۰هزارتا میان.
دانشگاه آریامهر رو بزنی، بهشتی میاد. بهشتی رو بزنی، امیرکبیر میاد. امیرکبیر رو بزنی، خواجه نصیر میاد. خواجه نصیر رو بزنی، علم و صنعت میاد. علم و صنعت رو بزنی، فردوسی میاد. فردوسی رو بزنی، سجاد میاد.
یه شهر رو بزنی فرداش دوتا شهر دیگه میان، دوتارو بزنی، پسفرداش ۵تا میان. ۵تا رو بزنی، هفته بعد ۱۰تا میان. همه رو که نمی‌تونی بزنی. می‌تونی؟ بزن. باید ۸۰میلیون رو بزنی. می‌بینی که دیگه کسی چیزی برای از دست دادن نداره! ولی تو داری.

دانشگاه همیشه چراغ هر اعتراضی رو روشن نگه‌ داشته و دانشجو همیشه وجدان بیدار جامعه بوده. شجاعتشون رو تحسین می‌کنم.
: موسیو اژدر

آب، دارو، چراغ قوه‌های بزرگ، بنزین، پاوربانک، سیگار، پول نقد جمع کنید و داشته باشید.
اگر شهر بزرگ هستید به همسایه‌هاتون کمک کنید، هرکی هر چیزی کم آورد کمکش کنید، اصلا از ترس اینکه خودتون کم بیارید از کمک به دیگری دریغ نکنید. هدف اینه همه با هم زنده بمونیم. اگر شمال هستید و مردم یورش میارن به سمت شمال کمکشون کنید، حدالامکان در اسکان یا راهنمایی‌شون برای پیدا کردن مکان‌های اسکان کمکشون کنید. در فضاهای باز چادر نزنید چون بعد بمباران جنگ شهری شروع میشه و آسیب می‌بینید.
اگر در شهرهای امن خونه یا ویلا دارید زودتر از عمده‌ی جمعیت حرکت کنید تا توی ترافیک گیر نکنید و مردمی که جایی ندارن بتونن از شهرهای بزرگ خارج بشن.

لطفا حواستون به کودکان، سالمندان، حیوان خانگیتون و افراد بیمار باشه.

سه بار با سه تا لیست کوله اضطراری رو چک کردم، لباس‌هام رو حاضر گذاشتم رو طبقه اول کمدم، همه‌ی پاوربانک‌ها و چراغ‌های اضطراری رو زدم به شارژ و یه لیست نهایی از چیزایی که ممکنه لحظه آخر فراموش کنم، نوشتم و زدم به کتابخونه‌م.
قشنگ واسه یکماه زندگی در غار هم آمادگی دارم.

پک کمک‌های اولیه رو جوری چیدم که اگر همین الان تمام بیمارستان‌ها و داروخانه‌ها خراب شن من با این پک می‌تونم جون تمام انسان‌ها رو یکجا نجات بدم. یعنی یکجوری تنوع دارویی بهداشتی دارم که مطمئنم خود داروخانه حداقل دو سه تا از اقلام پک من رو کم داره. اصلا این پک رو بردار ببر اتاق عمل باز کفاف میده.