هی گفتید کتاب بخونید کتاب بخونید ملت اینقدر کتاب خوندن رفتن شریف و باز کیر کردن توی چپ

یکی از ویژگی‌های بارز چپ بودن، هرگز ناامید نشدن و حفظ ویترینه. یعنی در تمام دوران‌ها از مردم عادی گرفته تا نخبه‌ترین‌ها دارن هرروز میرینن بهت و تو سرت میزنن ولی باز تو ویترین رو حفظ می‌کنی، کم نمیاری و پر قدرت به نفهمیدنت ادامه میدی. واقعا این مقاومت رو باید از چپ‌ها یاد بگیریم.

من رو تحلیلای صابر دارم تو درآمد خانواده و چک‌های بابام دست می‌برم. تحلیلاش درست از آب درنیان قبل از آمریکا و اسرائیل، خود بابام منو منفجر میکنه.

والا من خودم اینارو به بابام بگم میگه من کل زندگیم در این زمینه مطالعه کردم ولی اینقدر گه نمی‌خورم دست بردار بچه

یه جوری می‌گن سلطنت‌طلب‌ها فحاشن انگار ماهایی که تعصب خاصی هم نداریم و سال‌هاست تو همین مملکتیم تا قبلش خیلی اعصاب میزونی داشتیم همه‌ش بوس می‌فرستادیم براتون. نه عزیزم. قبلا بقیه انقدر لحظه‌ای درگیر سیاست نبودیم فقط یه چند قشر خاص بودن و اعصاب براشون نمونده بود، الان اکثریتیم همین.
ربطی به‌گروه خاصی نداره.
کل خونواده‌مون رو کشتن دیگه می‌خواید قربونتون بریم وقتی توی روز روشن واقعیت رو تحریف و انکار می‌کنید، به خونشون توهین و به درک و فهم همه‌مون اهانت می‌کنید و زبون آدمیزاد نمی‌فهمید؟

انقدر نزدی که پاکستانم کله‌ش خراب شد گفت بذار خودم بزنم

افغانستان هنوز کوله اضطراریشو جمع نکرده بود. تازه داشت تخمین میزد روزانه چند لیتر آب برای هرنفر لازمه

انقدر لفت میدی تا آخر همه دوتا دوتا همو میزنن ولی تو هنوز داری ناوگان بزرگ و عظیم می‌فرستی

آخرش یکاری میکنی تا تاریخ انقضای کنسروا تموم نشده ما مجبور شیم کوله‌هامون رو بفرستیم افغانستان و پاکستان. خودمون بشینیم چشم انتظار ناوگان عظیمت.

صد بار بهت گفتم بیا برو ۴تا بیسکوئیت بنداز تو این کوله هی پشت گوش میندازی. آخرم مثل افغانستان سوپرایز میشی میگی چرا کسی به من نگفت. حالا هی گوش نده.

نهایتش دو هفته دیگه زیپ کوله رو باز می‌کنی میشینی با فیلمایی که دانلود کردی، خوراکیاتو می‌خوری دیگه. بده از الان فکر گنجینه خوراکی‌هاتیم؟

آخ بچه‌ها کاش بودید تا باهم شوخی می‌کردیم. ببخشید. کاش اونور بخندید. نمی‌بخشیم و نمیذاریم یه روز خوش ببینن. شب بخیر.

بیچاره گوسفندی که در گله زندگی می‌کند و گمان می‌کند "اگر بی‌سروصدا بچرخد" هیچگاه نوبت او نخواهد شد.

تک‌تک حرکات این‌روزهای ما، تک به تک ثانیه‌ها، تک به تک حرف‌ها و جمله‌ها؛ همه‌شون دارن یک حماسه‌ی عجیب و یک تاریخ بی‌همتا رو می‌سازن. احتمالا خودمون چون در دل آتشیم متوجهش نخواهیم بود. این رو آیندگان می‌فهمن. سال‌ها بعد، وقتی بچه‌ها و نوه‌هامون ازمون سوال می‌کنن. وقتی نسل‌های بعد حتی معنی یکسری کلمات امروز ما رو متوجه نمیشن. وقتی از این روزها، فیلم و سریال‌های بسیار و جلد‌های زیادی کتاب نوشته شده، وقتی تو مدارس تدریس میشه، وقتی ما تبدیل به عدد و ارقامی شدیم که در دل تاریخ جا موندیم. اونموقع آدم‌ها متوجه حماسه‌آفرینی الان ما میشن. چقدر عجیبه این روزها. چقدر عجیبیم ما.