کم‌کم داریم به روزهایی که صبح‌ها بجای آلارم با صدای یه چیز دیگه بیدار شیم، نزدیک میشیم.

کم‌کم داریم به روزهایی که بجای طلوع خورشید، آسمون با یچیز دیگه روشن شه؛ نزدیک میشیم.

بقیه‌ی بیسکوئیتو نخور دیگه. بذارش تو کوله‌ت.

من می‌خوام این چندروز یکسری مطالب که ممکنه به درد بخوره رو اینجا شِیر کنم. شِیر کردن این مطالب نه برای ایجاد ترس، بلکه برای آمادگی و آگاهیه. آدم باید همیشه آماده هر شرایطی باشه و باتوجه به جغرافیایی که ما در اون زندگی می‌کنیم بهتره اینها رو همیشه مرور کنیم. چه اتفاقی بیفته چه نیفته.
لازم به ذکره که من پزشک یا آتشنشان نیستم و اگر مطالبی از این دسته قرار میدم صرفا به عنوان یک انسان معمولیه. اگر شما مطلب بهتر و معتبرتری سراغ داشتید خوشحال میشم بهم کمک کنید.
درآخر همه‌ی مطالب رو در یک پیام جداگانه با لینک‌هاشون میذارم که دسترسی بهشون راحت‌تر باشه.
مراقب خودتون باشید🤍

آموزش CPR در سه دقیقه
لینک اینستاگرام

یه نظر نامحبوب دارم که امیدوارم بد برداشت نشه.
من واقعا سعی کردم بیشترین حجم سازش رو داشته باشم و به نظرات مختلف احترام بذارم(نه هر نظری البته). ولی واقعا تو شرایط کنونی احساس می‌کنم نمی‌تونم با آدم‌های زیادی از همه‌جا بی‌خبر، مکالمه‌ی مفیدی داشته باشم و ترجیح میدم صحبتی نکنم. افرادی که می‌خوان از اخبار دوری کنن رو نمیگم احترامشون رو نگه نمیدارم یا باهاشون مشکلی دارم ولی واقعا تو این برهه نمی‌تونم با کسی که تا این حد از همه‌جا بی‌خبره و همه‌چیز واسش عادیه کنار بیام. نه کاری بهشون دارم نه هیچی ولی توقع اینکه مکالمه‌ی مفیدی باهم داشته باشیم رو ازم نداشته باشید. نمی‌تونم و دلم نمی‌خواد چنین ارتباطی رو داشته باشم چون حس می‌کنم چنین مکالمه‌ای از انرژی خودم میکاهه و باعث بهم ریختن اعصابم میشه. ترجیحم اینه با کسایی معاشرت کنم که یه اطلاعات بیسیکی از اتفاقات روز دارن و نیاز نیست همه‌چیو واسشون توضیح بدی و شبیه کسایی که تو سوئیس زندگی می‌کنن، رفتار نمیکنن.

یعنی حتی شهروند سوئد رو هم که ۱۰۰ ساله تو کشورش جنگ نشده دولت بهش بروشور میده که در مواقع بحران باید چیکار کنه تا یه اطلاعات بدیهی داشته باشه ولی یکسریا کف خاورمیانه وانمود میکنن اصلا نمی‌دونن این چیزا چیه و تابحال اسم کشورشون رو نشنیدن و تو غار زندگی می‌کنن و وقتی باهاشون حرف میزنی انگار به زبان چینی سخن میگی و هیچی نمی‌فهمن. وا.

امروز تازه شنبه‌ست. تا بیایم به آخر این هفته برسیم یا از فشار سکته کردیم یا تو تیمارستان بستری شدیم. خارج این دو حالت نیست.

واقعا اسم دانشگاه شریف، برازنده دانشجوهاشه.

هی گفتید کتاب بخونید کتاب بخونید ملت اینقدر کتاب خوندن رفتن شریف و باز کیر کردن توی چپ

یکی از ویژگی‌های بارز چپ بودن، هرگز ناامید نشدن و حفظ ویترینه. یعنی در تمام دوران‌ها از مردم عادی گرفته تا نخبه‌ترین‌ها دارن هرروز میرینن بهت و تو سرت میزنن ولی باز تو ویترین رو حفظ می‌کنی، کم نمیاری و پر قدرت به نفهمیدنت ادامه میدی. واقعا این مقاومت رو باید از چپ‌ها یاد بگیریم.

من رو تحلیلای صابر دارم تو درآمد خانواده و چک‌های بابام دست می‌برم. تحلیلاش درست از آب درنیان قبل از آمریکا و اسرائیل، خود بابام منو منفجر میکنه.

والا من خودم اینارو به بابام بگم میگه من کل زندگیم در این زمینه مطالعه کردم ولی اینقدر گه نمی‌خورم دست بردار بچه

یه جوری می‌گن سلطنت‌طلب‌ها فحاشن انگار ماهایی که تعصب خاصی هم نداریم و سال‌هاست تو همین مملکتیم تا قبلش خیلی اعصاب میزونی داشتیم همه‌ش بوس می‌فرستادیم براتون. نه عزیزم. قبلا بقیه انقدر لحظه‌ای درگیر سیاست نبودیم فقط یه چند قشر خاص بودن و اعصاب براشون نمونده بود، الان اکثریتیم همین.
ربطی به‌گروه خاصی نداره.
کل خونواده‌مون رو کشتن دیگه می‌خواید قربونتون بریم وقتی توی روز روشن واقعیت رو تحریف و انکار می‌کنید، به خونشون توهین و به درک و فهم همه‌مون اهانت می‌کنید و زبون آدمیزاد نمی‌فهمید؟

انقدر نزدی که پاکستانم کله‌ش خراب شد گفت بذار خودم بزنم

افغانستان هنوز کوله اضطراریشو جمع نکرده بود. تازه داشت تخمین میزد روزانه چند لیتر آب برای هرنفر لازمه

انقدر لفت میدی تا آخر همه دوتا دوتا همو میزنن ولی تو هنوز داری ناوگان بزرگ و عظیم می‌فرستی

آخرش یکاری میکنی تا تاریخ انقضای کنسروا تموم نشده ما مجبور شیم کوله‌هامون رو بفرستیم افغانستان و پاکستان. خودمون بشینیم چشم انتظار ناوگان عظیمت.

صد بار بهت گفتم بیا برو ۴تا بیسکوئیت بنداز تو این کوله هی پشت گوش میندازی. آخرم مثل افغانستان سوپرایز میشی میگی چرا کسی به من نگفت. حالا هی گوش نده.

نهایتش دو هفته دیگه زیپ کوله رو باز می‌کنی میشینی با فیلمایی که دانلود کردی، خوراکیاتو می‌خوری دیگه. بده از الان فکر گنجینه خوراکی‌هاتیم؟