آمریکا یک‌سوم تجهیزاتش رو تو خاورمیانه مستقر کرد که بعد هواپیمای ما خودش سقوط کنه.

بهرحال سیستم ما اینه که کمترین خسارت رو ببینیم و وقتی خودمون سقوط کنیم چیزی ازمون نمی‌مونه که بخوان بزننش و به ما خسارت بزنن. یو نو؟ ما دست دشمن رو از پشت بستیم.

توروخدا ببین آمریکا این همه بودجه رو داره خرج کیا میکنه.

ما رو خدا زده تو دیگه به خودت زحمت نده.

تو فکر کردی ما می‌ذاریم بهمون خسارت بزنی و بعد بری اینور اونور بگی جنگنده‌هاشون رو زدم؟ کور خوندی. ما خودمون خودمون رو می‌زنیم، نمی‌ذاریم دستت به لاشه‌ی هواپیمامونم برسه‌.

انقدر نزدی که ما خودمون خودمون رو زدیم.

چهارشنبه 29 بهمن، شاگردان پدر صدرا سلطانی، جوان 24 ساله‌ای که در نارمک تهران با گلوله ماموران خامنه‌ای جان باخت، در مدرسه‌شان برای صدرا مراسم چهلم برگزار کرده و این معلم داغدار را غافلگیر کردند.

احساسات متفاوتی رو با دیدن این فیلم تجربه کردم. اندوه یقه‌م رو گرفت برای شعله‌ای که برای همیشه خاموش شد و از میان ما رفت. ابهام تمام ذهنم رو پر کرد که چطور پدری چنین مسئولیت‌پذیر داشت. پدری که با داغ فرزند که تازه چهل روز از رفتنش می‌گذره باز هم سر کلاس حاضر میشه و به فرزندان بقیه‌ی پدرها درس میده. ته دلم گرم شد به کاری که دانش‌آموزان کردن. به فهم و درکشون، به شجاعتشون، به اتحادشون، به دل‌های مهربانشون. و خشم که همیشه پررنگ‌ترین احساس میان احساساتم هست. خشم هیچگاه تموم نمیشه. خشم همیشه هست. حتی در امیدوارکننده‌ترین صحنه هم ردپایی از خشم می‌بینم. خشم تا ابد با من است. تا آخرین لحظه.

واقعا شما عجب خانواده‌هایی داشتید. عجب پدرهایی، عجب مادرهایی، عجب دوستانی. یکی از یکی قوی‌تر. یکی از یکی شجاع‌تر. یکی از یکی آگاه‌تر. یکی از یکی بیناتر.
عزیزانتون تو مراسمتون می‌رقصن، سخنرانی می‌کنن، شیرینی پخش می‌کنن، شادی می‌کنن و سراسر افتخارن. عزیزانتون در عمیق‌ترین و غمگین‌ترین لحظات زندگیشون باز هم سر خم نمی‌کنن و بلندقامت‌تر از قبل می‌ایستن. باز هم شعله‌ور میشن. باز هم جنگجوعن. شما کی هستید؟ شما این قدرت رو از کجا آوردید!

خیلی عجیبه بچه‌ها. خیلی عجیبه که سال‌ها بعد نه کسی ما رو یادشه و نه دردی که کشیدیم رو می‌فهمه. خیلی عجیبه که بعد از بزرگترین جنایت باز هم زمین می‌چرخه، خورشید طلوع می‌کنه و روزها می‌گذرن. همه‌چیز ادامه پیدا می‌کنه و سال‌ها بعد دیگه هیچکس ما رو یادش نیست. به معنای واقعی کلمه "ما فقط خودمون رو داریم". فقط خودمون می‌فهمیم چی کشیدیم و چی به سرمون اومده. فقط خودمون درد همدیگه رو می‌فهمیم. فقط ماییم که می‌دونیم از چه روزهای سخت و تاریک و عجیبی عبور کردیم و هنوز ادامه داریم. فقط خودمون.

همه شهر ایران جگر خسته‌اند
به کین سیاوش کمر بسته‌اند

-شاهنامه، داستان سیاوش.

سن یکسری از این بچه‌ها جوری بود که تصورشون از جمله "به ترتیب حروف الفبا" فقط این بود که تو لیست حضور غیاب کلاسیشون باشه. نمی‌دونستن قراره بعدا واسه اعلام روز کشته شدنشون به ترتیب حروف الفبا اسمشون رو بخونن.

نمیخوام که از جون مو بُگذَری
نمیخوام که عمر اضافی کُنُم

ولی باید اینجا بمونُم رفیق
که نامردیا رو تلافی کُنُم

بمونُم دوباره بدنیا بیام
که از مِهرِبونی پشیمون شُدُم

دلِ پاکُمه چِرک نفرت گرفت
به جونِ همین شهر، طاعون شُدُم

باید حَقُمه پس بِگیرُم بِرُم
هنوز تیکه‌هام مونده تو چنگشون

بشین و دعا کن که رَحمُم بیاد
که مو زنده برگشتُم از جنگشون

کم‌کم داریم به روزهایی که صبح‌ها بجای آلارم با صدای یه چیز دیگه بیدار شیم، نزدیک میشیم.

کم‌کم داریم به روزهایی که بجای طلوع خورشید، آسمون با یچیز دیگه روشن شه؛ نزدیک میشیم.

بقیه‌ی بیسکوئیتو نخور دیگه. بذارش تو کوله‌ت.

من می‌خوام این چندروز یکسری مطالب که ممکنه به درد بخوره رو اینجا شِیر کنم. شِیر کردن این مطالب نه برای ایجاد ترس، بلکه برای آمادگی و آگاهیه. آدم باید همیشه آماده هر شرایطی باشه و باتوجه به جغرافیایی که ما در اون زندگی می‌کنیم بهتره اینها رو همیشه مرور کنیم. چه اتفاقی بیفته چه نیفته.
لازم به ذکره که من پزشک یا آتشنشان نیستم و اگر مطالبی از این دسته قرار میدم صرفا به عنوان یک انسان معمولیه. اگر شما مطلب بهتر و معتبرتری سراغ داشتید خوشحال میشم بهم کمک کنید.
درآخر همه‌ی مطالب رو در یک پیام جداگانه با لینک‌هاشون میذارم که دسترسی بهشون راحت‌تر باشه.
مراقب خودتون باشید🤍

آموزش CPR در سه دقیقه
لینک اینستاگرام

یه نظر نامحبوب دارم که امیدوارم بد برداشت نشه.
من واقعا سعی کردم بیشترین حجم سازش رو داشته باشم و به نظرات مختلف احترام بذارم(نه هر نظری البته). ولی واقعا تو شرایط کنونی احساس می‌کنم نمی‌تونم با آدم‌های زیادی از همه‌جا بی‌خبر، مکالمه‌ی مفیدی داشته باشم و ترجیح میدم صحبتی نکنم. افرادی که می‌خوان از اخبار دوری کنن رو نمیگم احترامشون رو نگه نمیدارم یا باهاشون مشکلی دارم ولی واقعا تو این برهه نمی‌تونم با کسی که تا این حد از همه‌جا بی‌خبره و همه‌چیز واسش عادیه کنار بیام. نه کاری بهشون دارم نه هیچی ولی توقع اینکه مکالمه‌ی مفیدی باهم داشته باشیم رو ازم نداشته باشید. نمی‌تونم و دلم نمی‌خواد چنین ارتباطی رو داشته باشم چون حس می‌کنم چنین مکالمه‌ای از انرژی خودم میکاهه و باعث بهم ریختن اعصابم میشه. ترجیحم اینه با کسایی معاشرت کنم که یه اطلاعات بیسیکی از اتفاقات روز دارن و نیاز نیست همه‌چیو واسشون توضیح بدی و شبیه کسایی که تو سوئیس زندگی می‌کنن، رفتار نمیکنن.