دلیل نمی‌شه چون داری برای زندگیت تلاش می‌کنی، خسته نشی.
خستگی بخشی از مسیره. بهبودش ببخش و بعد دوباره ادامه بده.

بعضی وقتا آدم دلش می‌خواد یک فرد خسته باشه، نه یک فرد قوی.

این‌روزها زیاد فکر می‌کنم اگر این همون راهی نباشه که می‌خوام چی؟
بعد از چند دقیقه می‌گم مگه همیشه همونی که می‌خواستی رو از اول داشتی؟
نهایتش می‌فهمی گند زدی و بعد تلاش می‌کنی تا جمعش کنی دیگه عزیزم. چرا انقدر سخت می‌گیری مگه چقدر گذشته.

لطفا بچسب به کار کوفتی که داری انجام می‌دی و واسش کم نذار.

از لحظه‌ای که شروع می‌کنی به ارزش گذاشتن برای خودت، چیزهای خیلی زیادی رو درکنارش از دست می‌دی و مدت زیادی طول می‌کشه تا اثرات مثبت جدید تو زندگیت ظاهر بشن.
پس از اون تایم مابین از دست دادن و بدست آوردن که خلا شدی وحشت نکن، آخرش باید این محدوده رو بگذرونی تا به بعدی برسی.

لطفا اون کاری که می‌دونی اشتباهه رو حتی واسه یکبار امتحان کردن هم انجامش نده.
اولین بار، سخت‌ترین باره. اگر واسه اولین بار انجامش بدی دیگه از بعدش اونقدر سخت نیست.
انجامش نده تا بابش باز نشه و سخت بمونه.
یه سری کارها برای انجام ندادن و سخت بودنن.

به سخت کار کردن نیست، به هوشمندانه کار کردنه.

یکی از تمرین‌های این‌روزام، جلوگیری از دلسوزی زیاد، تا وقتی ازم نخواستن کمک نکردن، نساختن مثلث کارپمن و ناجی نبودنه.

پشت سرم ایستاده و بهم زل زده.
خودِ آینده‌ای که می‌تونم بهش تبدیل شم.
حالا اگر به اون نرسم ازم ناامید می‌شه. نباید بهش ظلم کنم. نباید ناامیدش کنم. اون منتظرمه. اون تنها چیزیه که دارم.

ولی من هنوز اون رویا رو نکشتم.

در آینده یه پیج می‌زنم و داخلش تیکه‌های ۱۰ ثانیه‌ای از زندگی واقعی بدون ادیت می‌ذارم.
من عاشق لحظه‌هاییم که حس واقعی بودن و جریان روان زندگی می‌دن.

واقعی‌ بودن رو به بی‌نقص بودن ترجیح می‌دم.

اشکال نداره عزیزم. یه بار که تا عمق رنج پشیمونی رو لمس کردی، متوجه می‌شی که کجاها باید بیشتر حواست رو جمع کنی تا مجبور به تحمل دوباره‌اش نباشی.

اسمش گویای همه‌چیزه
خیلی غریبی واسه من.

لااقلش داری یه قدم کوچیک برمی‌داری و این کمتر حس انگل بودن میده.

اگر تا یک حدی احمق باشی، سعی می‌کنن سرعقل بیارنت.
اگر از یک حدی بیشتر احمق باشی، دیگه کسی تلاشی نمی‌کنه.