هفت بیدار شدم که بابا رو بیدار کنم، خوابم هم نمی‌آمد و نمی‌برد، اما با مغزم به توافق رسیدیم که اگر از الان بخوایم فکر و خیال رو شروع کنیم، به عصر نکشیده تمام شدیم. لذا تصمیم برآن شد که خودمون رو تا نیمهٔ روز به خواب بزنیم.

(کمتر از) یک ماه مونده به سالگرد رفتنم از اون خونه، (که آره من بهش میگم خونه چون خیلی خونه بود و خیلی خونواده بودیم و خیلی همه چیز واقعی و گاه اردینری بود، مثل همهٔ خونه‌ها) قراره دیدار تازه کنم با اهالی اون خونه که موندن، خونه رو ساختن، اون نهالی که دونه‌شو کاشتم رو درخت کردن و روش خونه‌درختی ساختن و بچه‌های جدید آوردن و خونه‌هه واسه خودش شخصیت جدا پیدا کرد. قراره ساکنین اولیهٔ خونه رو ببینم، بغضم رو قورت بدم، با میلم به آغوشیدن دائم همگی‌شون مبارزه کنم و دلتنگیمو قایم نکنم و بهشون بگم که چقدر دوستشون دارم و بهشون افتخار می‌کنم.

امروز روز سنگینیه و کم‌خواب و کلافه و پرحرفم.

کاش میتونستم در زندگیم هیچ‌کاری نکنم و تا آخر عمرم فقط ریو رو بغل کنم 🥲

به صبا گفتم چقدر ته‌موندهٔ دوست‌داشتن‌هام مونده ته دلم و غمم رو غّمّ می‌کنه.

کاش حال داشتم توضیح بدم یعنی چی

امروز جای تمام هفته حرف زدم 🤝

شما هم اینطوری اید که گاهی از خستگی هیچ کاری نمی‌تونید بکنید و به خودتون میگید باشه هیچ کاری نکن فقط این یه ذره کارو تموم کن و برو استراحت و پنج روز می‌گذره و شما اون یه ذره کارو نمی‌کنید و استراحت هم نمی‌کنید و همیشه خسته اید؟

اصلا بیا شونه های منم مال تو

تا حالا این همه ناتوان نبودم در توصیف احوالاتم.

لطفا این جا رو یکم کمتر با لحن چسناله بخونید.

از دقیقه‌نودی‌ها ملولم.

آروم می‌گیریم، امشب نه، امسال نه، ده سال دیگه نه، ولی بلاخره آروم می‌گیریم.

خواستهٔ قلبی، مغزی، روحی، روانی، ریوی، کلیوی، کبدی و خونی‌م اینه که بتونم پنج ساعت، بدون صد بار پریدن و تپش قلب، بخوابم.

[مسئله‌ی مرگ و زندگی]
#lll