من همه‌چی یادم می‌مونه. تمام "باشه باهات هماهنگ می‌کنم"ها و "بهت خبر می‌دم‌"ها و غیب شدنا. تمام "اره بابا منم تو فکرش بودم با تو برم"ها و "بذار فکر کنم ببینم کجا بریم"ها و دیگه بیخیال شدن‌ها.
از بچگی از اینکه وعده‌ای به فردا بیافته خوشم نمیومد. چون بزرگ‌ترا تو فرداها وعده‌ای که به من میدادن یادشون می‌رفت.
من یادمه داییم تو ارم وقتی چهار سالم بود بهم گفت بیا بریم فردا دوباره برمی‌گردیم و برنگشتیم. من یادمه هفت سالم که بود خاله عفت گفت بیا پیشم فردا و وقتی رفتم خودش خونه نبود. من یادمه خیلیا هنوز به من اون یه لیوان قهوه‌ای که باید میخوردیم و برام خیلی چیزا تعریف می‌کردن و ندادن.
این وعده سر خرمن نیست، چون بالاخره از برداشت محصول چیزی گیرت میاد. این وعده سر خر منه! که فکر می‌کنم هرچی آدما می‌گن، باید لزوما پاش وایسن.

بچه‌ها، چند وقته دارم به یه چیزی فکر می‌کنم، ولی به هم‌فکری‌تون نیاز دارم.

قبل از این که بپرسم چگونه از کسب‌وکارهای‌ کوچکی که اینجا هستند حمایت کنیم،

تمام دفعاتی که تد می‌گه «گایز، آیم فاین.»

In desperate need of moral support

نیازمند شمشیر سامورایی برای هاراکیری خویشتن خویش

“کاش یکی میومد همهٔ تصمیمامو برام می‌گرفت.”

به اینترنتمون افتخار می‌کنم که بلاخره ۵۰۰ مگ فیلم رو اپلود کرد. خسته نباشی عزیزم.

"make a mistake.. make this mistake.."

خدایا
خدای نه چندان عزیز
ما رو مجبور می‌کنی رنج بکشیم و رنج عزیزانمون رو تماشا کنیم، ولی ما هرچقدرم داد بزنیم نمی‌شنویمون؟

ستاره، عزیز صبورم، غمت بزرگه، کاش می‌تونستم کنارت باشم، کاش از دستام معجزه برمیومد، کاش می‌تونستم کاری بکنم که غمت کمتر بشه.
نمی‌دونم چی بگم، دلم باهاته. تسلیت میگم.

هر تصمیمی بگیری تهش هم پشیمونیه هم blessing.

چقدر در هندل کردن همه چیز ناتوانم!

حرف هست خیلیم هست، ولی نمی‌شه گفت. نمی‌شه گفت این نیز بگذرد و نشست تا بگذرد! نمی‌شه. گاهی اوقات سکوت بهترین کاره. باید وایساد یه گوشه و فقط گفت که "نه فقط من، بلکه ما همه برای تو اینجاییم." باید گفت که "نمی‌خواد حرفی بزنی، فقط بدون که اینجاییم."

دلم می‌خواد از همه جا و همه چیز برم. کسی منتظرم نباشه، منم منتظر کسی نباشم. دلم می‌خواد نباشم. نباشم. نباشم. نباشم.

وقتی یکی میگه "شک داشتم یه چیزیو بهت بگم یا نه، ولی میگم" گرد و خاک‌های چند تا خط نور توی دلم میرن کنار.