🔸
| دو بیت زیبا دربارهی آیهی «کن فیکون*» از زبان نظامی جان گنجوی:
* به معنای باش، پس بیدرنگ موجود میشود.
#با_نظامی
✍️سمانه داوطلب
🔸
| دو بیت زیبا دربارهی آیهی «کن فیکون*» از زبان نظامی جان گنجوی:
«بر هـر ورقـی کـه حـرف راندی.
نقـش همـه بـر دو حـرف خـواندی
بی کـوهکـنی ز کـاف و نـونی
کـردی تو سـپهر بیـستونی»
* به معنای باش، پس بیدرنگ موجود میشود.
#با_نظامی
✍️سمانه داوطلب
🔸
❤8🕊7😍3🥰1👌1
🔸
| نـازکزار
امروز نازک بودم. خیالم نازک بود. انار حالم نازک بود و ترک برداشته بود. حتی وقتم نارنجینازک شده بود.
امروز هر چه خاندم هم نازک بود. احساسات نازک زال و رودابه به پشت درهای بسته رسید.
.
.
شور و مستیِ عشق زال و رودابه. و بعد از آن، سرشاخ شدنهای آنه و گیلبرت که مقدمهای بر عاشق شدنشان است، نازکِ حالم را کم کم فربه کرد. نوشتهام را اما نه.
نوشتنم افتان و خیزان و مست، حوصلهی سطرهای طولانی را ندارد.
ساعت همآغوشی عقربهها در ساعت صفر عاشقیست.
نوشتهام را نازک اما فربه از نازکبوسههای زال و رودابه به هوا میفرستم.
✍️ سمانه داوطلب
@SamaneNotes
(111)
🔸
| نـازکزار
امروز نازک بودم. خیالم نازک بود. انار حالم نازک بود و ترک برداشته بود. حتی وقتم نارنجینازک شده بود.
امروز هر چه خاندم هم نازک بود. احساسات نازک زال و رودابه به پشت درهای بسته رسید.
.
همی بود بوس و کنار و نبید
مگر شیر کو گور را نشکرید
.
شور و مستیِ عشق زال و رودابه. و بعد از آن، سرشاخ شدنهای آنه و گیلبرت که مقدمهای بر عاشق شدنشان است، نازکِ حالم را کم کم فربه کرد. نوشتهام را اما نه.
نوشتنم افتان و خیزان و مست، حوصلهی سطرهای طولانی را ندارد.
ساعت همآغوشی عقربهها در ساعت صفر عاشقیست.
نوشتهام را نازک اما فربه از نازکبوسههای زال و رودابه به هوا میفرستم.
✍️ سمانه داوطلب
@SamaneNotes
(111)
🔸
❤🔥11❤5🥰2👌1
🔸
|دربـارهی تلفـن بنویـس*
تلفنباز بودم و تلفن ثابت، پای ثابت سرگرمی من در دوران نوجوانی بود. از مدرسه برمیگشتم. خسته اما پرهیجان، میحرفیدیم با دوستم، تلفنی. تلفنی حرف زدن، عادت دیرینهام شد.
دوستهای زیادی نداشتم برای تلفنی حرف زدن. و دلم حرف زدن میخاست. تلفنی.
یکی از مخاطبینی که زیاد زنگ میزدمش، صد و هجده بود. زیاد نمیشد مکالمه را طولانی کرد. ولی همان گفتگوی کوتاه راضیام میکرد. شمارهشانسیهایی کهفوت میکردیم و فوت میکردند و تماس فِرت.
تلفن ثابت، گاهی هم مایه رسواییمان بود. وقتی به اینترنت وصل میشدیم. خط تلفن مشغولی میزد و کافی بود خاله یا مادربزرگ، زنگمان بزنند. بعدش با مامان درس آمار را مرور میکردند و سوگت تلفن به طرز عجیبی گم میشد.
رفاقتم با تلفن ثابت، ادامه پیدا کرد و رسید به تلفن همراه. که روزمان بی هم شب نمیشود.
همراهیاش دیگر فقط شنیدنی نیست. دیدنیتر شده. خواندنیتر شده و نوشتنیتر.
همراهیاش این روزها، همه چیز را قابل تحمل میکند. ظرف شستن و جارو کشیدن را.
انتظار در مترو و مطب دکتر را.
انتظار برای یکیدن و دوییدنِ محیارا.
برای این همه همراهی، بر روان پاک پدرش گراهام بل درودی نفرستیم؟
* دعوتی به نوشتن از کتاب «دعوت به نوشتن» از دوریس دوریه.
✍️سمانه داوطلب
@SamaneNotes
(112)
🔸
|دربـارهی تلفـن بنویـس*
تلفنباز بودم و تلفن ثابت، پای ثابت سرگرمی من در دوران نوجوانی بود. از مدرسه برمیگشتم. خسته اما پرهیجان، میحرفیدیم با دوستم، تلفنی. تلفنی حرف زدن، عادت دیرینهام شد.
دوستهای زیادی نداشتم برای تلفنی حرف زدن. و دلم حرف زدن میخاست. تلفنی.
یکی از مخاطبینی که زیاد زنگ میزدمش، صد و هجده بود. زیاد نمیشد مکالمه را طولانی کرد. ولی همان گفتگوی کوتاه راضیام میکرد. شمارهشانسیهایی که
تلفن ثابت، گاهی هم مایه رسواییمان بود. وقتی به اینترنت وصل میشدیم. خط تلفن مشغولی میزد و کافی بود خاله یا مادربزرگ، زنگمان بزنند. بعدش با مامان درس آمار را مرور میکردند و سوگت تلفن به طرز عجیبی گم میشد.
رفاقتم با تلفن ثابت، ادامه پیدا کرد و رسید به تلفن همراه. که روزمان بی هم شب نمیشود.
همراهیاش دیگر فقط شنیدنی نیست. دیدنیتر شده. خواندنیتر شده و نوشتنیتر.
همراهیاش این روزها، همه چیز را قابل تحمل میکند. ظرف شستن و جارو کشیدن را.
انتظار در مترو و مطب دکتر را.
انتظار برای یکیدن و دوییدنِ محیارا.
برای این همه همراهی، بر روان پاک پدرش گراهام بل درودی نفرستیم؟
* دعوتی به نوشتن از کتاب «دعوت به نوشتن» از دوریس دوریه.
✍️سمانه داوطلب
@SamaneNotes
(112)
🔸
❤15🔥3👌3👍1
🔸
| وقتی بـو همـه چیـز اسـت
• ابتدا یاد بوهای دوران کاریام میافتم. از کارم دور شدهام اما انگار خاطرهی بوهایش، در خاطراتم کمرنگ اما همچنان جاخوش کردهاند. بوی کوتر. بوی الکل. بوی آمپول.
• دستِ یادم را میگیرم و میبرم به حیاط خانهی مادری. یک بوتهی بزرگ گل یاس، یک سمت دیوار باغچه را پوشانده است. میایستم کنارش. یکی از یاسها را جدا میکنم و چندبار بویش را به سمت بینیام جارو میکشم. سیر نمیشوم از بویش. ته گل یاس را جدا میکنم و شیرهی شیرین جانش را میمکم. یکی یکی گلها را اول میبویم سپس مینوشمشان.
• و بعد بوتهی گل محمدی وسط باغچه. چه بوی سخاوتمندی داشت. نمیدانم چه شد که تصمیم گرفتیم حیاط را موزاییک کنیم و زندگیمان را خالی از بوی یاس و محمدی کنیم. نمیدانم.
• گل نرگس را تا زمان ازدواجم نبوییده بودم. بویش را نمیدانستم. اما انتخابم برای دسته گل عروسیام، گل نرگس بود. بعد از آن شد که گل نرگس یکی از «همبو»هایم شد. زمستان که میشود برای دیدنش، برای بوییدن و بوسیدنش، به گل فروشی کشانده میشوم.
• بعد از گلفروشی. عطر فروشیها هم جاییست که بدون قصد خرید، پرسهگاهم است.
• صفهای طولانی پمپ بنزین نیز حوصلهام را سر نمیبرد. جای خوبی برای تنفس عمیق و مدیتیشن است.
• یکی از بوهای دوست داشتنیام که دیگر دوست ندارم بویش برایم تکرار شود،بوی گردن نوزاد است. تاکید میکنم تکرارش را دوست ندارم کائنات عزیز.
• گاهی برای گرم کردن نان فریزری، بجای مایکروویو، انتخابم گذاشتن نان روی آتش اجاق است. کمی بسوزد. امان از بویش. یکی از بوهای زندگی، بی شک بوی نان است.
• لیست بوهای مورد علاقهام بلند و طولانیست.
بوی عود مخصوصا ببر سفید. جان میبخشدم.
بوی شمع. بوی اسپند. بوی شوید. بوی خیارشور.
بوی اسطوخودوس. بوی طالبی. بوی دارچین و وانیل.
• بوی روز تاسوعا، که با بوی شله زرد عجین شده است.
• بوی هندوانهی شیرین. بوی اپیوم بلک.
• بی علت نیست قویترین حس شامهام، بویاییست. میبینم و بو میکنم. قبل از شنیدن، بو میکنم. قبل خاندن، کتابهایم را بو میکنم.
قبل از خوردن میوه و غذا، اول حسابی بویشان میکنم.
.
.
بو. زندگی بدون بو، میشود مگر؟
✓ ممنون از مریمجان نیکومنش عزیزم برای دعوت به نوشتن.
✍️سمانه داوطلب
@SamaneNotes
(113)
🔸
| وقتی بـو همـه چیـز اسـت
• ابتدا یاد بوهای دوران کاریام میافتم. از کارم دور شدهام اما انگار خاطرهی بوهایش، در خاطراتم کمرنگ اما همچنان جاخوش کردهاند. بوی کوتر. بوی الکل. بوی آمپول.
• دستِ یادم را میگیرم و میبرم به حیاط خانهی مادری. یک بوتهی بزرگ گل یاس، یک سمت دیوار باغچه را پوشانده است. میایستم کنارش. یکی از یاسها را جدا میکنم و چندبار بویش را به سمت بینیام جارو میکشم. سیر نمیشوم از بویش. ته گل یاس را جدا میکنم و شیرهی شیرین جانش را میمکم. یکی یکی گلها را اول میبویم سپس مینوشمشان.
• و بعد بوتهی گل محمدی وسط باغچه. چه بوی سخاوتمندی داشت. نمیدانم چه شد که تصمیم گرفتیم حیاط را موزاییک کنیم و زندگیمان را خالی از بوی یاس و محمدی کنیم. نمیدانم.
• گل نرگس را تا زمان ازدواجم نبوییده بودم. بویش را نمیدانستم. اما انتخابم برای دسته گل عروسیام، گل نرگس بود. بعد از آن شد که گل نرگس یکی از «همبو»هایم شد. زمستان که میشود برای دیدنش، برای بوییدن و بوسیدنش، به گل فروشی کشانده میشوم.
• بعد از گلفروشی. عطر فروشیها هم جاییست که بدون قصد خرید، پرسهگاهم است.
• صفهای طولانی پمپ بنزین نیز حوصلهام را سر نمیبرد. جای خوبی برای تنفس عمیق و مدیتیشن است.
• یکی از بوهای دوست داشتنیام که دیگر دوست ندارم بویش برایم تکرار شود،
• گاهی برای گرم کردن نان فریزری، بجای مایکروویو، انتخابم گذاشتن نان روی آتش اجاق است. کمی بسوزد. امان از بویش. یکی از بوهای زندگی، بی شک بوی نان است.
• لیست بوهای مورد علاقهام بلند و طولانیست.
بوی عود مخصوصا ببر سفید. جان میبخشدم.
بوی شمع. بوی اسپند. بوی شوید. بوی خیارشور.
بوی اسطوخودوس. بوی طالبی. بوی دارچین و وانیل.
• بوی روز تاسوعا، که با بوی شله زرد عجین شده است.
• بوی هندوانهی شیرین. بوی اپیوم بلک.
• بی علت نیست قویترین حس شامهام، بویاییست. میبینم و بو میکنم. قبل از شنیدن، بو میکنم. قبل خاندن، کتابهایم را بو میکنم.
قبل از خوردن میوه و غذا، اول حسابی بویشان میکنم.
.
قبـل از زنـدگی، من عاشـق بـوی زنـدگیام.
.
بو. زندگی بدون بو، میشود مگر؟
✓ ممنون از مریمجان نیکومنش عزیزم برای دعوت به نوشتن.
✍️سمانه داوطلب
@SamaneNotes
(113)
🔸
👏8❤7🔥2👌2😍1
🔸
ما میگوییم:
✓ ماشاالله، چشم نخوری انشالله.
اما فردوسـیجان میفرمایـد:
«شـگفتی بـه رودابـه، انـدر بمانـد
همـی آفـریـنرا بـرو بـر بخوانـد»
#با_شاهنامه
✍️ سمانه داوطلب
🔸
ما میگوییم:
✓ ماشاالله، چشم نخوری انشالله.
اما فردوسـیجان میفرمایـد:
«شـگفتی بـه رودابـه، انـدر بمانـد
همـی آفـریـنرا بـرو بـر بخوانـد»
#با_شاهنامه
✍️ سمانه داوطلب
🔸
❤16👌6😍3🍓2
🔸
| نیشزار مرگ
•چندین شب است که میخواهم دربارهی مرگ بنویسم. اما در میانهی نوشتنم، گمراه میشدم. سرگردان میشدم. دربارهی آخرینها نوشتن آنقدر دشوار نبود تا زمانی که آخرینم به فاطمه و محیا میرسید قلمم سست میشد و دیگر نمیخواستم ادامهاش دهم.
•بچه که بودم، فکر میکردم با مرگ اصلا رابطهای ندارم. مرگ، آن دورها بود. خیلی دور. واژهای غریب که گویا نه او، من را میشناخت نه من او را.
•اولین باری که حسش کردم از نزدیک، نوجوان بودم. وقتی از مدرسه برگشتم و خبر فوت پدربزرگم را شنیدم. آنجا بود که فهمیدم پرسهگاه مرگ خیلی دور نیست. نزدیک است.
«مـرگ، گـمراه نمیشود هیـچوقـت. راهش را، آدمش را گم نمیکند، هیچوقت.»
کمکم آنقدر پایمان به بهشت رضا باز شد و آنقدر خرما و حلوا خوردیم و لباس مشکی پوشیدیم تا فهمیدم مرگ از آنچه که فکر میکردم نزدیکتر است. و بعد، آندوازده روز منحوس، دیگر حتی گاهی در آغوشش میگرفتم و میخابیدم.
•فهمیدم، زندگی و مرگ دو روی یک سکهاند.
هرجا زندگی هست، مرگ هم هست. میتواند باشد. اصلا باید باشد تا زندگی معنا پیدا کند.
•یادم آمد از آن روزی که در اتاق عمل قلب، دندهها را که شکافتند و باز کردند. آن وسط چیزکی بود که بی سیم، بدون شارژر، مدام میتپید.
اینکه لحظهای نـتـپد، آنقدر دور نبود. خستگیاش که آن روی سکه بود، دور نبود.
•دربارهی مرگ که مینوشتم انگار پاندولی بودم بین اُمیـد و نااُمیـدی. آدمِ ماندن در نااُمیدی نبودهام. هیچ وقت.
• یاد مرگ، شاید نباید باعث نااُمیـدی و ترس شود.
شاید ایستادنش کنارِ زندگی برای این باشد که، بیشتر قدر لحظات زندگی را بدانیم.
✍️سمانه داوطلب
@SamaneNotes
(114)
🔸
| نیشزار مرگ
•چندین شب است که میخواهم دربارهی مرگ بنویسم. اما در میانهی نوشتنم، گمراه میشدم. سرگردان میشدم. دربارهی آخرینها نوشتن آنقدر دشوار نبود تا زمانی که آخرینم به فاطمه و محیا میرسید قلمم سست میشد و دیگر نمیخواستم ادامهاش دهم.
•بچه که بودم، فکر میکردم با مرگ اصلا رابطهای ندارم. مرگ، آن دورها بود. خیلی دور. واژهای غریب که گویا نه او، من را میشناخت نه من او را.
•اولین باری که حسش کردم از نزدیک، نوجوان بودم. وقتی از مدرسه برگشتم و خبر فوت پدربزرگم را شنیدم. آنجا بود که فهمیدم پرسهگاه مرگ خیلی دور نیست. نزدیک است.
«مـرگ، گـمراه نمیشود هیـچوقـت. راهش را، آدمش را گم نمیکند، هیچوقت.»
کمکم آنقدر پایمان به بهشت رضا باز شد و آنقدر خرما و حلوا خوردیم و لباس مشکی پوشیدیم تا فهمیدم مرگ از آنچه که فکر میکردم نزدیکتر است. و بعد، آن
•فهمیدم، زندگی و مرگ دو روی یک سکهاند.
هرجا زندگی هست، مرگ هم هست. میتواند باشد. اصلا باید باشد تا زندگی معنا پیدا کند.
•یادم آمد از آن روزی که در اتاق عمل قلب، دندهها را که شکافتند و باز کردند. آن وسط چیزکی بود که بی سیم، بدون شارژر، مدام میتپید.
اینکه لحظهای نـتـپد، آنقدر دور نبود. خستگیاش که آن روی سکه بود، دور نبود.
•دربارهی مرگ که مینوشتم انگار پاندولی بودم بین اُمیـد و نااُمیـدی. آدمِ ماندن در نااُمیدی نبودهام. هیچ وقت.
اُمیـدم، همیشـه از نااُمیـدی یک قـدم جلوتـر اسـت وقتـی «او» از رگ گـردن به من نزدیکتر است.
• یاد مرگ، شاید نباید باعث نااُمیـدی و ترس شود.
شاید ایستادنش کنارِ زندگی برای این باشد که، بیشتر قدر لحظات زندگی را بدانیم.
✍️سمانه داوطلب
@SamaneNotes
(114)
🔸
🕊12❤🔥4👏4👌3😢1
| توقف در ظنگاه
«هرکسـی از ظن خـود شـد یـار مـن
از درون مـن نجـست اسـرار مـن»
• از صبح یکی از ابیات زیبای مولانا مهمان ذهنم بود. روی مبل راحتی ذهنم نشسته بود و پایش را روی پا انداخته بود. گاهی بلند میشد دوری میزد در اتاقهای ذهنم. راحت بودیم با هم.
من او را میخواندم. او هم گاهی من را. قرار بود دربارهاش بنویسیم.
• دست به قلم که شدم. پوزخندی زد. نفهمیدم چرا. اما وقتی زیر پای قلمم، علف سبز شد، فهمیدم علتش را. در چشمانش این ضرب المثل موج میزد:
«کار هر بز نیسـت خرمـن کوفـتن
گاو نـر میخواهـد و مـرد کـهن»
• نگاه سفیه اندر عاقلم، دلش را سوزاند.
لبخندی زد و کمی قلمم نرم شد. واژه واژهاش را درون دفترم نوشتم. بازی کردیم. باهم. تداعی و خاطره ساختیم. آنقدر نوشتم. آنقدر جستجویش کردم تا راضی شدم و راضی شد.
کلید صندوقچهی اسرارش را دستم داد. صندوقچه را که باز کردم از بوی مشک اسرارش، مست شدیم و سماعکنان چرخیدیم و چرخیدیم و چرخیدیم. دوباره خواندیم و خواندیم و خواندیم.
هر کسـی از ظن خـود شـد یار من
از درون مـن نجسـت اسـرار من
مهمانیام که تمام شد فکر میکردم و فکر.
به اینکه چطور مرغِ ظن بعضیها یک پا دارد.
چطور میشود در این دنیای پر از قفل، فقط به یک کلید راضی شد؟ باید کلیدهای زیادی بسازیم.
باید جور دیگری ببینیم. جور دیگری بشنویم.
وگرنه در اتاق ذهنمان همیشه زندانی خواهیم بود.
✍️سمانه داوطلب
@SamaneNotes
(115)
ایدهی نوشتن از دوست نازنینم، هانیهی عزیزم.
#همنویسی
«هرکسـی از ظن خـود شـد یـار مـن
از درون مـن نجـست اسـرار مـن»
• از صبح یکی از ابیات زیبای مولانا مهمان ذهنم بود. روی مبل راحتی ذهنم نشسته بود و پایش را روی پا انداخته بود. گاهی بلند میشد دوری میزد در اتاقهای ذهنم. راحت بودیم با هم.
من او را میخواندم. او هم گاهی من را. قرار بود دربارهاش بنویسیم.
• دست به قلم که شدم. پوزخندی زد. نفهمیدم چرا. اما وقتی زیر پای قلمم، علف سبز شد، فهمیدم علتش را. در چشمانش این ضرب المثل موج میزد:
«کار هر بز نیسـت خرمـن کوفـتن
گاو نـر میخواهـد و مـرد کـهن»
• نگاه سفیه اندر عاقلم، دلش را سوزاند.
لبخندی زد و کمی قلمم نرم شد. واژه واژهاش را درون دفترم نوشتم. بازی کردیم. باهم. تداعی و خاطره ساختیم. آنقدر نوشتم. آنقدر جستجویش کردم تا راضی شدم و راضی شد.
کلید صندوقچهی اسرارش را دستم داد. صندوقچه را که باز کردم از بوی مشک اسرارش، مست شدیم و سماعکنان چرخیدیم و چرخیدیم و چرخیدیم. دوباره خواندیم و خواندیم و خواندیم.
هر کسـی از ظن خـود شـد یار من
از درون مـن نجسـت اسـرار من
مهمانیام که تمام شد فکر میکردم و فکر.
به اینکه چطور مرغِ ظن بعضیها یک پا دارد.
چطور میشود در این دنیای پر از قفل، فقط به یک کلید راضی شد؟ باید کلیدهای زیادی بسازیم.
باید جور دیگری ببینیم. جور دیگری بشنویم.
وگرنه در اتاق ذهنمان همیشه زندانی خواهیم بود.
✍️سمانه داوطلب
@SamaneNotes
(115)
ایدهی نوشتن از دوست نازنینم، هانیهی عزیزم.
#همنویسی
❤12😍4👌1
• ما میگوییم «زخـمِ زبان »
• نظامی شیرینسخن میفرماید:
«هر یک چو غریب غم رسـیده»
«از راه زبان ستـم رسـیده»
#با_نظامی
✍️سمانه داوطلب
@SamaneNotes
• نظامی شیرینسخن میفرماید:
«هر یک چو غریب غم رسـیده»
«از راه زبان ستـم رسـیده»
#با_نظامی
✍️سمانه داوطلب
@SamaneNotes
❤10👌5❤🔥1
| مشـتهای دودی
خسـتگیام در آیـنه میدَوَد.
مهـرِ مـادریام میچروکـد.
اُتویم میگریـَد.
خـدا در گوشهایـم خشخش مـیکند.
وسـوسـهات ذهنـم را میمَـکد.
آرامشـم را کمـی بـدوش.
دعـایـم را لب طاقچه، کمی قلقلک بـده.
اُمیـدِ کتابهایم را شانـه بزن.
سـکوتِ احساساتـم را جـارو کن.
لیـوان ترسهایـم را بشـنو.
نوشـتههای پوسیـدهام را بخـاران.
چرکنوشتههایم را بِلیس.
گلدان گریههایم را بباف.
و
جوجهی پاییزم را بخندان.
✍️سمانه داوطلب
#آسمونریسمون
@SamaneNotes
116
خسـتگیام در آیـنه میدَوَد.
مهـرِ مـادریام میچروکـد.
اُتویم میگریـَد.
خـدا در گوشهایـم خشخش مـیکند.
وسـوسـهات ذهنـم را میمَـکد.
آرامشـم را کمـی بـدوش.
دعـایـم را لب طاقچه، کمی قلقلک بـده.
اُمیـدِ کتابهایم را شانـه بزن.
سـکوتِ احساساتـم را جـارو کن.
لیـوان ترسهایـم را بشـنو.
نوشـتههای پوسیـدهام را بخـاران.
چرکنوشتههایم را بِلیس.
گلدان گریههایم را بباف.
و
جوجهی پاییزم را بخندان.
✍️سمانه داوطلب
#آسمونریسمون
@SamaneNotes
116
❤14😍6🕊2👌1
| جنـونِ نبـض
نبضِ لحظههایم تند میزند. میخاهم از عشـق بنویسم. نبض کاغذم تاکیکارد* میشود. اسرارِ رنگپریدهی خاطراتم راهِ نفسش را میبندد.
قلمـم را به بالیـنِ کاغذ میرسانم. پیراهنِ احساساتش را درمیآورم.
لخت و عریان مینویسـم و قلب کاغذم را ماسـاژ میدهم.
از بوسـهها و آغوشهای وحشـی مینویسـم.
از وسوسـهی گمراه شدن. از ناز و نیازِ سرکشم.
نوشتنـم، جان میگیرد. آهسـتهآهسـته نبضِ ناکوک کاغذم، کوک میشود. دوب.دوب. دوب.
به حیاط خلوت دفترم میروم و نفس عمیقی میکشم و آرامشم را به نخی میبندم و هوایش میکنم.
*ضربان قلب بالا
✍️سمانه داوطلب
@SamaneNotes
(117)
.
نبضِ لحظههایم تند میزند. میخاهم از عشـق بنویسم. نبض کاغذم تاکیکارد* میشود. اسرارِ رنگپریدهی خاطراتم راهِ نفسش را میبندد.
قلمـم را به بالیـنِ کاغذ میرسانم. پیراهنِ احساساتش را درمیآورم.
لخت و عریان مینویسـم و قلب کاغذم را ماسـاژ میدهم.
از بوسـهها و آغوشهای وحشـی مینویسـم.
از وسوسـهی گمراه شدن. از ناز و نیازِ سرکشم.
نوشتنـم، جان میگیرد. آهسـتهآهسـته نبضِ ناکوک کاغذم، کوک میشود. دوب.دوب. دوب.
به حیاط خلوت دفترم میروم و نفس عمیقی میکشم و آرامشم را به نخی میبندم و هوایش میکنم.
*ضربان قلب بالا
✍️سمانه داوطلب
@SamaneNotes
(117)
.
❤13😍9🙏1👌1
|سی و نه تقسیم بر دو
سردمه. از صبح. بغض دارم. از صبح.
میخاهم بنویسم اما هر بار نوشتنم ویرانهای میشود و بر سرم خراب میشود.
سی و نهام دارد تمام میشود. از صبح بُغض کردهام و دستانش را نمیخاهم رها کنم. نمیخاهم که تمام شود. اضطرابِ جداییام نمیگذارد رهایش کنم.
تولدم. سی و نه سالگیام. چهل سالگیاش.
یاد نوجوانیام میافتم. زمانی که فکر میکردم رویاها در چهل سالگی دیگر رنگی ندارند. آرزوها به آخر خط میرسند.
اما امشب، انگار نه انگارم. رویاهایم، رنگیتر از هر رنگینکمانیاند. در آستانهی چهلبارهگیام. خودم را بیشتر از هر زمانی شناختهام انگار. همپای فسقولکهایم آرزو و رویا میبافم.
یادم میآید رفاقتم با شاهنامه، هنوز اول راهست و اُمیدم برای به پایان بردن نامهی شاهانهاش.
و بعد مجنون و لیلی و شیرین و خسرو و عاشقانههایشان. گلستان سعدی و جلسات تراپیاش.
به آخر رسیدن سی و نه سالگیام، تلاقی میشود با شیرین زبانیهای فاطمه و محیا. با تولدت مبارکهای مدامشان. با بوسه و بغلهایشان.
شـیرین میشود با دوستان نازنینم. پیامهای پرمهرشان. با کتابها و نوشتههایم.
با خانوادهی مهربانم.
با خودِ همچنان هجدهسالهام.
پس تولـدم همچنان مبارک است. بدون توجه به اینکه عدد بعدی چه میخاهد باشد.
✍️سمانه داوطلب
@SamaneNotes
.
سردمه. از صبح. بغض دارم. از صبح.
میخاهم بنویسم اما هر بار نوشتنم ویرانهای میشود و بر سرم خراب میشود.
سی و نهام دارد تمام میشود. از صبح بُغض کردهام و دستانش را نمیخاهم رها کنم. نمیخاهم که تمام شود. اضطرابِ جداییام نمیگذارد رهایش کنم.
تولدم. سی و نه سالگیام. چهل سالگیاش.
یاد نوجوانیام میافتم. زمانی که فکر میکردم رویاها در چهل سالگی دیگر رنگی ندارند. آرزوها به آخر خط میرسند.
اما امشب، انگار نه انگارم. رویاهایم، رنگیتر از هر رنگینکمانیاند. در آستانهی چهلبارهگیام. خودم را بیشتر از هر زمانی شناختهام انگار. همپای فسقولکهایم آرزو و رویا میبافم.
یادم میآید رفاقتم با شاهنامه، هنوز اول راهست و اُمیدم برای به پایان بردن نامهی شاهانهاش.
و بعد مجنون و لیلی و شیرین و خسرو و عاشقانههایشان. گلستان سعدی و جلسات تراپیاش.
به آخر رسیدن سی و نه سالگیام، تلاقی میشود با شیرین زبانیهای فاطمه و محیا. با تولدت مبارکهای مدامشان. با بوسه و بغلهایشان.
شـیرین میشود با دوستان نازنینم. پیامهای پرمهرشان. با کتابها و نوشتههایم.
با خانوادهی مهربانم.
با خودِ همچنان هجدهسالهام.
پس تولـدم همچنان مبارک است. بدون توجه به اینکه عدد بعدی چه میخاهد باشد.
✍️سمانه داوطلب
@SamaneNotes
.
😍11❤8👏4🥰1👌1🏆1
• ما میگوییم « بدنش نحیف شده»
✓ نظامی شیرین سخن میفرماید:
بر سـنگ فتاده خوار چون گل
سـنگ دگـرش فـتاده بـر دل
صافی تن او چو دُرد گشـته
در زیر دو سـنگ خُـرد گشـته
• لیلی مجنون، زاری کردن مجنون در عشق لیلی، بیت ۱۷ و ۱۸.
#با_نظامی
🔸سمانه داوطلب
@SamaneNotes
.
✓ نظامی شیرین سخن میفرماید:
بر سـنگ فتاده خوار چون گل
سـنگ دگـرش فـتاده بـر دل
صافی تن او چو دُرد گشـته
در زیر دو سـنگ خُـرد گشـته
• لیلی مجنون، زاری کردن مجنون در عشق لیلی، بیت ۱۷ و ۱۸.
#با_نظامی
🔸سمانه داوطلب
@SamaneNotes
.
😍11🥰4👌3❤1🕊1
|روزهایی که میرمند
• در پارکینگ حرم. میخواهیم برگردیم. محیا در حالی که اشترودلی در دست راست و لیمونادی در دست چپش دارد میگوید: «خیلی خوش میگذره.»
لبخندی میزنم. یاد زمانی میاُفتم که حرم آمدنِ ما هم به همراه مامان و بابا، آخرش خوش میگذشت. جلوی بستنی فروشیهای اطراف حرم.
• اما امشب، ورودمان به حرم تجربهی متفاوتی شد برایم. همزمان بودم با تایم شعرشکافی. به پارکینگ که رسیدیم، فاطـمه و نجمه انتخاب شعر را به من سپردند. باز همان شعر قدیمی آمد ورد زبانم.
« دلم رمیدهی لولیوشیست شورانگیز
دروغ وعده و قتال وضع و رنگآمیز»
لولیوش بودن و شورانگیز بودن را دوست داشتم. اما دروغوعده. نه. یعنی به عمد، وعدهی دروغ ندادهام. غالبن. قتالوضع، نمیدانم. اگر منظورش همان شلختگی خودمان باشد که حتمن درست میگوید. اما رنگ آمیز. شاید. اگر منظورش سبـز باشد. دوست دارم بپاشم رنگ سبز را بر همه چیز و همه کس.
شعر را تا آخر خاندیم. وقتی دوباره وصف حال دلمان را شنیدیم.
«فقیر و خسته به درگاهت آمدم رحمی
که جز وِلایِ تواَم نیست هیچ دست آویز»
«بیا که هاتفِ میخانه دوش با من گفت
که در مَقامِ رضا باش و از قَضا مَگریز»
هنوز وارد حرم نشده، حافظ هر چه میخواستیم را گفته بود. دیگر زیارتنامه و قرآن هم نخاندم. تکرار این شعر کافی بود. بشْکاف به دست، راه رفتیم و چای خوردیم.
از دروغهای گازدارِ دوغی گفتیم. از بوی دودی دروغ. از داغی دروغ و داروغهی دروغگو.
از روحهای رمنده در برف و باران گفتیم. از رهاییهای رمنده در باد.
از وعدههای عریان و پوشالی. از جامههای دریده. از جامههای حسود و جهنمی.
از تمام اینها که گفتیم و نوشتیم. سبک شدیم. امشب جور دیگری زیارت کردیم. زیارت را نخاندیم. در شعری تکرار کردیم و بشکاف به دست با واژهها زیارتمان را نوشتیم و بیت آخر شعر امشب، شاید جواب زیارتمان بود:
«میانِ عاشق و معشوق هیچ حائل نیست
تو خود حجابِ خودی حافظ از میان برخیز»
جای تمام دوستان نازنینم سبز بود و به یادشون بودم.
✍️ سمانه داوطلب
@SamaneNotes
.
• در پارکینگ حرم. میخواهیم برگردیم. محیا در حالی که اشترودلی در دست راست و لیمونادی در دست چپش دارد میگوید: «خیلی خوش میگذره.»
لبخندی میزنم. یاد زمانی میاُفتم که حرم آمدنِ ما هم به همراه مامان و بابا، آخرش خوش میگذشت. جلوی بستنی فروشیهای اطراف حرم.
• اما امشب، ورودمان به حرم تجربهی متفاوتی شد برایم. همزمان بودم با تایم شعرشکافی. به پارکینگ که رسیدیم، فاطـمه و نجمه انتخاب شعر را به من سپردند. باز همان شعر قدیمی آمد ورد زبانم.
« دلم رمیدهی لولیوشیست شورانگیز
دروغ وعده و قتال وضع و رنگآمیز»
لولیوش بودن و شورانگیز بودن را دوست داشتم. اما دروغوعده. نه. یعنی به عمد، وعدهی دروغ ندادهام. غالبن. قتالوضع، نمیدانم. اگر منظورش همان شلختگی خودمان باشد که حتمن درست میگوید. اما رنگ آمیز. شاید. اگر منظورش سبـز باشد. دوست دارم بپاشم رنگ سبز را بر همه چیز و همه کس.
شعر را تا آخر خاندیم. وقتی دوباره وصف حال دلمان را شنیدیم.
«فقیر و خسته به درگاهت آمدم رحمی
که جز وِلایِ تواَم نیست هیچ دست آویز»
«بیا که هاتفِ میخانه دوش با من گفت
که در مَقامِ رضا باش و از قَضا مَگریز»
هنوز وارد حرم نشده، حافظ هر چه میخواستیم را گفته بود. دیگر زیارتنامه و قرآن هم نخاندم. تکرار این شعر کافی بود. بشْکاف به دست، راه رفتیم و چای خوردیم.
از دروغهای گازدارِ دوغی گفتیم. از بوی دودی دروغ. از داغی دروغ و داروغهی دروغگو.
از روحهای رمنده در برف و باران گفتیم. از رهاییهای رمنده در باد.
از وعدههای عریان و پوشالی. از جامههای دریده. از جامههای حسود و جهنمی.
از تمام اینها که گفتیم و نوشتیم. سبک شدیم. امشب جور دیگری زیارت کردیم. زیارت را نخاندیم. در شعری تکرار کردیم و بشکاف به دست با واژهها زیارتمان را نوشتیم و بیت آخر شعر امشب، شاید جواب زیارتمان بود:
«میانِ عاشق و معشوق هیچ حائل نیست
تو خود حجابِ خودی حافظ از میان برخیز»
جای تمام دوستان نازنینم سبز بود و به یادشون بودم.
✍️ سمانه داوطلب
@SamaneNotes
.
😍13❤9🕊4
| کودکانه فکریدن
دنبال شعری بودم برای تمرین کلاس کتابنقد. کادوی روز تولدم، دو کتاب شعر از فروغ فرخزاد و فریدون مشیری سرشار بودند از تأملات فلسفی کودکانه. از فروغ فرخزاد، چند خطی را انتخاب میکنم.
«مادر تمام زندگیش/ سجادهایست گسترده/ در آستان وحشت دوزخ/ مادر همیشه در ته هر چیزی/ دنبال جای پای معصیتی میگردد.»
علی عبدالهنژاد در جستاری با عنوان «حقیقت واژهوار/ زبان کودکوار» میگوید:
«شعر خوب، چیزی نیست جز تأملات فلسفی کودکوار.»
و در این شعر، این خوب بودن، این تامل فلسفی به وضوح دیده میشود. خوب بودن شعر، جایی که مخاطب را با خود همراه میکند. احساس مشترک و خاطراتی مشترک را در خوانندگان بیدار میکند.
مثلت کودک_شعر_فلسفه، جایی که معصومیت کودکانه، حقیقت چیزها، اتفاقات را برایمان روشنتر و نزدیکتر و شاید تلختر میکند و مارا به دور از عادتهای فکریمان به تأمل و تفکر وامیدارد.
و ادامهی شعر فروغ که دعوتیست به تاملی فلسفی، عمیق اما کودکوار:
«و مادر فکر میکند که باغچه را کفر یک گیاه آلوده کرده است..»
#کتابنقد
✍️سمانه داوطلب
@SamaneNotes
.
دنبال شعری بودم برای تمرین کلاس کتابنقد. کادوی روز تولدم، دو کتاب شعر از فروغ فرخزاد و فریدون مشیری سرشار بودند از تأملات فلسفی کودکانه. از فروغ فرخزاد، چند خطی را انتخاب میکنم.
«مادر تمام زندگیش/ سجادهایست گسترده/ در آستان وحشت دوزخ/ مادر همیشه در ته هر چیزی/ دنبال جای پای معصیتی میگردد.»
علی عبدالهنژاد در جستاری با عنوان «حقیقت واژهوار/ زبان کودکوار» میگوید:
«شعر خوب، چیزی نیست جز تأملات فلسفی کودکوار.»
و در این شعر، این خوب بودن، این تامل فلسفی به وضوح دیده میشود. خوب بودن شعر، جایی که مخاطب را با خود همراه میکند. احساس مشترک و خاطراتی مشترک را در خوانندگان بیدار میکند.
مثلت کودک_شعر_فلسفه، جایی که معصومیت کودکانه، حقیقت چیزها، اتفاقات را برایمان روشنتر و نزدیکتر و شاید تلختر میکند و مارا به دور از عادتهای فکریمان به تأمل و تفکر وامیدارد.
و ادامهی شعر فروغ که دعوتیست به تاملی فلسفی، عمیق اما کودکوار:
«و مادر فکر میکند که باغچه را کفر یک گیاه آلوده کرده است..»
#کتابنقد
✍️سمانه داوطلب
@SamaneNotes
.
❤15👌1🕊1
| لباسی برای چه، برای که؟
من کیام؟ یک پیراهن بلند کلوش مشکی. یک پیراهن با سایز فری. آخر دوست ندارم کسی با ظاهری کمی تپلتر یا لاغرتر، با دیدنم دلش بلرزد که نمیتواند من را داشته باشد. میخاهم برای همه باشم. نه برای قد و وزنی خاص.
رنگ مشکیام هم علتی مشابه فری سایز بودنم دارد. تپلها در رنگ مشکیام لاغرتر دیده میشوند. خوشحالترند. لاغرها هم آنقدر لاغریشان به چشم نمیآید. امیدوارترند.
علت دیگر مشکی بودنم، بخاطر غمیست که بر قلبم نوشته شده. مصرعی عاشقانه از حافظ با خطی خوش بر سینهام حک شده.
«که عشق آسان نمود اول ولی اُفتاد مشکلها»
دوستش دارم. غمِ این نوشته، باعث شده من آدمهای پوشیدنم را انتخاب کنم. اگر اعتقاد به جان داشتن لباسها نداشته باشی، حتمن میدانی کلمات جان دارند. من بر تن کسانی مینشینم که با کلمات دوستاند. مینویسند و میخانند.
من بر تن آدمهای عاشق مینشینم و عریان میکنم احساساتشان را. مینشینم بر تنشان و عاشق بوسیدن گلها میشویم. عاشق در آغوش گرفتن درختها و عاشق غلطیدن روی چمنها.
کسی که میپوشد مرا، عاشق خیسی باران میشود. تشنهی دیدار مهتاب میشود.
من تنِ آدمهای عاشق میشوم. من پیراهنیام برای روزهای عاشقی و دلتنگی.
دوست دارم همه آدمها را بپوشم و با همهشان عاشقی کنم.
✍️سمانه داوطلب
@SamaneNotes
#هم_نویسی با ایدهای از نجمهی عزیزم.
.
من کیام؟ یک پیراهن بلند کلوش مشکی. یک پیراهن با سایز فری. آخر دوست ندارم کسی با ظاهری کمی تپلتر یا لاغرتر، با دیدنم دلش بلرزد که نمیتواند من را داشته باشد. میخاهم برای همه باشم. نه برای قد و وزنی خاص.
رنگ مشکیام هم علتی مشابه فری سایز بودنم دارد. تپلها در رنگ مشکیام لاغرتر دیده میشوند. خوشحالترند. لاغرها هم آنقدر لاغریشان به چشم نمیآید. امیدوارترند.
علت دیگر مشکی بودنم، بخاطر غمیست که بر قلبم نوشته شده. مصرعی عاشقانه از حافظ با خطی خوش بر سینهام حک شده.
«که عشق آسان نمود اول ولی اُفتاد مشکلها»
دوستش دارم. غمِ این نوشته، باعث شده من آدمهای پوشیدنم را انتخاب کنم. اگر اعتقاد به جان داشتن لباسها نداشته باشی، حتمن میدانی کلمات جان دارند. من بر تن کسانی مینشینم که با کلمات دوستاند. مینویسند و میخانند.
من بر تن آدمهای عاشق مینشینم و عریان میکنم احساساتشان را. مینشینم بر تنشان و عاشق بوسیدن گلها میشویم. عاشق در آغوش گرفتن درختها و عاشق غلطیدن روی چمنها.
کسی که میپوشد مرا، عاشق خیسی باران میشود. تشنهی دیدار مهتاب میشود.
من تنِ آدمهای عاشق میشوم. من پیراهنیام برای روزهای عاشقی و دلتنگی.
دوست دارم همه آدمها را بپوشم و با همهشان عاشقی کنم.
✍️سمانه داوطلب
@SamaneNotes
#هم_نویسی با ایدهای از نجمهی عزیزم.
.
❤🔥9❤6👏3😍2👌1
| نقـدِ خیـاری
«زندگی به خیار میماند، تهاش تلخ است»*
جملهی آشنایی که در ابتدای خاندن داستان، خاطرههای تهِ خیار و تلخیاش را یادم میآورد و سری به نشانهی تایید تکان میدهم. در ادامه، میرسم به دیالوگی که مسیر داستان عوض میشود.
«از قضا، سرش تلخ است. مردم اشتباه میکنند. سروته خیار را اشتباه میگیرند.»
میگوید سر خیار آنجاییست که زندگی خیار آغاز میشود. محل اتصالش به ساقه و شاخهاش. و بعد رشد میکند و تا جایی که دیگر قد نمیکشد و تمام.
آن قسمتِ دُم مانند خیار، سرش است و آن قسمتی که گل خشکیدهای دارد، ته خیار.
مهم است. خیلی مهم. وقتی زندگی را به خیار تشبیه میکنی مهم است سرش تلخ باشد یا تهش. سرِ زندگی هیچ کسی دست خودش نیست. کسی، خانواده و ژنتیک و محل زندگیاش را انتخاب نمیکند که.
اما ته خیارِ زندگی، میتواند تلخ نباشد. میشود جوری زندگی کرد که خیار زندگیمان، تهش شیرین شود.
در حال خاندن کتاب بودم که رضا با نایلونی پر از خیار وارد آشپزخانه شد. از همکارش خیارهای گلخانهای و قلمی خریده بود. فرصت را غنیمت دانستم تا اثبات کنم سر خیار تلخ و تهش شیرین است. اولین خیار. خوب سرش که شیرین بود. تهش هم. دومین خیار. ای بابا این هم سرش شیرین بود که. سومین خیار. بله اینم شیرین بود سر و تهش.
و فکر کردم به خیارهای گلخانهای سرو ته شیرین. شاید اگر ما هم مراقب حال و احوالمان باشیم. عادتهای خوب گلخانهای بسازیم. و بقول سهراب چشمها رو بشوییم و جور دیگری نگاه کنیم. سر و ته خیار زندگیمان هردو شیرین میشود. شاید.
* ته خیار. هوشنگ مرادی کرمانی
✍️سمانه داوطلب
@SamaneNotes
.
«زندگی به خیار میماند، تهاش تلخ است»*
جملهی آشنایی که در ابتدای خاندن داستان، خاطرههای تهِ خیار و تلخیاش را یادم میآورد و سری به نشانهی تایید تکان میدهم. در ادامه، میرسم به دیالوگی که مسیر داستان عوض میشود.
«از قضا، سرش تلخ است. مردم اشتباه میکنند. سروته خیار را اشتباه میگیرند.»
میگوید سر خیار آنجاییست که زندگی خیار آغاز میشود. محل اتصالش به ساقه و شاخهاش. و بعد رشد میکند و تا جایی که دیگر قد نمیکشد و تمام.
آن قسمتِ دُم مانند خیار، سرش است و آن قسمتی که گل خشکیدهای دارد، ته خیار.
مهم است. خیلی مهم. وقتی زندگی را به خیار تشبیه میکنی مهم است سرش تلخ باشد یا تهش. سرِ زندگی هیچ کسی دست خودش نیست. کسی، خانواده و ژنتیک و محل زندگیاش را انتخاب نمیکند که.
اما ته خیارِ زندگی، میتواند تلخ نباشد. میشود جوری زندگی کرد که خیار زندگیمان، تهش شیرین شود.
در حال خاندن کتاب بودم که رضا با نایلونی پر از خیار وارد آشپزخانه شد. از همکارش خیارهای گلخانهای و قلمی خریده بود. فرصت را غنیمت دانستم تا اثبات کنم سر خیار تلخ و تهش شیرین است. اولین خیار. خوب سرش که شیرین بود. تهش هم. دومین خیار. ای بابا این هم سرش شیرین بود که. سومین خیار. بله اینم شیرین بود سر و تهش.
و فکر کردم به خیارهای گلخانهای سرو ته شیرین. شاید اگر ما هم مراقب حال و احوالمان باشیم. عادتهای خوب گلخانهای بسازیم. و بقول سهراب چشمها رو بشوییم و جور دیگری نگاه کنیم. سر و ته خیار زندگیمان هردو شیرین میشود. شاید.
* ته خیار. هوشنگ مرادی کرمانی
✍️سمانه داوطلب
@SamaneNotes
.
❤19🔥1👌1
.
| ما میگوییم: « لب و دهان کوچکی دارد»
اما فردوسیجان به لطافت میفرماید:
«دهانش به تنگی دل مستمند
سر زلف چون حلقهی پای بند»
«نفس را مگر بر لبش راه نیست
چُنو در جهان نیز یک ماه نیست»
شاهنامه. منوچهر. بخش هفت. ابیات ۲۷ و ۲۹.
#با_شاهنامه
✍️سمانه داوطلب
@SamaneNotes
.
| ما میگوییم: « لب و دهان کوچکی دارد»
اما فردوسیجان به لطافت میفرماید:
«دهانش به تنگی دل مستمند
سر زلف چون حلقهی پای بند»
«نفس را مگر بر لبش راه نیست
چُنو در جهان نیز یک ماه نیست»
شاهنامه. منوچهر. بخش هفت. ابیات ۲۷ و ۲۹.
#با_شاهنامه
✍️سمانه داوطلب
@SamaneNotes
.
🥰12❤5👌2🕊1😇1
| فهرست اشیایی که گم کردهام
1. حلقهی نامزدیام.
2. روپوش پرستاریام، دوبار.
3. کارتهای بانکیام n بار.
4. تمام انگشترهای نقرهای که در دوران دانشجویی خریدهام.
5. مانتوی خواهرم در اردو.
6. کتابی که همکارم، امانت داده بود با عرض شرمندگی دوباره.
7.ساعت مچی، هر باری که خریدم.
8. همهی خودکارهایم وقتی کارمند بودم.
9. کتاب خانم تدین. آن یکی همکارم.
10. عروسکی که روز تولد از دوستم کادو گرفتم.
و ....
• ذهنم دیگر یاری نمیکند. فقط میدانم این لیست آنقدر بلند بالاست، که جملهی «مراقب باش خودتو گم نکنی» را بارها و بارها شنیدهام. البته این لیست، بخش کوچکی از لیست گم شدههای بیبازگشـت است.
لیست گم شدههایی که پیدا شدهاند، خود لیست مستقل دیگریست.
• اما نکتهای که در مورد تیرهی حواسپرتیان وجود دارد این است که، سلولهای عصبی مغزشان فقط کمی روابط عمومی بالاتری دارند. دلسوزترند. به برقراری اتصال عصبی سلولهای همجوار هم کمک میکنند. و اینطور میشود کار خودشان روی زمین میماند و گم میشوند. گمراه میشوند.
✓ این لیست، همیشه در حال بهروزرسانی میباشه.
✍️سمانه داوطلب
@SamaneNotes
.
1. حلقهی نامزدیام.
2. روپوش پرستاریام، دوبار.
3. کارتهای بانکیام n بار.
4. تمام انگشترهای نقرهای که در دوران دانشجویی خریدهام.
5. مانتوی خواهرم در اردو.
6. کتابی که همکارم، امانت داده بود با عرض شرمندگی دوباره.
7.ساعت مچی، هر باری که خریدم.
8. همهی خودکارهایم وقتی کارمند بودم.
9. کتاب خانم تدین. آن یکی همکارم.
10. عروسکی که روز تولد از دوستم کادو گرفتم.
و ....
• ذهنم دیگر یاری نمیکند. فقط میدانم این لیست آنقدر بلند بالاست، که جملهی «مراقب باش خودتو گم نکنی» را بارها و بارها شنیدهام. البته این لیست، بخش کوچکی از لیست گم شدههای بیبازگشـت است.
لیست گم شدههایی که پیدا شدهاند، خود لیست مستقل دیگریست.
• اما نکتهای که در مورد تیرهی حواسپرتیان وجود دارد این است که، سلولهای عصبی مغزشان فقط کمی روابط عمومی بالاتری دارند. دلسوزترند. به برقراری اتصال عصبی سلولهای همجوار هم کمک میکنند. و اینطور میشود کار خودشان روی زمین میماند و گم میشوند. گمراه میشوند.
✓ این لیست، همیشه در حال بهروزرسانی میباشه.
✍️سمانه داوطلب
@SamaneNotes
.
😁18❤2👌2🫡1
| نـاضربالمثل
میدانست سنم را. اما پرسید. پرسید تا من را کاملن متوجه چیزی کند که میخاست در ادامه بگوید. بدون مقاومت، سن تقویمیام را گفتم. لبخند زد و پیروزمندانه انگشت اشارهاش را بالا آورد و گفت: «ضربالمثلی هست که میگوید، کسی که در چهل سالگی تنبور مینوازد، در گور، اُستاد خاهد شد.»
میدانست زیاد میخانم. میدانست زیاد مینویسم. میدانستم چه میخاهد بگوید. اما هیچ نگفتم. اما با خودم گفتم بعدن. این مثال، برای چه آمده. برای که آمده. چرا اصلن آمده؟
آخر، عزیزی که برای اولین بار این جملهی ناقصار را گفتی، به این مسعله فکر نمیکردی که تمام تلاش آدمی حتمن برای نتیجه گرفتن نیست که.
برای لذت بردن، برای آرامش داشتن، برای پناه بردن. برای اُمیدوار بودن. برای ادامه دادن. برای تحمل کردن. برای هر چیزی جز نتیجه گرفتن است. میشود شروع کرد، در هر سنی. چهل. پنجاه. شصت. در هر سنی. مهم شروع کردن است در هر لحظهای. با هر سنی.
شاید آن کار، در آن سن، اُمید آخر کسی باشد.
میدانم به اینها فکر نکردی. که این مَثل را گفتی.
شاید هم این حرف را برای جوان سِرتِقی گفتی تا قدر وقت و جوانیاش را بداند. اما نه. باز هم نمیتوانم بپذیرمش. میتوانستی جور دیگری بگویی. دود جملهی ناقصارت، اول چشم گویندهاش را میسوزاند. وگرنه امثال من بیدی نیستیم که بلرزیم با این بادها.
فکر میکنم که کلمات و جملات مثل پیراهنند. که دلم نمیخاهد این ناترازْ پیراهن را هیچوقت به تن کنم.
✍️سمانه داوطلب
@SamaneNotes
.
میدانست سنم را. اما پرسید. پرسید تا من را کاملن متوجه چیزی کند که میخاست در ادامه بگوید. بدون مقاومت، سن تقویمیام را گفتم. لبخند زد و پیروزمندانه انگشت اشارهاش را بالا آورد و گفت: «ضربالمثلی هست که میگوید، کسی که در چهل سالگی تنبور مینوازد، در گور، اُستاد خاهد شد.»
میدانست زیاد میخانم. میدانست زیاد مینویسم. میدانستم چه میخاهد بگوید. اما هیچ نگفتم. اما با خودم گفتم بعدن. این مثال، برای چه آمده. برای که آمده. چرا اصلن آمده؟
آخر، عزیزی که برای اولین بار این جملهی ناقصار را گفتی، به این مسعله فکر نمیکردی که تمام تلاش آدمی حتمن برای نتیجه گرفتن نیست که.
برای لذت بردن، برای آرامش داشتن، برای پناه بردن. برای اُمیدوار بودن. برای ادامه دادن. برای تحمل کردن. برای هر چیزی جز نتیجه گرفتن است. میشود شروع کرد، در هر سنی. چهل. پنجاه. شصت. در هر سنی. مهم شروع کردن است در هر لحظهای. با هر سنی.
شاید آن کار، در آن سن، اُمید آخر کسی باشد.
میدانم به اینها فکر نکردی. که این مَثل را گفتی.
شاید هم این حرف را برای جوان سِرتِقی گفتی تا قدر وقت و جوانیاش را بداند. اما نه. باز هم نمیتوانم بپذیرمش. میتوانستی جور دیگری بگویی. دود جملهی ناقصارت، اول چشم گویندهاش را میسوزاند. وگرنه امثال من بیدی نیستیم که بلرزیم با این بادها.
فکر میکنم که کلمات و جملات مثل پیراهنند. که دلم نمیخاهد این ناترازْ پیراهن را هیچوقت به تن کنم.
✍️سمانه داوطلب
@SamaneNotes
.
❤9❤🔥3🔥2👌1