روایت خانواده‌ای مهاجر و فقیر از نگاه پسری نوجوان؛ داستانی درباره غرور، شکست، عشق خانوادگی و امیدی که حتی وسط سخت‌ترین روزها خاموش نمی‌شود. فضای دیالوگ‌ها و لحن بعضی صحنه‌های کتاب از حال‌وهوای فیلم‌های کلاسیک دهه‌ ۲۰ و ۳۰ الهام گرفته و به داستان رنگی سینمایی و زنده داده است.

این کتاب اولین جلد از مجموعه خانواده باندینی است؛ مجموعه‌ای که در ادامه با «از غبار بپرس»، «رویاهایی از بانکر هیل» و «جاده لس‌آنجلس» ادامه پیدا می‌کند.

✒️ «بهار همیشه از راه می‌رسد؛ حتی اگر آدم دیگر مثل قبل منتظرش نباشد.»

برای آدم‌های بیچاره دو راه خوب برای مردن هست ، یا در اثر بی اعتنایی مطلق همنوعان در زمان صلح ، یا در اثر سوق آدم کشی همان همنوعان در زمان جنگ . اگر دیگران به فکرت افتادند ، بدان که بلافاصله ، فقط و فقط به فکر شکنجه‌ات افتاده‌اند. به هیچ درد این نامردها نمیخوری ، مگر وقتی غرق خون باشی...

«همه‌مان روزی می‌میریم، من هم خلافِ این را نمی‌گویم. اما همه بعد از آن‌که زندگی کرده‌اند می‌میرند. من که هنوز زندگی نکرده‌ام؛ تازه تازه دارم می‌فهمم زندگی چیست... آخ، که دلم می‌خواهد فریاد بکشم، ولی باید جلو خودم را بگیرم که مبادا دیوانه شوم. باید قوی بمانم؛ باید تا آن ثانیهٔ آخر از زندگی لذت ببرم.»

او فکر کرد که برخلاف اکثر مردم، اجازه نداده که روزنامه ها، تلویزیون، ماوراطبیعه و نظریات فلسفی مغزش را شست و شو دهند و به او بقبولانند که «علیرغم همه چیز»، این جهان، قابل پذیرش است چون صرفا وجود دارد. قرار نبود هیچ وقت قابل پذیرش شود. دوست داشتنی شاید، اما قابل پذیرش هرگز.

من با استعداد بودم. یعنی هستم. بعضی وقت ها به دست هایم نگاه می کنم و فکر می کنم که می توانستم پیانیست بزرگی بشوم. یا یک چیز دیگر. ولی دست هایم چه کار کرده اند؟ یک جایم را خارانده اند، چک نوشته اند، بند کفش بسته اند، سیفون کشیده اند و غیره. دست هایم را حرام کرده ام. همین طور ذهنم را...!

بدترین شیادهایی که از فقر مردم سوءاستفاده می کنند، این جور حیثیت بهم می زنند... اغلب آن ها را می پرستند، ناز و نوازش شان می کنند در حالی که آدم های خوب و مهربان را قتل عام می کنند! به این می گویند شاهکار! بقیه اش همه ش حرف مفت است.

در سکوت شبانه، سکوت مطلق شبانه، وقتی که حواس انسان آرام گرفته است، روحی جاودان، به زبانی بی نام با انسان از چیزهایی، از اندیشه هایی سخن می گوید که می فهمی ولی نمی توانی وصف کنی...

گاهی انسان تمام نیرویش را صرف رؤیاهایی می‌کند که هرگز قدمی برای رسیدن به آن‌ها برنمی‌دارد. سال‌ها می‌گذرند، آرزوها پیر می‌شوند و زندگی، آرام و بی‌صدا، از کنار او عبور می‌کند؛ بی‌آنکه حتی متوجه شود چه چیزهایی را از دست داده است.